Neem een duik in de natuurlijke zeebaden van Calafuria bij Livorno (Toscane)

Hier vind je geen zacht zand onder je voeten, geen rijen parasols en geen strandbedjes waarop je meteen na aankomst neerploft. Voor een dagje aan zee bij Calafuria, even ten zuiden van Livorno, moet je iets meer moeite doen.

Calafuria stond al een tijdje op Natascha’s verlanglijstje, niet alleen vanwege het azuurblauwe water en de ruige kust, maar vooral vanwege de bijzondere vasche, natuurlijke zeebaden die herinneren aan de steengroeven die hier langs de kust lagen.

Op een zonnige nazomerdag trok ze dus haar waterschoenen aan voor een paar heerlijke uren klauteren over grillige rotsen, met als beloning een verfrissende duik in zee.

Een spectaculaire kustweg ten zuiden van Livorno

Natascha: ‘Calafuria ligt langs de rotsachtige kust ten zuiden van Livorno, aan het stuk van de kustweg dat door de Livornesi ook wel Il Romito wordt genoemd.

Alleen de rit ernaartoe is al mooi. De weg slingert hoog boven zee, met steeds opnieuw uitzicht op rotsen, kleine baaien en eindeloos veel blauw. Bij helder weer zie je diverse Toscaanse eilanden en zelfs Corsica aan de horizon.

Op verschillende plekken zijn er afdalingen naar zee. Wij kiezen voor discesa 3, een van de eerste afdalingen als je vanuit Antignano in zuidelijke richting rijdt. Via een trap daal je af richting de Grotta del Boccale, met de rotsachtige baai die vroeger bekendstond als de Cala dei Pirati, de piratenbaai.

Aan de voet van het Castello del Boccale

Eenmaal aangekomen, valt mijn blik bijna automatisch op het Castello del Boccale, dat vanaf de rotsen over zee uitkijkt. Het huidige kasteel heeft zijn romantische middeleeuwse uiterlijk pas later gekregen, maar de oudste kern is een wachttoren uit de tijd van de familie De’ Medici.

Langs dit deel van de Toscaanse kust stond een heel systeem van dergelijke torens, waarmee men de zee in de gaten hield en kon waarschuwen voor naderende schepen.

Vanaf de Grotta del Boccale ga ik eerst op verkenning richting het kasteel. Ik klauter over smalle richels, langs uitstekende rotsen en van het ene plateau naar het andere. Soms kan ik vrij makkelijk verder, even later moeten handen en voeten eraan te pas komen om een volgende rots te bereiken.

Onder me glinstert voortdurend de azuurblauwe zee, om me heen liggen mensen op de rotsen te zonnen, terwijl anderen vanaf een plateau rechtstreeks het water in duiken.

Hoe verder ik kom, hoe avontuurlijker de route wordt. Daarom kies ik op een zeker ogenblik om verder te gaan via het water. Dat geeft een extra dimensie aan je avontuur!

Er is geen uitgestippeld pad dat je braaf kunt volgen. De rotsen, het water en je eigen neus voor avontuur bepalen de route.

Natuurlijke zwembaden in eeuwenoude steengroeven

De bijzondere poelen tussen de rotsen waren voor mij dé reden om Calafuria te willen ontdekken. De nu bijna perfect gevormde natuurlijke zwembadjes maken namelijk deel uit van een veel ouder verhaal.

Langs deze kust werd eeuwenlang steen gewonnen. Een aantal van de in de rots uitgehouwen bassins bij het Boccale wordt toegeschreven aan steengroeven uit de Etruskisch-Romeinse periode. Door de stijging van de zeespiegel liggen oude groeves tegenwoordig deels onder water, waardoor ze zijn veranderd in kleine natuurlijke zeebaden.

Ook in latere eeuwen werd hier nog volop steen gewonnen. Rond Calafuria zijn sporen gevonden van groeves uit de Romeinse tijd, de achttiende, negentiende en zelfs de twintigste eeuw. Bijna tweeduizend jaar lang werd uit deze rotsachtige kust bouwsteen gehaald.

Vandaar dat je tussen de grillige natuurlijke rotsformaties opvallend rechte lijnen, uitgesneden stukken steen en poelen tegen komt die bijna te geometrisch lijken om volledig door de natuur te zijn gevormd. Met het zeewater dat er rustig in en uit stroomt, zijn het nu fantastische plekken voor een verkoelende duik.

Praktische tips voor Calafuria

Goede waterschoenen zijn onmisbaar. De rotsen kunnen scherp en glad zijn en ook bij het in en uit het water klimmen zijn schoenen met voldoende grip erg prettig.

Neem zo min mogelijk mee. Een kleine rugzak die je handen vrijlaat is hier veel praktischer dan een grote strandtas. Zorg wel voor voldoende water en bescherming tegen de zon. Op de rotsen is nauwelijks schaduw.

Ga alleen op ontdekking bij een rustige zee (ik checkte hiervoor de app van Il Meteo). Zodra er behoorlijke golven staan, worden delen van de rotskust en de poelen overspoeld en is klauteren langs de waterlijn een stuk minder verstandig.

Voor kleine kinderen, mensen die slecht ter been zijn of wie niet gewend is om over rotsen te klauteren, zouden we dit stukje kust niet als eerste keuze aanraden. Je kunt natuurlijk een rustig plekje zoeken na de afdaling, maar als je de vasche en verschillende rotsplateaus wil ontdekken, moet je echt een stukje klauteren.

Snorkelen en duiken

Ga je verder de zee in, dan wacht een duik- en snorkelparadijs. Op ongeveer twintig meter diepte begint een rijk onderwaterlandschap met onder meer sponzen en rood koraal.

De Corallium rubrum-kolonie bij Livorno behoort tot de relatief zeldzame populaties rood koraal die zo dicht bij de Italiaanse kust voorkomen.’