Ga op pad met onze City Walks!

Venezianamente

Nu het carnaval in Venetië echt is losgebarsten, ben ik even terug in Nederland – maar gelukkig wel voor allerlei Italiaanse activiteiten als boekpresentaties, Italia al Dente (zie Ciao tutti van 20 februari 2011) en meer spannende dingen, waarover ik later deze maand uitgebreid zal berichten.

Ondanks het feit dat al deze dingen de heimwee naar Italië iets minder erg maken, merk ik dat ik in mijn hoofd nog heerlijk door de nauwe Venetiaanse straatjes wandel, op mijn zolderkamer nog steeds het klotsen van het water hoor en in plaats van de marktkooplui van de Albert Cuyp de vrolijke gondeliers denk te horen zingen…

Daarom vandaag een fragment uit Mijn Italië van Luc Devoldere dat mij weer even terug brengt naar Venetië, en jullie hopelijk ook een glimp laten opvangen van hoe mooi La Serenissima toch is…

‘Het begint al met de nadering. Natuurlijk moet je de stad naderen over water, zoals Thomas Mann voorschrijft: over land is het een paleis binnengaan via de achterdeur. In een brede vaargeul naast de vliegtuigen dobberen amechtige boten. Enkele minuten later ben je in de lagune waar mannen in de mist roerloos en wijdbeens staan op visserssloepen. Soms stappen ze doodgemoedereerd overboord en zie je pas hoe ondiep de lagune is. Een erehaag op weg naar de onwaarschijnlijkste aller steden. […]

De boot houdt nog halt aan het Lido (nee, ook nu ben ik niet uitgestapt) en na een uur varen doemt eindelijk San Giorgio en de piazzetta trillend op uit de mist. Pas op Canal Grande geeft de stad zich gewonnen en weer stoom je op tussen de mooiste decorwanden ter wereld. Op deze drukke sloot kruisen vaporetti, platbodems, gondels, motorboten, politieboten, belastingsboten en ambulances elkaar broederlijk onverschillig.

Laten wij beginnen met de uitgestorven buitenwijken – Cannareggio – in het uur tussen hond en wolf: er valt niets over te zeggen, omdat ze alleen van zichzelf zijn, van hun stugge woonblokken, hun wasdraden vol verhalen van gesteven leven die je de volgende dag op een schilderij van Canaletto zult zien, hun verlaten aanlegsteigers aan de lagune. Vanzelfsprekende asymmetrie van gevels, water, pleinen, katten en bruggen. Je hoort er alleen je eigen voetstappen die zichzelf oprapen. Je kijkt op naar de schaarse, verlichte ramen en beeldt je in hoe daar onder de lampen geleefd wordt, en hoe het zou zijn als jij er leefde.

En dan is er even de epifanie van de ideale stad: de stilte en de was – druppende onderhemden, blauwe carnavalssluiers – hangen roerloos tussen twee woonblokken en daar net tussenin weeft in de verte de blauwmistige lagune.

Het eerste wat ik van Venetië zag was een gondel. Als je de stekker in het stopcontact stak, gingen gekleurde lichtjes branden. In haar museum toont een foto Peggy Guggenheim in haar gondel op het Canal Grande met de mobiele oorringen van Calder aan. In de krant heb je een verveelde Woody Allen gezien in een gondel met zijn aangenomen kindvrouw op huwelijksreis. In Venetië zelf heb je de werf gezien waar ze als aangespoelde walvissen weerloos liggen. […]

Ik heb me na al die jaren met de gondel verzoend. Al is het dan de veergondel bij Santa Sofia. Voor 50 eurocent word je over het Canal Grande gezet. Het was negen uur ’s avonds – geen andere boot in zicht – en wijdbeens in het midden van de smalste, sierlijkste aller sloepen, terwijl de palazzi een trage, majestatische bocht rond de gondel beschreven, heb ik even gedacht van deze stad te zijn, even verzonken als haar gevels.

‘In questa casa Henri de Regnier venezianamente scrisse e visse.’ In dit huis schreef en leefde Henri de Regnier op Venetiaanse wijze, zoals het Venetië past. Hoe zou dat zijn? Wat houdt het onvertaalbaar zwierige bijwoord in? Op de gedenkplaat staat een vers:

car sinueuse et délicate
comme l’oeuvre de ses fuseaux
Venise ressemble à l’agathe
avec ses veines de canaux.

Voilà venezianamente.’

Dit fragment is afkomstig uit het verhaal Venezianamente, uit de bundel Mijn Italië. In deze bundel ontwerpt Luc Devoldere zijn eigen mentale kaart van het Italiaanse schiereiland. Geen boek over eten en drinken aan de andere kant van de Alpen of een huis in Toscane, geen verhaal over design, mode, dolce vita en onthaasting, maar een liefdesverklaring aan al die andere, gewone dingen die Italië zo mooi maken.

Alle hoofdstukken in dit originele en verrassende boek hebben iets met Italië te maken. Met plaatsen, personages, gedachten die gedacht zijn in een landschap. Van het conclaaf naar Portofino; van de huizen van tolerantie naar de brem op de Vesuvius; van een nationaal epos naar een imbeciel die gehoorzaamt; van kerkers naar bodemloze ogen in Ravenna. D’Annunzio staat er naast Galiani, Michelstaedter naast Pasolini, Cicero naast Einaudi en Catullus naast Malaparte. Maar ook het Zijn wordt ontdekt in Elea, dat nu Velia heet. Over dit alles wappert opgewekt de was van een Italiaanse straat. Da leggere!

Mijn Italië
Luc Devoldere
ISBN 9789045013787
€ 10,00
uitgeverij Atlas

Ontdek onze droomplekken in Italië!

4 reacties

  1. marijcke haccou

    lijkt me een leuk boek! Helaas lees ik nu veel Italiaans, maar moet dan maar weer Nederlands lezen.

  2. Eind april ga ik hier voor het eerst heen. Vol verwachting klopt mijn foto hart. Zeker nu hier op Ciao Tutti ook zo’n prachtige afbeelding staat. Of de Canal Grande op mijn bucket lijst komt, waag ik te betwijfelen. De stad stond al wel een tijdje op die lijst 😉

  3. Het zal een mooie kennismaking worden in april! Hoewel sommige stukken stad heel druk zijn, zijn andere delen echt uitgestorven – zeker voor foto’s een paradijs. En het Canal Grande an sich is prachtig, maar door de vele boten en gondels vol toeristen niet altijd even fotogeniek. Vandaar dat ik er eens doorheen wil zwemmen, om alles in alle rust in me op te kunnen nemen. Al geldt dat misschien wel voor heel Venetië, juist het dwalen door de steegjes, over bruggetjes, zonder precies te weten waar je uitkomt is de charme van deze stad.

  4. Dat dwalen lijkt me erg leuk. Dit doe ik ook vaak in de Italiaanse steden. Juist ook gaan naar plekken waar geen of weinig toeristen komen. En eten in gelegenheden waar alleen de Italianen heen gaan. Dat zal in Venetië ook wel goed komen 😀

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *