Ostuni – onze beste tips voor la città bianca, het witte stadje, in Puglia
Se il rumore del mare sovrasta quello dei pensieri, allora sei ne posto giusto, zo horen we in Puglia regelmatig, oftewel: als het geluid van de zee je gedachten overstemt, dan ben je op de juiste plek.
Dat geldt zeker voor een verblijf bij Rocca sul Mare in Vieste, waar je onder meer kunt overnachten in een torenkamer aan zee. Marlou neemt je graag mee naar deze bijzondere plek met een interessante geschiedenis.

Rocca sul Mare is een hotel met een lange geschiedenis. Het indrukwekkende palazzo uit de middeleeuwen is al sinds het jaar 1741 in bezit van de familie Mafrolla. De ingang ligt zelfs aan de Via Mafrolla, maar men kan niet meer herleiden of deze straat naar een van de voorouders vernoemd is of dat het simpelweg toeval is.
Het bijzondere gebouw was oorspronkelijk een klooster. Later werd het omgevormd tot het woonhuis van Maria Teresa en Antonio, die er nog steeds een groot gedeelte van het jaar wonen. In 2005 opperde schoonzoon Francesco het idee om een deel van het palazzo te gebruiken als hotel, mede vanwege de fantastische locatie, direct aan zee.

Ik logeerde hier een aantal jaar geleden en sindsdien loop ik als ik in Vieste ben altijd even langs bij de Mafrolla’s, die inmiddels een beetje als familie voelen.
Bij binnenkomst vallen meteen de trappen en het open gedeelte op. Ook zie je overal originele details, zoals prachtige antieke tegelvloeren, kunst van eerdere generaties Mafrolla en verborgen hoekjes en gangen.

Alle kamers zijn anders. Sommige hebben een eigen balkon, andere zijn geschikt voor meerdere personen. Vanuit de meeste kamers kijk je uit op zee of op de San Francesco. Belangrijk te vermelden is wel dat Rocca sul Mare vanwege zijn historische karakter veel trappen heeft en er geen lift is.


Als je bij Rocca sul Mare verblijft, kun je voor half- of volpension kiezen. Er wordt dagelijks gekookt volgens traditioneel recept, met lokale ingrediënten uit het seizoen.
Zowel de lunch als het diner worden geserveerd in de gemoedelijke eetkamer met een gewelfd plafond en diverse antieke gebruiksvoorwerpen, op de eerste verdieping.


Maria Teresa vertelt dat de platte pannen met lange stelen die aan de muur hangen, gebruikt werden als wapens. Er werd bij belegering van de stad olie ingedaan die goed verhit werd en zo naar beneden werd gezwiept, in het gezicht van de vijand die aan de voet van de muren stond. Vieste werd nog al eens belaagd door aanvallen van piraten en men moest dus iets effectiefs verzinnen om zich te verdedigen.
In de eetkamer is ook een prominente rol weggelegd voor een Napolitaanse kerststal uit de achttiende eeuw die in een even zo oude vitrine staat opgesteld. Tot slot is er een groot dakterras vanwaar je over een groot deel van Vieste en de zee uitkijkt.

Maar sinds kort is er meer bijzonders… Pal tegenover het palazzo had de familie een eigen frantoio, een olijvenpers. Het was tot de jaren zestig gebruikelijk dat deze in de stad stonden. Toen dit verboden werd, werden ze verplaatst naar het platteland.
De oude pers uit 1500 bestaat echter nog steeds, in de originele stadsmuur met zelfs een toren, la campanella genaamd omdat de bovenkant van de toren een klokvorm heeft. Die zie je alleen vanaf de zeekant.

Ik kende de plannen van de familie om de oude perserij een nieuwe bestemming te geven door er kamers en een klein restaurant in te verwezenlijken.
Elk bezoek aan Vieste nam ik een kijkje bij de werkzaamheden en heb het zo zien vorderen. Een van de foto’s uit 2021 laat op de vloeren nog de sporen zien van de rails waar de karren met olijven overheen moesten rollen:

Afgelopen voorjaar was het zover. In de voormalige frantoio zijn vijf kamers gerealiseerd. Francesco geeft me een rondleiding. Enthousiast loop ik door het pand en bewonder de aankleding en de sfeer. De ene kamer is nog mooier dan de andere. Ze hebben allemaal zeezicht en drie kamers hebben een eigen terrasje op de rotsen.
Francesco vertelt dat het bloed, zweet en tranen heeft gekost om dit te realiseren. Muren zijn schoon gebikt, nisjes hersteld en omdat het een monument met strenge regelgeving voor verbouwingen is, was het een uitdaging om er badkamers en airconditioning in te maken.



Francesco heeft een verrassing: ik mag een nacht doorbrengen in de halfronde kamer van de toren, waar hij me direct wijst op de akoestiek. Wanneer het raam open is en je met je rug tegen de tegenoverliggende ronde muur staat, lijkt het alsof het geluid van de zee uit de muur komt en rondzingt.


Die avond schuif ik samen met vrienden uit Nederland aan bij de familie voor het diner. Ondanks de hoge leeftijd van het echtpaar werken beiden nog volop. Maria Teresa houdt zich bezig met de keuken in het hotel en Antonio werkt nog elke ochtend vroeg op het land. Later op de dag verkoopt hij de olijfolie van de familie. Hij is altijd in voor een praatje en uitleg.

Het menu van de avond is voortreffelijk. Na het toetje voegt Antonio zich bij ons aan tafel met zijn zelfgemaakte limoncello en een paar mooie verhalen.

Mijn nacht op de rotsen kan beginnen en ik geniet van elke minuut. De ruimte, de geluiden van de zee, de rust en het uitzicht bij het ontwaken… Ik heb nog nooit zo lekker geslapen deels dankzij het heerlijke bed maar vooral door het rustgevende geluid van de golven.
Francesco vertrouwt me bij het ontbijt toe dat hij af en toe hier komt tijdens een drukke werkweek om geheel tot rust te komen. Ik kan hem geen ongelijk geven, want zo’n nachtje aan zee maakt je hoofd helemaal leeg en vult het slechts met het geluid van de golven…’
Neem dan contact op met Marlou via 0031-648033099 of via info@marilu-in-italia.nl. Op haar website vind je nog veel meer tips voor onder meer Vieste en de Gargano.
