Ga op pad met onze City Walks!

666 bogen in Bologna

Na onze Luilekkertocht door Bologna wilden we weliswaar goed gevulde koffers mee terug naar huis nemen, maar de andere ingeslagen kilo’s mochten wel in Bologna achterblijven. Op onze laatste dag besloten we dan ook een fikse wandeling te maken ter compensatie van dat geslenter en gesmikkel de dag ervoor.

Op een mistige zondagochtend togen we naar de Porta Saragozza, een oude stadspoort ten westen van het centrum, waar de langste overdekte zuilengalerij ter wereld begint. Deze galerij leidt naar de kerk Madonna di San Luca, hoog op een heuvel boven de stad. De vier kilometer lange portico telt maar liefst 666 bogen!

Bologna-San-Luca

We zetten flink de pas erin. Het eerste stukje zuilengalerij biedt tal van barretjes, trattorie en winkeltjes, maar we bezweken niet en stapten stevig door. De zuilengalerij verveelde geen seconde; zowel onder de galerij als erbuiten was steeds iets nieuws te zien. De schitterende buitenwijken van de stad, oude fresco’s, een voormalig kerkje waar een hele groep oude mannetjes zich verzamelde voor een postzegeltentoonstelling…

Na een tijdje begon het tempo iets te zakken. Die lekkernijen van de dag ervoor begonnen hun tol te eisen. Bovendien waren er al lang geen winkeltjes en barretjes meer te zien; de zuilengalerij strekte zich eindeloos lang voor en achter ons uit.

Bologna-San-Luca (1)

Steeds meer mensen kwamen ons tegemoet, velen in sportkleding en op hardloopschoenen. We keken elkaar een beetje benauwd aan. Zou het nog zo’n sportieve uitdaging zijn?

Op tal van plekken leek het einde in zicht te zijn. Niets bleek minder waar: wat het einde leek, was een bocht in de zuilengalerij, of een andere onderbreking. Voor ons stiefelden een paar vrouwtjes met bloemen die op een aantal plekken stil stonden om te bidden of anderszins stil te staan bij het leven. De zuilengang liep inmiddels ook redelijk steil omhoog en we pasten ons aan aan het ritme van deze dames. Met een dankbare pauze hier en daar begonnen we aan het laatste stuk van de portico – met een beetje rood aangelopen hoofd en, echt waar, een beetje trek.

Vlak voor we het eindpunt bereikten, reed een treintje langs de zuilengalerij omhoog; de makkelijke manier om bij de kerk te geraken. Dat zouden we volgende keer zelf ook doen: omhoog met dit treintje, en dan terug wandelen. Dat is niet alleen fijn omdat je dan bergafwaarts loopt, maar ook omdat je dan energie hebt om boven foto’s te maken van het uitzicht. Wij moesten toch echt eerst even uitpuffen.

Bologna-San-Luca (2)

Gelukkig maakt het uitzicht uiteindelijk alles goed. Al kwamen we pas echt bij toen we, eenmaal terug in de stad, aanschoven voor de zondagse lunch. Na acht kilometer en 1332 zuilen waren we daar hard aan toe…

Ontdek onze droomplekken in Italië!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *