Ga op pad met onze City Walks!

Druiven plukken voor dummies

Typisch Toscane: eindeloze wijngaarden die deinend op de heuvels het hele jaar lang geduldig op de druivenplukkers liggen te wachten. In september is het eindelijk zover en vindt la vendemmia plaats – de wijnoogst. De druiven zijn precies rijp genoeg en spatten bijna uitelkaar van het goddelijk sap dat binnenkort omgetoverd zal worden in vino; Bacchus’ lievelingsdrank (en die van ons trouwens ook!).

Wijnoogst-Toscane (4)

Hoe dit druivenplukken precies in zijn werk gaat weten vooral de Italiani zelf, wij als Nederlanders krijgen er maar weinig mee te maken in ons koude kikkerlandje. Nu woont Sophie in Florence en komt haar vriend uit Fucecchio, een klein dorpje in de buurt van Empoli, precies tussen Pisa en Florence in. Hij is bij wijze van spreken tussen de wijnranken opgegroeid en heeft menig najaar zijn oom meegeholpen om de oogst binnen te halen. Zo verdiende hij een extra zakcentje en kon hij genieten van de prachtige traditie die het boerenland ieder jaar weer tot leven bracht.

Sophie was wel gecharmeerd van deze verhalen en wilde natuurlijk ook wel eens aan den lijve ervaren hoe zo’n romantische gebruik in zijn werk gaat. Ze kan ons achteraf vertellen dat het allesbehalve romantisch is… maar wel heel erg bijzonder!

Wijnoogst-Toscane (7)

Sophie: ‘Bij aankomst op de boerderij werd ik begroet door Pimpi, een hondje dat niet wist of het blij moest zijn of mij aan moest vallen. Het besloot uiteindelijk zijn tanden in mijn broekspijp te zetten en ik zag het maar als een stevige handdruk. Moeder de vrouw stond dikke duiven schoon te maken in de garage annex lunchruimte voor later. Oma van negentig kwam naar binnen geschuifeld en vroeg mij van wie ik familie was. Ik legde uit dat ik de vriendin van de zoon van de zus van de vriend van haar zoon was. Ze knikte vaag en ging zitten. Ik besloot mij maar eens nuttig te gaan maken in het veld.

Wijnoogst-Toscane (11)

Met zijn negenen stonden ze gebukt met hun hoofden tussen de wijnbladeren; mijn collega’s voor de komende paar uren aanpoten. Een enkeling keek op en groette l’inviata dall’Olanda, de speciaal voor een Nederlands verslag ingevlogen hulp. Ze waren op een flink tempo elke tros, de een nog mooier dan de ander, van de steel aan het knippen, om ze vervolgens in een emmer te gooien. Na een paar flinke trossen was de emmer alweer vol en moest deze door de wijnranken heen naar de tractor worden versleept.

Vuoho, c’è un vuoho?!’ Of er nog een lege emmer was, un secchio vuoto. In het Toscaans worden de t en de c bijna niet uitgesproken of er komt een soort h of th klank voor in de plaats. Ik ben er ondertussen al aan gewend en begreep wat er werd bedoeld.

Wijnoogst-Toscane (13) Wijnoogst-Toscane (14) Wijnoogst-Toscane (16) Wijnoogst-Toscane (3) Wijnoogst-Toscane (2) Wijnoogst-Toscane (1)

Ik begon ook maar gewoon met de scherpe schaar in de aanslag druiventrossen los te knippen en merkte al na de tweede knipbeurt dat de handschoenen die ik droeg geen overbodige luxe waren. Ten eerste omdat je als beginneling je eigen vingers voor takken aanziet, ten tweede omdat de persoon aan de andere kant van de ‘heg’ deze zelfde beginnersfout kan maken en ten derde omdat druivensap over je handen na een tijdje niet meer zo prettig is. Links en rechts knoopte ik een gesprekje aan en ik praatte vrolijk mee over de malaise waarin Italië zich bevindt – altijd een dankbaar gespreksonderwerp.

Na een half uurtje knippen werd ik echter steeds stiller. Zo half voorover gebogen staan zoeken naar het beginpunt van de steel lijkt heel makkelijk, maar is na een tijdje niet heel relaxed voor je onderrug. Soms ging ik maar gewoon op mijn knieën zitten als ik onderaan de meest volle exemplaren probeerde te bevrijden. Mijn druivenplukoutfit bestond toch uit kleding die ik nooit meer aan zou doen en dus zat ik binnen de kortste keren helemaal onder de modder en de spinnenbeten. Heerlijk, het boerenleven!

Wijnoogst-Toscane (12) Wijnoogst-Toscane (10) Wijnoogst-Toscane (9)

Zonder telefoon, horloge of ander modern gemak had ik geen idee van de tijd. Ik wist alleen wel dat ik trek begon te krijgen. Na nog een tijdje doorplukken klonken de verlossende woorden: vai, si va a mangia’– het was lunchtijd. Nu had mijn vriend mij al voorbereid op de gigantische hoeveelheden voedsel die er werden weggewerkt tijdens dit soort lunches, maar zoiets als dit had ik nog nooit meegemaakt.

We begonnen met wat onschuldige spaghetti met een vleessaus. Toen ze vroegen of ik nog meer wilde, durfde ik geen nee te zeggen en maakte ik de grove fout om twee porties pasta naar binnen te werken. Hierna volgden duif, wild zwijn, gefrituurde karbonades, tomaten regelrecht uit de moestuin, aardappels, ham, cantuccini met vin santo en fruit. Ik had zo’n na-kerst gevoel, maar dan tien keer zo erg.

Wijnoogst-Toscane (17) Wijnoogst-Toscane (18) Wijnoogst-Toscane (19) Wijnoogst-Toscane (20)

De gastheer zat met zijn gulp open in een wit hemd al smakkend  de lekkernijen van zijn vrouw weg te werken. Toen ik beleefd opperde dat de spaghetti erg buoni waren, zei hij ongeïnteresseerd insomma – dat valt wel mee. Stiekem moest ik erom lachen. Recht toe, recht aan, gewoon eten zonder poespas. Tafelmanieren waren ver te zoeken, maar gastvrijheid was er in overvloed. Eindeloos werd er gevraagd of ik nog wat wilde, of het genoeg was en of ik er zout, olie of nog wat wijn bij bliefde. Dat dit met volle mond en de ellenbogen op tafel werd gevraagd, was ineens helemaal niet meer belangrijk. Ik genoot simpelweg met volle teugen van deze prachtige boerentraditie.’

2x per week Italiaanse inspiratie

Meld je aan voor de Ciao tutti nieuwsbrief - en ontvang de digitale editie van onze City Walk Klassiek Rome als cadeautje:

Ontdek onze droomplekken in Italië!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *