Je zocht naar: "leonardo+da+vinci"

Montepulciano is een van de hoogstgelegen plaatsen van Toscane. Het schittert op een hoogte van maar liefst 605 meter, waardoor je er geniet van schitterende vergezichten. Voor het weidste uitzicht, beklim je de toren van het Palazzo Comunale. Met helder weer kijk je tot aan de Monte Amiata en het Lago Trasimeno. De Marzocco van Montepulciano Op het Piazza Savonarola staat een leeuw, de marzocco, het symbool van Florence. Montepulciano maakte deel uit van de strijd tussen Siena en Florence. Toen Siena er nog de baas was, stond op deze plek een wolvin, die in 1511 het veld moest ruimen voor de leeuw. En hoewel beide steden nu niets meer te zeggen hebben in Montepulciano, is de leeuw blijven staan. Vino Nobile di Montepulciano Bekender dan de leeuw is echter de Vino Nobile di Montepulciano, de ‘edele wijn van Montepulciano’. Deze wijn wordt gemaakt van een kloon van de Sangiovese-druif, de Prugnolo Gentile geheten. Het oudste document dat melding maakt van wijn uit Montepulciano...

We proefden jaren geleden al eens van de Badia a Passignano, een bijzondere wijn uit de kelders van Antinori, maar we bezochten het kleine plaatsje in de Chianti, dat zijn naam dankt aan de indrukwekkende abdij, pas afgelopen nazomer. Op het einde van een warme septemberdag, als de lucht boven de Toscaanse heuvels al voorzichtig roze begint te kleuren, rijden we op weg naar ons tijdelijke thuis bijna als vanzelf het gehuchtje binnen. We besluiten spontaan te stoppen bij de abdij, omdat we hebben gehoord dat het meesterwerk van de badia, een Laatste Avondmaal van Domenico Ghirlandaio, na een jarenlange restauratie weer in volle glorie te bewonderen is. De kerkdeuren staan open en volgens de folder die we bij de ingang vinden, moet ook het klooster open zijn. Zoals dat echter gaat in Italië, komen de openingstijden in een folder niet altijd overeen met de werkelijkheid. De deuren zijn hermetisch gesloten en er is geen levende ziel te bekennen. Nu we echter voor de deur staan,...

Precies vijftig jaar na de verwoestende overstroming van de Arno, waarbij een groot deel van het centrum van Florence onder water stroomde en veel kunstwerken beschadigd raakten, is een van de getroffen kunstwerken weer in volle glorie te bewonderen. Na een langdurige restauratie schittert Vasari’s Laatste Avondmaal als nooit tevoren. foto: ZEPstudio | Opera di Santa Croce  Slechts weinig Florentijnen die het werk tegelijk met ons bewonderen, kunnen zich het werk nog herinneren. Voor november 1966 schitterde het in een van de zalen van het Museo dell’Opera di Santa Croce, maar veel waterschade en een dikke laag modder zorgden ervoor dat het schilderij onherstelbaar beschadigd was. Het verdween van het Florentijnse kunsttoneel – tot nu. foto: Mondadori Portfolio | Archivio Giorgio Lotti | Giorgio Lotti  Na jarenlange onderzoeken, waarbij steeds nieuwe technologieën werden toegepast, kreeg men in 2004 langzaam maar zeker hoop dat het werk nog te redden was. Er werd nog meer...

Langzaam kleuren de wijngaarden goudgeel, dieprood, kastanjebruin en donkerpaars. De druiven zijn geplukt en geperst, de vaten zijn gevuld. Nu is het afwachten hoe deze nieuwe oogst zal smaken… © Valentina Dainelli | Too Much Tuscany Van druivenrank tot vat We kregen deze zomer opvallend veel vragen over de druivenoogst in Italië. Jullie wilden niet alleen weten waar je kunt helpen bij de druivenpluk, maar ook hoe de druivenoogst nu precies in zijn werk gaat. Om daar antwoord op te kunnen geven, nemen we een kijkje bij een van onze favoriete plekjes in Toscane: Villa Medicea di Lilliano. Hier plantte de Malenchini-familie in 1930 de eerste wijnstokken. Het land rondom de schitterende Medici-villa werd omgetoverd tot een groene lappendeken van wijngaarden en olijfboomgaarden. Na een paar jaar werden de eerste flessen Chianti gebotteld. Tegenwoordig maakt de Malenchini-familie naast Chianti ook Chianti Colli Fiorentini en de Super Tuscan Bruzzico, allemaal onder het toeziend oog...

De rust in Siena is grotendeels teruggekeerd. De tufo op het Piazza del Campo is verdwenen, de paarden staan weer op stal en alleen de vlaggen van Lupa (wolvin), de wijk die de Palio van zowel juli als augustus dit jaar won, wapperen nog vrolijk in de wind. Als we onze blik over Piazza del Campo laten gaan, kunnen we bijna niet geloven dat het hier nog maar een week of drie geleden een drukte van jewelste was. Waar de strijdliederen van de contrade weerklonken, koert nu slechts een duif en in de gevaarlijkste bocht van het circuit kopen toeristen nu cantuccini en Chianti. Gelukkig kun je in de maand september toch nog een glimp van alle Palio-passie opvangen in de Magazzini del Sale, diep onder het Palazzo Comunale. Waar ooit bergen zout lagen (in lang vervlogen tijden een zeer kostbaar ingrediënt), schitteren nu kleurrijke foto’s van Siena’s belangrijkste traditie. De foto’s zijn van de hand van Elisa Lovati, die de Palio weet te vangen in kleurrijke details en unieke...

Rosanne heeft haar hart verloren aan Frankrijk. Haar ervaringen, tips en foto’s deelt ze via haar blog Bonjour Frankrijk – zeg maar het Franse zusje van Ciao tutti. Deze zomer was Rosanne ook even in Italië te vinden, voor de bruiloft van haar broer. Ze deelt deze prachtige dag vandaag ook met ons! Rosanne: ‘Ik tel tot drie. Wakker worden in mijn tentje op de camping in Volterra wil nog niet echt lukken om acht uur ’s ochtends. Maar ik weet: vandaag is de grote dag. De dag dat ik voor het eerst (en waarschijnlijk ook het laatst) een Toscaanse bruiloft zal meemaken. Van mijn broer, om precies te zijn. Met die wetenschap lukt het me toch niet meer om nog in slaap te vallen. Ik tel tot drie en sleep mezelf mijn slaapzak en vervolgens de tent uit. Mijn jurk hang ik nog eens extra recht. Vanmiddag moet ‘ie stralen om mijn lijf. De koffie pruttelt terwijl ik neerplof op mijn campingstoel. Er gaat heel even van alles door me heen. Mijn nagels moeten nog gelakt, waar liggen...

Het ‘Manhattan van de middeleeuwen’, zo wordt San Gimignano wel genoemd. Deze bijnaam heeft het stadje in Toscane te danken aan het enorme aantal woontorens. Het waren er ooit ruim zeventig. Families bouwden tegen elkaar op; hoe hoger de toren, hoe meer aanzien. Het was dus echt een statussymbool, zo’n hoog oprijzende torre. Hoeveel torens nu nog overeind staan, daarover is niet iedereen het eens. De Nederlandse Wikipedia telt er dertien, terwijl de Italiaanse Wikipedia over zestien torens spreekt. Weer andere bronnen tellen veertien torens, de klokkentoren van de Collegiata en de woontoren van de familie Pesciolini tellen dan niet mee. Als je naar de stad toe rijdt, raak je de tel kwijt omdat de weg zo slingert (hadden we die daar rechts nu wel of niet al meegeteld?); in het stadje zelf worden bepaalde torens steeds aan het oog onttrokken. Hoeveel het er ook precies zijn, feit is dat deze torens het stadje – en vooral de skyline – zo bijzonder maken. De hoogste toren is de...

Het gebeurt niet wekelijks dat we tussen geiten met namen als Cappuccino en Bella belanden, zeker niet midden in de heuvels van de Chianti. Normaal gesproken toeren we hier van wijnboerderij naar wijnboerderij, maar Eric, die net even buiten Florence de prachtige Villa Medicea di Lilliano runt, had dit keer een verrassender bestemming voor ons in petto. Op zo’n vijf kilometer van Radda in Chianti schittert het domein van Nora Kravis, haar vijftien Maremmano-honden en ruim tweehonderd geiten. Die houdt Nora niet alleen voor de melk, maar ook en vooral voor hun vacht: het zijn kasjmiergeiten. Nora kent elke geit bij naam, maar de stoere Cappuccino lijkt haar favoriet. Trots poseert hij voor onze lens, terwijl Nora vertelt hoe ze haar carrière als dierenarts verruilde voor een leven tussen de geiten. Bijzondere geiten, dat wel, maar het leven op de boerderij kan hard zijn. Zo is er altijd de angst voor wolven (vandaar ook de vele waakhonden) en de relatieve eenzaamheid, zo in the...

Saskia bezocht vorige week de Palio in Siena. Gisteren deed ze al uitgebreid verslag van haar belevenissen in aanloop naar de paardenrace, vandaag komen een bijzondere prova, een feestelijk diner en de Palio zelf aan bod. Een prova met palazzo view Saskia: ‘Op zondagavond vindt de derde prova plaats. Dit keer kijken Gillian, Richard en ik niet in de menigte op het Piazza del Campo, maar met dank aan Palio Tours vanuit het raam van een van de prachtige palazzi die het plein omarmen. We hebben een unieke kijk op de ruiters als ze vanaf de binnenplaats van het Palazzo Pubblico naar de start rijden. Het duurt even voordat de neuzen van de paarden dezelfde kant op staan. De ruiter van Giraffa valt zelfs van zijn paard, maar gelukkig zonder ernstige gevolgen. Even later galopperen alle paarden over de tufo. Niet allemaal even hard overigens, want de fantini (ruiters) nemen niet al te veel risico’s. De wijk Bruco mag deze testronde op zijn naam schrijven, met Giuseppe Zedde...

Hij doet zijn naam nog altijd eer aan, de Fonte Gaia, de ‘vrolijke fontein’ op het Piazza del Campo in Siena. Als je de duiven ziet drinken van het water dat uit de mond van de wolven stroomt, met als decor de prachtige marmeren voorstellingen van Jacopo della Quercia, maakt je hart vanzelf een sprongetje. Wat een schoonheid! De Fonte Gaia is echter niet de enige fonte in Siena. Voor de watervoorziening waren de inwoners van Siena – een stad die niet gebouwd is langs de oever van een rivier – afhankelijk van deze waterbekkens. Hier werd het water verzameld én bewaakt, zodat er geen druppel gestolen of verspild werd. Het water in deze bekkens diende deels als drinkwater, voor zowel mensen als dieren, maar het werd ook gebruikt voor verschillende ambachten (het maken van stoffen, keramiek en leer bijvoorbeeld) en uiteindelijk voor het irrigeren van de akkers. Eerder gingen we al op zoek naar de middeleeuwse waterwegen onder het Piazza del Campo en de straten van Siena en...

Het voordeel van vaak terugkeren naar een en dezelfde plek is het warme onthaal dat je bij aankomst ten deel valt. Niet alleen van vrienden, maar ook van de barista van de koffiebar op de hoek en van de oude omaatjes bij de fontein op het plein – gelukkig nog in dezelfde samenstelling als toen we de laatste keer even met ze meekeuvelden. Het voordeel van terugkeren naar een plek waar je net zo thuis bent als in je geboorteland – of misschien nog wel meer – is dat je ook precies weet waar je de lekkerste caffè drinkt, waar je het beste aanschuift voor een bord pici met ragù van wild zwijn, waar je de lekkerste koekjes haalt en waar ze de meest uitgebreide aperitivo serveren. Schuif aan bij Salefino In het voorjaar van 2016 ontdekte Saskia in Siena een nieuw restaurant: Salefino – Vino & Cucina, vlak bij het Piazza del Sale. Na het zien van de unieke inrichting wist ze meteen dat ze dit nieuwe adresje graag wilde uitproberen. Saskia: ‘Eigenaren Alice en Claudio zorgen die...

Piero della Francesca – met wie we je in deze blog kennis lieten maken – werkte het liefste in zijn geboortedorp Borgo Santo Sepolcro, dat we nu kennen als Sansepolcro, verstopt in het oostelijke deel van Toscane. Een groot deel van zijn leven bracht de schilder ook door in het nabijgelegen Arezzo. Tijdens een bezoek aan deze stad moet je zeker Piero della Francesca’s meesterwerk bewonderen: de frescocyclus La Leggenda della Vera Croce (de legende van het ware kruis), in de Basilica di San Francesco. Beklim de steigers voor een unieke blik op de fresco’s Van 27 januari tot 12 maart 2024 kun je deze fresco’s van zeer dichtbij bekijken. Tijdens de restauratie van de frescocyclus kun je de steigers beklimmen om de schilderingen van Piero della Francesca tot in de kleinste details te zien. Onder de noemer All’altezza di Piero kun je de figuren die hij hier vereeuwigde recht in de ogen kijken en alle scènes van de frescocyclus tot in de kleinste details aanschouwen. Via deze...