Franciacorta proeven bij Le Cantorie en Al Rocol

Wist je dat Italië naast prosecco nog een uitstekende bruisende wijn maakt? Franciacorta is niet zo bekend en staat niet zo vaak op de kaart als prosecco, maar het is meer dan de moeite waard om eens te proeven. Zeker als je dat in de streek zelf kunt doen!

Le Cantorie, wijnhuis met een bijzonder verhaal

We nemen je graag mee naar Le Cantorie, hoog in de heuvels bij Gussago, in het oostelijke deel van de Franciacorta. De naam verwijst naar het gezang van de cicaden dat je hier tijdens de druivenoogst overal hoort.

Al meteen bij aankomst worden we getrakteerd op een prachtig uitzicht over de uitgestrekte wijngaarden die tegen de hellingen liggen, met hier en daar een rij cipressen.

Het verhaal van Le Cantorie is ook het verhaal van de familie Bontempi. Grootvader Luigi had een grote liefde voor het land en de wijnbouw. Die liefde gaf hij door aan zijn zoon Emiliano, die samen met zijn vrouw Maria en hun dochters Erika en Elisabetta de passie van zijn vader uitbouwde tot een sprankelend familiebedrijf.

Een heuvel, een huis en een boze echtgenote

Emiliano vertelt ons dat hij ooit toevallig op de plek belandde waar nu Le Cantorie ligt. Er waren nog geen wijngaarden, maar Emiliano was meteen verkocht. Hier wilde hij iets opbouwen.

Er was alleen één probleem: hij had het geld niet om de grond te kopen. De enige mogelijkheid was om zijn eigen huis te verkopen.

Je zou verwachten dat hij zijn vrouw Maria eerst op de hoogte bracht van zijn plannen, maar niets was minder waar. Er was iemand in het dorp die belangstelling had voor zijn huis en die kwam een kijkje nemen.

Alleen was Emiliano zelf niet thuis. Maria wel. Je kunt je haar verbazing voorstellen toen er ineens iemand voor de deur stond die geïnteresseerd was in het huis waarvan zij helemaal niet wist dat het te koop stond…

Maria was niet bepaald enthousiast over deze verrassing. Toch liet Emiliano zijn droom niet los. Hij bleef geloven in die heuvel en in alles wat hij er ooit van zou kunnen maken. Uiteindelijk kocht hij het stuk grond en begon hij aan de opbouw van wat Le Cantorie vandaag de dag is.

Waar ooit alleen een stuk grond lag, dwaalt je oog nu over wijngaarden, terrassen en een wijnhuis waar de hele familie met veel liefde werkt.

Uit het goede hout gesneden

Dat Emiliano graag grootse plannen maakt, blijkt ook uit een andere anekdote. Aan zijn dochters beloofde hij ooit een zwembad. Dat zou er komen zodra zijn plannen voor Le Cantorie werkelijkheid werden.

Inmiddels is het wijnhuis uitgegroeid tot een prachtig domein, maar dat zwembad? Dat is er nog altijd niet. ‘Er is sinds kort wel een fontein,’ lacht Emiliano, maar daar kun je natuurlijk niet in zwemmen.

We vermoeden dat zijn dochters, en inmiddels ook kleinkinderen, hem nog regelmatig aan dat beloofde zwembad herinneren.

Na zijn verhaal vragen we hem naar de spreuk op zijn T-shirt: El sòc l’è bù, ma gna mé so mia mal. Dezelfde woorden zien we boven de open haard hangen. Vrij vertaald betekent het: ‘Ik ben uit het goede hout gesneden en zelf mag ik er ook wezen.’

We moeten erom lachen, want na alles wat Emiliano ons heeft verteld, kunnen we ons nauwelijks een uitspraak voorstellen die beter bij hem past.

El Soc l’è Bù is trouwens ook de naam van een bijzondere Franciacorta Riserva die de familie aan Emiliano heeft opgedragen. Een mooie verwijzing naar de man die ooit zo verliefd werd op deze heuvel dat hij er alles voor over had om zijn droom waar te maken.

Wijngaarden op de heuvels van Gussago

Tijdens de rondleiding laat Emiliano ons zien waarom hij juist deze plek zo bijzonder vond. Le Cantorie bezit tegenwoordig ongeveer veertien hectare wijngaarden op de heuvels tussen Gussago en Cellatica. De hellingen zijn behoorlijk steil en op sommige plaatsen groeien de wijnranken op terrassen die tegen de heuvels zijn aangelegd.

De bodem bestaat uit kalk, klei en vooral veel steen. Samen met de wind zorgt dat voor gunstige omstandigheden voor de druiven.

De familie maakt verschillende soorten Franciacorta, maar ook rode wijn. Jaarlijks worden er ongeveer vijfenzeventigduizend flessen geproduceerd, uitsluitend met druiven uit de eigen wijngaarden.

Picknick tussen de wijnranken

Na de rondleiding is het tijd om te proeven van de wijn waar de familie Bontempi zoveel passie instopt. Tussen de wijnranken genieten we van een picknick.

Emiliano ontkurkt een fles Franciacorta en we proosten op hem en de prachtige plek die hij samen met zijn familie heeft weten te creëren.

Terwijl de zon ondergaat en alles in een gouden gloed zet, genieten we van lokale lekkernijen en de bruisende wijn van deze bijzondere familie.

Bezoek Le Cantorie voor een rondleiding en proeverij

Je kunt bij Le Cantorie net als wij terecht voor een rondleiding en proeverij, maar het wijnlandgoed vormt ook een prachtig decor voor bruiloften, feesten en andere evenementen.

Zelfs kunst krijgt hier een plek, onder meer tijdens Arte in Cantina, een jaarlijks initiatief waarbij hedendaagse kunstenaars hun werk tussen de wijnflessen tentoonstellen.

Emiliano vertelt dat er binnenkort ook een aantal kamers worden opgeknapt, zodat je hier in de toekomst kunt blijven overnachten.

Op de fiets door de Franciacorta

Een unieke manier om de Franciacorta te ontdekken, is op de fiets. Daarvoor gaan we een dag later naar Cantina Al Rocol, een familiebedrijf in Ome, waar Saskia ook al eens was (zie deze blog). Hier begint onze fietstocht door de wijngaarden.

Al snel laten we de bebouwing achter ons en fietsen we tussen de wijnranken. Wat ons meteen opvalt, is hoe afwisselend het landschap is. Het ene moment rijden we langs uitgestrekte wijngaarden en velden, even later kronkelen we door charmante dorpjes met kleurrijke gevels en oude pleintjes met een ontspannen sfeer.

Onderweg genieten we van het uitzicht op de glooiende heuvels. Af en toe houden we even halt om foto’s te maken. Achter bijna elke bocht wacht weer een ander mooi uitzicht.

De mooiste kleuren van de avond

Terwijl we verder fietsen, zakt de zon langzaam achter de heuvels. De wijngaarden kleuren goudgeel en de lucht krijgt vegen in prachtige tinten roze en oranje.

Wat is het hier mooi op dit uur van de dag. De zonsondergang maakt het allemaal net iets specialer.

Als we uiteindelijk weer op de fiets stappen, wordt het stilaan donkerder. We rijden op ons gemak terug naar Al Rocol, voor een goed glas Franciacorta!

Warm welkom bij Al Rocol

Terug bij Al Rocol worden we verwelkomd door Francesca. Ze neemt ons mee in het verhaal van haar familie, de geschiedenis van Al Rocol en de wijnbouw in de Franciacorta.

De familie Vimercati Castellini houdt zich al generaties bezig met wijnbouw en gastvrijheid. Tegenwoordig werken verschillende familieleden mee in het bedrijf.

Nicola houdt zich bezig met de wijnproductie, Francesca en Gianluigi ontvangen de gasten en la mamma staat in de keuken.

Wat maakt Franciacorta zo bijzonder?

Tijdens de rondleiding vertelt Francesca hoe belangrijk wijn voor deze streek is. Ze legt uit hoe de Franciacorta zijn bubbels krijgt. Dat gebeurt tijdens een tweede gisting op fles, waarna de wijn nog lange tijd moet rijpen.

Hiervoor worden vooral Chardonnay en Pinot Nero gebruikt, aangevuld met Pinot Bianco en de lokale druif Erbamat. Alle druiven worden met de hand geplukt.

Bij Al Rocol gebeurt nog veel op de traditionele manier. Zo vertelt Francesca dat haar vader twee keer per dag alle flessen met de hand een kwartslag draait. Een flinke klus!

Door dat draaien en het geleidelijk kantelen van de flessen verzamelt het bezinksel zich uiteindelijk in de hals. Daarna wordt de hals bevroren, het bezinksel wordt verwijderd en krijgt de fles de definitieve kurk.

Francesca ontkurkt een van de flessen om ons te laten proeven. Ondertussen vertelt ze dat er verschillende soorten Franciacorta zijn. Zo is er de Satèn, een bijzondere variant met minder druk op de fles en daardoor fijnere, zachtere bubbels.

Naast mousserende wijn maakt de familie ook witte en rode wijn. Alle flessen worden uitsluitend in hun eigen winkel verkocht.

Aanschuiven bij la mamma

Na de rondleiding is het tijd om aan tafel te gaan. Francesca’s moeder verwent ons met een heerlijk diner bereid met ingrediënten uit de streek.

Op tafel verschijnt onder andere polenta con brasato al vino rosso. De polenta is zacht en romig, terwijl het rundvlees zo mals is dat het bijna uit elkaar valt.

Daarna is het voor ons helaas tijd om afscheid te nemen van Francesca en haar moeder, maar als je wil kun je ook bij Al Rocol blijven logeren, waarbij je elke ochtend wakker wordt met uitzicht op de wijngaarden.

Als gast van de agriturismo schuif je aan voor een heerlijke lunch of een delizioso diner, bereid met veel producten van eigen land, van olijfolie tot honing.