Ga op pad met onze City Walks!

Punten scoren als docent – in Italië een doodgewone zaak

Isaac is Brabander van geboorte maar voelt zich inmiddels ook een echte Romein. Hij deelt zijn ervaringen, zowel de leuke als de minder leuke, elke twee weken met ons. Vandaag vertelt hij over het systeem voor onderwijzers in Italië:

Italie-onderwijs

‘Ik had afgelopen dagen eigenlijk helemaal geen tijd om een nieuwe blog te schrijven. Maar ‘helaas’ heb ik vandaag toch tijd. Mijn vrouw is vandaag weer begonnen met werken en precies vandaag heeft de kleinste van de familie een beetje koorts. De verlofdagen van mama zijn op, dus papa werkt thuis.

Vanaf de heiligverklaring van de paus tot aan half mei zitten al onze appartementen vol en dan gebeuren er veel dingen op kantoor, de telefoon rinkelt de hele dag. Vandaag geen telefoon, alleen e-mail – vandaar dat ik wat tijd heb voor een blog.

Mijn vrouw is docente Frans op een middelbare school, ze werkt dus voor de Italiaanse staat. Werken op een middelbare school gaat hier net even iets anders dan in Nederland. En ik spreek uit ervaring want ik ben opgegroeid in een onderwijzersfamilie. In bepaalde gevallen is het ideaal om voor de Italiaanse staat te werken. Het salaris (ook al is het niet veel) komt altijd en ook op tijd. Daarbij werken docenten hier halve dagen. Als moeder zijnde zijn er bovendien veel permessi om bij de kinderen te zijn, zoals verlofdagen als een kind ziek is en twee uur per dag extra vrij voor borstvoeding. Docenten dienen op school aanwezig te zijn gedurende de lesuren. Extra zaken zoals docentenvergaderingen, oudergesprekken, proefwerken nakijken etcetera komen daar uiteraard nog bij.

Het lijkt een ideaalplaatje, dat is het daarentegen niet. Mijn vrouw is precaria. Dat wil zeggen dat ze geen vaste aanstelling heeft. Elk schooljaar opnieuw moet ze afwachten of ze gebeld wordt door een school. Als ze gebeld wordt krijgt ze een contract voor 10 maanden, de zomervakantie wordt niet doorbetaald. Het is dus elk jaar spannend waar ze nu weer zal gaan werken.

Ze hoeft echter niet te solliciteren, dit gaat allemaal ‘automatisch’ via een klassement met punten, la graduatoria. Elk vak heeft een eigen klassement en dat in alle provincies van Italië. Een erg bureaucratisch systeem waarbij naar een heleboel zaken gekeken wordt, zoals de leeftijd van de docent, het aantal lesjaren, het aantal diploma’s/masters.

Elk jaar doet mijn vrouw een master, ook om punten te scoren voor het klassement. Iedereen in het klassement doet dit, dus het is eerder een probleem als je het niet doet want dan gaan ze je voorbij in het klassement. Ze staat na negen (!) jaar op een behoorlijke positie wat haar veel hoop geeft om in ieder geval in de buurt van huis te kunnen werken en niet aan de andere kant van Rome.

De Italiaanse staat geeft een bepaald aantal mensen iedere twee jaar een vast contract. Hoeveel mensen  dat zijn ligt aan het aantal mensen dat met pensioen gaat, ervoor kiest om iets anders te gaan doen of bijvoorbeeld naar een andere regio verhuist en zich daar in de graduatoria inschrijft.

De politiek is erg verwikkeld in dit systeem. Sommige verkiezingsprogramma’s beloven regelmatig om een hoop docenten een vaste baan te geven en schrijven dan een concorso uit. Een superexamen waarvoor behoorlijk betaald dient te worden en bijvoorbeeld de beste vijftien een vaste aanstelling krijgen binnen een vooraf bepaalde tijd (in dit geval binnen twee jaar). Dit gaat dus dwars door het hele verhaal van de graduatoria heen. Allemaal gelijke kansen, maar de mensen die al jaren in de graduatoria zitten en veel ervaring hebben, maken meer kans om te winnen omdat ze nou eenmaal goed voorbereid zijn. Vorig jaar was weer zo’n concorso. Mijn vrouw eindigde van de duizenden deelnemers op de zeventiende plaats en liep een vast contract dus op een haar na mis.

Dit jaar is het dus wederom afwachten waar ze na de zomer mag starten. Met weer een extra master op zak en dus extra punten. Kijken hoe ze scoort in september!’

Ontdek onze droomplekken in Italië!

4 reacties

  1. Lijkt me geen slecht systeem wanneer je het bekijkt vanuit een kwaliteitsoogpunt. De leraren worden in ieder geval aangespoord te blijven studeren. Volgens mij gebeurt dat in Nederland lang niet altijd…

  2. Toch heel interessant om te lezen.
    Zo word je weer eens aan het denken gezet, over hoe het hier bij ons eigenlijk toe gaat in het onderwijs.

  3. Kwaliteit stimuleren is zeker goed, maar als docent jarenlang maar moeten afwachten naar welke school je nu weer mag (en in Rome kun je dus echt in de hele stad aan de slag gaan, hetgeen qua reistijd niet altijd gunstig is) en bovendien in de zomer niet betaald krijgen, lijken mij niet opwegen tegen dit voordeel. Die kwaliteit kan vast ook op een andere manier worden behaald…

  4. En nog een nadeel, àls die vaste aanstelling er eenmaal is, dan zakt die kwaliteit, samen met de motivatie en passie voor het vak, bij vele (niet alle!) leraren weer tot het nulpunt. Dat was in ieder geval mijn ervaring na 7 jaar Italiaans onderwijs met lede ogen te hebben aangezien…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *