Ga op pad met onze City Walks!

De belofte van Bajani

Met De belofte schreef Andrea Bajani, auteur van Wie houdt dan stand? dat ik eerder al op Ciao tutti besprak, wederom een prachtig gecomponeerde roman. Overmorgen ga ik Bajani interviewen voor de novembereditie van De Smaak van Italië, maar vandaag voor jullie al een voorproefje:

‘De laatste maand voor de grote vakantie namen we geluiden op. Elk geluid, ook dat waarvan we dachten dat we het niet hoorden, vingen we op in kleine recordertjes. De kinderen van mijn klas liepen groepsgewijs met die doosjes door de school, hielden ze tegen de muren van het conciërgehok, onder de tafels van de meesters, boven de schooltassen van hun klasgenoten, staken ze in hun schriften, in de prullenmand, en streken ermee langs de juffen. […]

De geluiden die de kinderen opnamen, legden we allemaal vast in een archief. We hadden wekelijkse sessies waarin steeds een ploegje kinderen bij mijn tafel kwam staan, drie of vier per groep en de leider die het apparaat vasthield. Ik pakte de recorder aan, stopte er een kabeltje in, verbond het met de computer en we wachtten tot de geluiden van de ene naar de andere kant waren gegaan. Gedurende het overzetten keken de kinderen niet naar de computer of de recorder, maar naar het kabeltje, alsof daarbinnen alles gebeurde, alsof de  conciërge en de juffen echt door die kabel gingen, en ook de tafels van de meesters, de prullenmand, Caterina en het paarse etui van Matilde.

Ze keken ernaar alsof ze verwachtten dat hij van vorm zou veranderen, als een slang die een muis heeft opgegeten. Als de geluiden allemaal op mijn computer stonden, trok ik het kabeltje eruit en slaakten zij een zucht van verlichting. Daarna moesten we alle geluiden een naam geven, ze rubriceren zodat het geen warboel werd. We hadden vier categorieën bedacht en op de computer vier mappen gemaakt: Personen, Plekken, Voorwerpen en Dieren.

Bij de kinderen leidde dat tot lange discussies en af en toe ruzietjes, maar die waren altijd weer snel bijgelegd. Ze gingen een eindje bij me vandaan in een kring staan, als rugbyspelers, overlegden een tijdje druk met elkaar en kwamen dan terug met de naam die aan een bepaald geluid moest worden gegeven. Vervolgens gingen ze om de beurt achter het toetsenbord zitten om die in te typen, met één vinger, die als een slechtvalk boven de toetsen zweefde. En aan het eind van die bijeenkomsten sloegen we onze opnames in alfabetische volgorde op in de juiste map. De langeneusvansilvia, de schoenenvanmattia, het legeconciërgehok, de rodepizzametansjovis.’

Elke avond legt Pietro zijn oor vol verwachting op de buik van Sara om te horen of daarbinnen iets groeit. Zijn hoop slaat om in wanhoop als Sara maar niet zwanger raakt. Op een dag is ze verdwenen. Het enige wat ze achterlaat is een briefje waarop staat: ‘Je moeder heeft gebeld. Mario is dood. Wie is Mario?’ Die vraag is voor Pietro aanleiding tot een zoektocht in het verleden, waarbij hij stuit op een onverwerkt familietrauma.

Mario, de grootvader van Pietro, is ooit als een gebroken man teruggekeerd van het oostfront. Pietro kende hem eigenlijk amper; niemand in zijn familie heeft hem ooit iets over hem verteld, en al helemaal niet over zijn oorlogsverleden. Na Sara’s vertrek besluit hij af te reizen naar de rivier de Don, die in de Tweede Wereldoorlog de scheidslijn vormde tussen de Russen en de fascistische troepen. Pietro wil weten wat er gebeurd is bij die rivier.

De belofte is een verhaal van ongekende poëtische kracht. De zinnen zijn prachtige samensmeltingen van woorden die je leestempo weliswaar vertragen, maar de leeservaring zeer bijzonder maken. Je wil elke zin van Bajani wel opslaan om af en toe tevoorschijn te halen en nog eens van zijn woordkunst te genieten. Snel een avond tijd inplannen om te lezen dus!

De belofte
Andrea Bajani
vertaald door Yond Boeke & Patty Krone
ISBN 9789025368814
€ 18,95
uitgeverij Athenaeum

Ontdek onze droomplekken in Italië!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *