Ga op pad met onze City Walks!

Trulli Puglia

Net als Basilicata is ook Puglia, of Apulië, een vrij onbekende regio. Puglia ligt ten oosten van Basilicata, helemaal in de hak van de laars. Een van de symbolen van deze regio is de trullo, een klein wit kabouterhuisje met een puntdak. Als je deze huisjes ziet, weet je dat je in het echte Puglia bent, of het ‘Trulli Puglia’ zoals de inwoners me in hun vaak gebrekkige Engels toelachen als ze een van de lokale producten willen aanprijzen.

De trulli zijn overigens niet overal in Puglia even goed vertegenwoordigd. Je vindt ze vooral in het binnenland, tussen Brindisi en Bari. In de zogenaamde Vallei van de Trulli  staan de eeuwenoude huisjes te midden van boomgaarden, cactussen en rode aarde. De originele huisjes bestaan uit kalkleien, die zonder cement op elkaar gestapeld zijn. De kegelvormige daken van de trulli, en de witte symbolen die erop geschilderd zijn (cirkels, halve maantjes, hartjes of kruizen), zijn al van veraf te zien.

Het grappige is dat elke trullo uit slechts één kamer bestaat. Wil je een grotere woning, dan bouw je verschillende trulli naast elkaar. In Alberobello is dat goed te zien. In dit stadje vind je maar liefst meer dan duizend trulli, waarvan een aantal in gebruik is genomen als hotel. De trulli staan overigens, net als de grotwoningen in Matera, op de Werelderfgoedlijst van Unesco.

Elk dorpje in Puglia heeft echter zijn eigen unieke product. Zoals Alberobello bekend staat om de trulli, zo heeft Altamura zichzelf op de kaart gezet met brood. In dit plaatsje wordt het enige brood gebakken dat van de Europese Unie een IGP-aanduiding heeft gekregen, Indicazione Geografica Protetta, hetgeen wil zeggen dat het speciale brood, Pane di Altamura genaamd, alleen hier mag worden gebakken.

De bakker van Forno Antico Santa Chiara glimlacht als ik hem naar zijn geheim vraag. Wat maakt het brood van Altamura zo bijzonder? Terwijl hij geduldig het deeg kneedt, uitrolt en opnieuw stevig onder handen neemt, haalt hij zijn schouders op. ‘Geduld,’ mompelt hij verlegen. ‘En de juiste omstandigheden. Vroeger moesten de herders brood kunnen meenemen dat ook na een paar dagen nog lekker was. Bovendien was er toen slechts één grote houtoven in het dorp, die slechts een keer in de drie weken warm werd gestookt. In de oven van zo’n 25 vierkante meter moest het hele dorp dan al het brood voor de komende weken bakken.’ Een uit noodzaak geboren recept dus, dat gelukkig zo goed in de smaak viel dat we er nu nog steeds van kunnen genieten…

Maar in Puglia wordt niet alleen het deeg goed gekneed; ook de kaas ondergaat een zelfde behandeling. Hier eet je de heerlijkste burrata, een luchtig geknede mozzarella voordat het echt mozzarella is, waardoor de kaas veel meer weg heeft van volle room. Ook scamorza is hier erg populair, zowel uit het vuistje als gebakken met wat tomaat en olijven. Bij het maken van scamorza is geduld wederom een vereiste; van de uitgerekte kaas maakt men een soort zakje dat gevuld wordt met strengen mozzarella. De uiteinden van de kaas worden dan bijeengebonden en te drogen gehangen, waardoor de kaas zijn karakteristieke vorm aanneemt.

En hoewel je overal in Italië de heerlijkste olijfolie kunt vinden, is die uit Puglia echt onovertroffen. Het hart van de olijfbomenregio bevindt zich in Bisceglie, een middeleeuws stadje ten noorden van Bari. Net als het brood mag de olijfolie die hier geproduceerd wordt een IGP-keurmerk (Indicazione Geografica Protetta) dragen. Als ik een van de oude vrouwtjes die buiten op een bankje voor een barretje zit, vraag naar de achtergrond van de olijfolieproductie, glimlacht ze breed. Ze knipoogt en vertelt dat dat de verdienste is van de vroegere priesters. Als ik haar om opheldering vraagt, fluistert ze dat alle vrouwen die ontrouw waren geweest en dat hadden opgebiecht van de priesters niet alleen wat Weesgegroetjes moesten bidden, maar ook een olijfboom moesten planten. En daar plukken ze nu nog – letterlijk – de vruchten van.

Wie van het echte, ongerepte Puglia wil genieten, huurt dit voorjaar of aan het begin van de zomer een kleine trullo – het liefst natuurlijk eentje met een paar olijfbomen in de achtertuin. Helaas heb ik geen tijd om lang in Puglia te blijven. Morgen nog een dagje in de hoofdstad van Puglia, Lecce, en dan steek ik weer even over naar Sicilië, om te proeven van de zongerijpte sinaasappels…

Ontdek onze droomplekken in Italië!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *