Prachtige hike op het eiland Panarea, een van de Eolische Eilanden

Ciao tutti’s Annerike wil graag alle Italiaanse eilanden bezoeken. Dit voorjaar mocht ze er weer twee afvinken, dankzij een reis naar Salina en Panarea.

Op Panarea maakte ze een prachtige hike, met fenomenale uitzichten over de andere Eolische Eilanden. Trek gauw je wandelschoenen aan en geniet mee!

Annerike: ‘Om Panarea écht te leren kennen en verder te komen dan alleen de oostkant van het eiland, waar het bewoonde leven zich afspeelt, ga ik op aanraden van Salvatore en Antonio, de eigenaren van Kyma Suites, twee dagen hiken.

Je kunt het eiland in één keer rondlopen, maar omdat ik de eerste dag pas ‘s middags start, knip ik de hike op en loop ik eerst het zuidelijke deel van de route.

Wit-blauw straatbeeld

Met een stuk vers gebakken focaccia van panificio In Forno en voldoende water ga ik op pad, door de straatjes van het dorpje, waar de kleuren wit en blauw het straatbeeld domineren, net als de heerlijke geur van jasmijn. Bij de San Pietro, die qua uitzicht op zee eersterangs zit, steek ik een kaarsje aan.

Overal staan tuinhekjes open, wat uitnodigt om een blik naar binnen te werpen en zo steeds nieuwe doorkijkjes te ontdekken.

Bootjes en een barretje op het strand

De zee wijkt tijdens de wandeling nooit van mijn zijde. Ik passeer de laatste huisjes van de wijk Drautto, waar bij Cala Zimmari een trap naar zee leidt. Houten bootjes liggen hier op het rotsstrand te wachten om uit te varen.

Een onverwachte verrassing is het strandbarretje Calabeach, een perfecte pitstop voor een cappuccino of glas wijn en een panino, met het geruis van de golven als bonus.

Cala Junco – de mooiste baai van Panarea

Na een kleine klauterpartij over de keien die hier het strand vormen, kom ik weer op het wandelpad. Het is opvallend goed geplaveid, waarschijnlijk omdat dit een populaire plek is in de zomer.

Zo heb ik het laatste stukje naar Cala Junco maximaal oog voor de uitzichten op de mooiste baai van Panarea. Het water heeft hier alle tinten blauw en groen en lijkt over te lopen in de blauwe lucht.

Dat deze plek aantrekkingskracht heeft, blijkt wel uit de overblijfselen van een prehistorische nederzetting die op het plateau nog zichtbaar zijn.

Via een trap kom ik bij het kiezelstrand en de baai van Cala Junco. Dit is volgens Salvatore en Antonio het meest picture perfect stukje Panarea.

Ezelsoren in beeld

Het volgende deel van de wandeling is iets ruiger, over een zandpad met keien, afgebakend door stenen muurtjes. Ik stuit er op een ‘hekje’ gemaakt van een roeispaan, die is ingeklemd tussen de rotsen, met een bordje erbij waarop staat: lasciare chiuso per gli asini.

Salvatore en Antonio zeiden al dat er drie ezels in dit gebied rondlopen. Ze horen bij Villa Libertà, een zelfvoorzienende boerderij en educatief centrum. Maar of je de ezels ziet? ‘Dipende,’ zei Salvatore vanochtend lachend. ‘Dat hangt ervan af of je geluk hebt.’

Ik speur de omgeving goed af tijdens het lopen. Ineens zie ik in de schaduw van een flinke struik twee grote ezelsoren van achter een cactusvijg mijn kant op bewegen, gevolgd door een nieuwsgierige blik. Daarna gaat hij onverstoord door met eten.

Ik ben niet verbaasd dat de andere twee ezels ook op de achtergrond verschijnen; het zijn immers kuddedieren. Blijkbaar ben ik vandaag molto fortunata.

De weg terug naar de oostkant van het eiland mag dan hetzelfde zijn als de heenweg, alles ziet er in tegengestelde richting anders uit. Ook het licht werpt op dit tijdstip een heel andere gloed over het landschap, de zee en de huisjes van Panarea.

Panorama over Panarea

De volgende dag vertrek ik in noordelijke richting voor het tweede deel van mijn hike. Het eerste stukje loopt door de rustige wijk Ditella, waar een oud vrouwtje vanaf haar terras roept: ‘Punto panoramico, di là!’, terwijl ze de planten een flinke scheut water geeft.

Via een kruip-door-sluip-doorpad kom ik op een plateau waar inderdaad een onvergetelijk panorama over Stromboli wacht, inclusief de blikkerige luidspreker van de veerboot die driehonderdzestig graden in het rond klinkt. ’Panarea, Panarea! Passeggeri per Panarea!’

Punta Corvo – het hoogste punt van Panarea

Iets verderop hangt een bordje ‘Spiaggia Fumarole, twintig minuten’. Het leek zo dichtbij, maar voordat je je kunt onderdompelen in de warmwaterbronnen bij het strand, moet je eerst nog een flinke afdaling maken.

De zee lonkt, maar het hoogste punt van het eiland ook. Een houten wegwijzer met daarop Punta Corvo zegt linksaf het pad omhoog.

De klim naar het punto più alto is even prachtig als pittig. Ik hoor Salvatore over het niveau van deze hike nog zeggen ‘Molto facile!’ Het optimisme van de Italianen…

Vulkaaneiland Stromboli als decor

Hoe hoog ik ook klim, Stromboli blijft een trouw decorstuk tijdens dit deel van de hike, altijd even groot en machtig in beeld. Ver beneden schittert het kraakheldere, smaragdgroene zeewater aan de voet van puntige rotspartijen en steile kliffen.

Na een uurtje klimmen bereik ik Punta Corvo, op vierhonderdtwintig meter hoogte. Hier zie je bijna alle Eolische Eilanden liggen, met Volcano, Lipari, Salina en Filicudi van links naar rechts als silhouetten aan de horizon.

Steile rotshellingen aan de westkant van het eiland

Ook na Punta Corvo blijft de route uitdagend. Bij Costa del Capraio volg je een smal zandpad dat langs ruige rotshellingen slingert die loodrecht in zee lijken te verdwijnen.

Het laatste stuk, over de Piano Milazzese, is vlak en bekend terrein. De ezels laten zich dit keer niet zien, maar ze scharrelen ergens op het plateau in alle vrijheid rond, met het mooiste uitzicht dat een ezel zich kan wensen.

Als ik ruim vier uur na vertrek redelijk oververhit weer aankom bij Kyma Suites staat Salvatore me al op te wachten bij de poort. ‘Te l’avevo detto: al massimo tre ore, eh? Nemmeno tre ore!’ Wat heb ik je gezegd, máximaal drie uur hè? Nog niet eens drie uur…

Praktische tips voor deze wandeling op Panarea

Neem voldoende water en eten mee voor onderweg, want er zijn – behalve bij Calabeach Panarea – geen barretjes om iets te kopen.

Ga alleen op pad met wandelschoenen met een goed profiel. De paden hebben een onregelmatig oppervlak met soms losse stenen en zand.

Het is aan te raden om de wandeling op tijd in de ochtend te maken, als het nog enigszins koel is. Reken erop dat je over het hele rondje rondom het eiland toch wel zo’n vijf uur loopt.’