Zweef boven de Dolomieten en beleef de bergen als nooit tevoren

Op nog geen half uur rijden van Hotel Pacherhof ligt het dalstation van de Plose-kabelbaan. In slechts vijftien minuten brengt de gondel je naar het bergstation op ruim tweeduizend meter hoogte.

De Plose, met een hoogste punt van ruim vijfentwintighonderd meter, is een waar paradijs voor liefhebbers van het buitenleven. Hier starten verschillende wandel- en mountainbikeroutes, waaronder de bekende Alta Via 2. Ook gezinnen vermaken zich uitstekend, onder meer dankzij de spectaculaire bobsleebaan.

Paragliden vanaf de Plose

Door de gunstige ligging is de Plose bovendien een populaire plek om te paragliden. Erwin neemt je mee tijdens een onvergetelijke tandemvlucht boven de indrukwekkende bergwereld van de Dolomieten.

Erwin: ‘In de dagen voorafgaand aan de vlucht heb ik regelmatig contact met Joe, eigenaar van tandem-fly.it, om de weersvoorspellingen door te nemen. Twee dagen voor de geplande vlucht ontvang ik het verlossende bericht: de vooruitzichten zijn uitstekend en de vlucht kan doorgaan.

Op de afgesproken ochtend ontmoeten we elkaar bij het dalstation van de Plose-kabelbaan, net buiten het dorpje Sant’Andrea in Monte. Dankzij de Südtirol Guest Pass kan ik eenmaal per dag gratis met de kabelbaan omhoog én omlaag.

Samen met Joe en zijn indrukwekkende bepakking stap ik in de gondel en begint onze tocht naar boven. Terwijl de kabelbaan langzaam omhoog glijdt, zien we Bressanone (Brixen) steeds kleiner worden tussen de wijngaarden van de Valle Isarco.

Eenmaal boven lopen we zo’n honderdvijftig meter naar een open grashelling die in de winter dienstdoet als skipiste. Tussen de dennenbomen vormt een brede groene strook de ideale startplaats voor onze vlucht.

Terwijl Joe geconcentreerd het glijscherm – de officiële benaming voor een paraglider – uitrolt en alle lijnen controleert, beginnen bij mij langzaam de zenuwen toe te slaan.

Zodra alles gereed is, helpt Joe me in het veiligheidsharnas met ingebouwde zitpositie en zet ik mijn helm op. Met mijn wandelkleding aan is het behoorlijk warm, maar Joe verzekert me dat ik die extra lagen straks hard nodig zal hebben.

Na een laatste controle koppelt Joe onze harnassen aan het glijscherm. Nu is het alleen nog wachten op het juiste moment.

Zo vrij als een vogel boven de bergen

Wanneer de warme lucht vanuit het dal langs de bergwand omhoog stijgt, kijkt Joe aandachtig naar de windvaan. Plotseling vult het scherm zich met lucht en trekt het boven ons omhoog.

Nu is het moment om de helling af te rennen. Geheel tegen mijn gevoel in zet ik het op een lopen, recht de helling af. Nog voordat ik het besef verdwijnen mijn voeten van de grond en zweven we geruisloos boven de berg. Het voelt alsof alle zwaartekracht in één klap verdwenen is.

Rustig glijden we langs de flanken van de Plose terwijl Joe op zoek gaat naar thermiek. De opstijgende warme lucht biedt ons de mogelijkheid om, net als roofvogels, steeds hoger te klimmen. In ruime cirkels winnen we langzaam hoogte.

Terwijl ik geniet van het steeds indrukwekkender wordende uitzicht merkt Joe op dat ik nogal gespannen in mijn harnas zit. Na een paar eenvoudige aanwijzingen zit ik direct een stuk comfortabeler. Ondertussen hoor ik de variometer voortdurend piepen. Het apparaat laat horen dat we flink stijgen.

Op ruim drieduizend meter hoogte

Met iedere cirkel verschijnen nieuwe bergtoppen aan de horizon. Tegelijkertijd daalt de temperatuur snel tot net boven het vriespunt. Ook merk ik dat de lucht ijler wordt. Joe adviseert me rustig en bewust te blijven ademhalen.

Wanneer we uiteindelijk een hoogte van ruim drieduizendmeter hebben bereikt, besluit hij uit veiligheidsoverwegingen niet verder te stijgen.

Vanaf deze hoogte ontvouwt zich een panorama dat nauwelijks in woorden is te vangen. In alle richtingen reiken besneeuwde bergreuzen tot aan de horizon, van de Großglockner in Oostenrijk en de Piz Bernina in Zwitserland tot de Ortler in het westen van Zuid-Tirol.

Unieke kijk op de Dolomieten

Toch wordt mijn blik telkens weer naar het zuidoosten getrokken. Hier rijzen de grillige pieken van de Dolomieten vrijwel loodrecht omhoog uit het landschap. Daartussen liggen groene dalen, uitgestrekte alpenweiden en donkere naaldbossen. Het is zonder twijfel een van de mooiste bergpanorama’s die ik ooit heb gezien.

Vanuit de lucht herkennen we moeiteloos de Gruppo delle Odle met de bekende Seceda, de Gruppo del Puez en de Sass de Putia. Maar ook de Sassolungo en de daarnaast gelegen Sassopiatto met aan hun voeten de uitgestrekte Alpe di Siusi en de markante Sciliar springt direct in het oog.

Verderop domineert het imposante Sellamassief het landschap, met de Piz Boè als hoogste punt. Natuurlijk ontbreekt ook de koningin van de Dolomieten niet. De Marmolada torent met haar besneeuwde top hoog boven de rest van het gebergte uit.

Hoog boven Bressanone

Na geruime tijd boven de Plose te hebben gecirkeld zetten we koers richting de Monte Pascolo (Königsangerspitze) aan de overzijde van de Valle Isarco. Terwijl we langzaam hoogte verliezen, loopt de temperatuur weer aangenaam op.

Vrijwel recht onder ons ligt het historisch centrum van Bressanone bijna letterlijk aan mijn voeten. Boven de stad wordt de lucht onrustiger en voelen we lichte turbulentie, vergelijkbaar met die tijdens een vliegreis.

Warme lucht die opstijgt vanaf de daken zorgt voor kleine schommelingen. De eerste paar keer is dat even wennen, maar Joe stelt me direct gerust.

Eenmaal aan de overzijde van het dal draaien we weer terug richting de Plose, met daarachter de indrukwekkende toppen van de Dolomieten. Vanaf hier is ook de kabelbaan prachtig te zien, terwijl deze zich een weg baant door het dennenbos.

Links strekt de Valle Isarco zich uit richting Vipiteno, terwijl het dal rechts langzaam verdwijnt in de richting van Bolzano.

Laatste bochten boven de bergen

Terug boven de Plose maken we nog een aantal rondjes boven Sant’Andrea in Monte. Tot mijn verrassing gooit Joe er nog enkele snelle bochten uit. Even kriebelt mijn buik alsof ik in een achtbaan zit, waarna we alweer rustig verder zweven.

Dan wijst Joe naar een gele windvaan in een grasveld. Dat is onze landingsplaats. Met een paar elegante bochten zetten we de daling in.

Nog voordat ik goed besef dat we bijna beneden zijn, glijden we zacht met ons achterwerk over het gras. De landing verloopt verrassend soepel en voor ik het weet sta ik weer met beide benen op de grond. Ik kan alleen maar glimlachen. Wat een ongelooflijke ervaring!

Wanneer Joe het glijscherm weer heeft ingepakt laat hij trots de gegevens op de variometer zien. Onze maximale hoogte vandaag: 3133 meter.

Daarna brengt hij mij terug naar het dalstation, waar ik alle foto’s en video’s van de vlucht ontvang. Dan is het helaas tijd om afscheid te nemen.

Opnieuw de Plose op

Toch voelt de dag nog niet helemaal compleet. In plaats van terug te rijden naar het hotel stap ik opnieuw in de gondel. Boven aangekomen word ik direct verwelkomd door het grote Plose-logo, met op de achtergrond de indrukwekkende pieken van de Gruppo delle Odle.

Ik besluit nog een korte wandeling te maken richting de Rossalm, over het WoodyWalk-wandelpad. Het vrijwel vlakke pad biedt onafgebroken uitzicht over de Dolomieten en voor kinderen is er onderweg van alles te beleven.

Langs de route staan verschillende bankjes waar je in alle rust kunt genieten van het indrukwekkende berglandschap, net als de koeien die hier op de sappig groene berghellingen grazen. Al is het van bovenaf nóg mooier, weet ik nu, dit soort plaatjes sla je voor altijd op in je hoofd en hart.’