Ga op pad met onze City Walks!

De allereerste keer Venetië

Joost Mangnus wilde als groot filmfan wel eens naar het Filmfestival van Venetië. Dat deed hij in 1997. Het festival maakte indruk, de stad nog veel meer. Sindsdien is hij er zo’n 15 keer geweest – en iedere keer wordt hij weer gegrepen door de schoonheid. Hij dwaalt heerlijk rond in de verlaten straten van deze romantische Noord-Italiaanse stad, waar hij ons ongeveer een keer per maand mee naar toe zal nemen.

Vandaag vertelt hij ons over de allereerste keer in Venetië:

Joost-Venetie-eerste-keer (1)

‘Weet je nog waar je was toen prinses Diana stierf? Ik wel. Op het Venetiaanse eiland Lido. In het Palagalileo. Op de vijfde dag van het Filmfestival van Venetië – zondag 31 augustus 1997 – wachtte ik tot de Britse film Twenty four seven begon. Ineens plofte een Australische journalist naast me. ‘Heb jij het nieuws van het jaar al gehoord?’ vroeg hij meteen. En zonder mijn antwoord af te wachten, vertelde hij over het ongeluk van Lady Di.

Eigenlijk was ik niet geïnteresseerd in Diana. Of in de rare fratsen van de andere leden van de Royal Family. VIP´s interesseerden me sowieso niet. Dat ik nog steeds weet waar ik was toen Diana overleed, heeft dan ook niets met haar te maken, maar des te meer met de locatie waar ik het nieuws hoorde. Het prachtige Venetië. De dagen voor en na de dood van Diana was ik voor de eerste keer in deze stad, vooral om films te zien. Althans, dat was de bedoeling…

Joost-Venetie-eerste-keer (2) Joost-Venetie-eerste-keer (3)

Alleen voor de film
Welke films ik dat jaar tijdens het Filmfestival van Venetië heb gezien, weet ik niet precies meer. Ik herinner me nog wat flarden. Veel minder dan van wat ik me van Venetië zelf herinner. Terwijl ik toch voor het filmfestival naar de lagunestad was gegaan… In 1997 was ik vrijwilliger bij een filmtheater in Tilburg. Na een druk jaar was ik toe aan vakantie. De filmprogrammeur stelde voor om naar het filmfestival in Venetië te gaan. Dan kon ik haar wat goede tips geven van films die later in Nederland zouden gaan draaien. Zij wilde dan wel de vlucht vergoeden. En zo geschiedde.

Onbevangen en onwetend
Onbevangen kwam ik aan in Venetië. Onbevangen en onwetend. Dat het filmfestival niet in de historische stad zelf plaatsvond, maar op het eiland Lido, had ik eigenlijk niet meegekregen. Dat mijn hostel weer op een ander eiland stond, vernam ik pas toen ik wanhopig aan een Italiaan vroeg waar ik in hemelsnaam dat hostel kon vinden.

Eenmaal bij het jeugdhostel aangekomen, dacht ik dat ik een heel grote fout had gemaakt om juist daar te gaan overnachten. Zo ver van het Lido… Nu moest ik elke ochtend een eind reizen met de vaporetto, de busboot van Venetië. Bovendien moest ik overstappen op het Piazza San Marco, wat me ook erg onhandig leek.

Joost-Venetie-eerste-keer (6)

Maar na de eerste dag vol films had ik er wel vrede mee. In zo’n vaporetto kon ik heerlijk bijkomen van al die beelden. Die tussenstop vond ik ook al snel niet erg meer. Op de vierde dag besloot ik om niet meteen over te stappen op de waterbus naar het Lido, maar eerst even naar het San Marcoplein te lopen. Ik was meteen verkocht. Van het filmfestival heb ik vervolgens veel minder gezien, en het lijstje met filmtips werd veel minder lang dan de bedoeling was.

Weg van de gebaande paden
Van die eerste keer in de Dogenstad kan ik me nog bijna alles herinneren. De jeugdherberg waar ik verbleef, met die hevig snurkende Fin naast me. De eerste keer in de vaporetto, helemaal bezweet, tussen al die chique Italiaanse zakenmannen in dito pakken. Maar natuurlijk ook al die prachtige gebouwen. Na het San Marcoplein volgde al gauw de Rialtobrug. Daarna het Dogenpaleis. De Accademia en andere bezienswaardigheden die je volgens de gidsjes gezien moet hebben.

Natuurlijk heb ik ook in een gondel gezeten. Maar al snel ontweek ik de gebaande paden. Steeds meer verliet ik de drukte. Wat me vervolgens vooral raakte, waren de kronkelende straatjes en doodlopende steegjes. Het verval en de rijkdom. Het ongedwongen rondlopen, zonder te letten op auto’s en fietsers. De geur. De sfeer. Tijdens die eerste wandelingen stal de stad mijn hart. En kon ik niet meer zonder.

Joost-Venetie-eerste-keer (4) Joost-Venetie-eerste-keer (5)

Van rondleiding tot trouwfeest
Inmiddels ben ik er al vijftien keer geweest, in Venetië, en heb ik er veel bijzondere momenten beleefd. Dáár heb ik besloten om voor mezelf te beginnen. Ik heb er een groep van twaalf vrienden rondgeleid. Mijn vrouw en ik zijn er getrouwd, en hebben er samen met zestig anderen feest gevierd. We hebben er rondgelopen – nou ja, rondgesjouwd – met onze toen tien maanden jonge zoon. Veel kreeg hij nog niet mee van die stad. Dat zal volgend jaar wel anders zijn, hoop ik. Omdat we dan vijf jaar getrouwd zijn, gaan we waarschijnlijk weer. Met zijn viertjes. Met onze zoon en zijn jongere zusje. Wat zou het gaaf zijn als bij hen de liefde voor deze stad ook opbloeit. 

Van bordspellen tot Lombetië
Mijn liefde voor Venetië wil ik graag overbrengen in mijn blogs voor Ciao tutti. Dit wil ik doen aan de hand van mijn ervaringen tijdens alle Venetië-bezoeken, maar ook aan de hand van de boeken die ik heb verzameld over deze stad. De talrijke reisgidsen. De bordspellen. De muur thuis die is behangen met een foto van de Canal Grande. Ja, mijn Venetiëverslaving beperkt zich niet tot bezoeken aan die stad. Ook in ons huis in de Utrechtse wijk Lombok komt de stad veel naar voren. Sterker nog, ik zie in mijn wijk veel van Venetië terug. Daarom noem ik haar ook wel Lombetië. Waarover later vast meer.’

Meer lezen kan ook alvast op Joost Mangnus website!

Ontdek onze droomplekken in Italië!

2 reacties

  1. Ha die Joost, een leuk relaas over Venetië. Je liefde voor de stad komt goed naar voren. Dat kan ook niet anders, met zoveel mooie herinneringen aan la Venetia!

  2. Joost Mangnus

    Dank, Robert. Ja heel veel herinneringen aan die stad. Blijkt ook wel uit mijn nieuwe blog dat morgen verschijnt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *