Je zocht naar: "capri"

Natuurlijke thermen, tufstenen rotsen, heerlijk eten, lange zandstranden, een rijke geschiedenis en schattige dorpjes: het groene lschia heeft een hoop te bieden. Op een klein uur varen van Napels vind je hier een paradijsje dat la dolce vita hoog in het vaandel heeft staan. Paul ontdekte dit kleurrijke eiland samen met zijn vrouw Lianne. Ze kozen voor de leukste manier die er is: een tour over Ischia met een Vespa! Paul: ‘Wat is er nu mooier dan de sfeer van dit eilandje te ervaren tijdens een Vespatour? Een rondje via de SP270 vergt zo’n kleine veertig kilometer, dus dat is makkelijk te doen op een dag. Andiamo! We vertrekken vanuit de heuvels boven Lacco Ameno en zoeven eerst naar Forio, waar we onze eerste stop maken bij het prachtig witte kerkje Madonna del Soccorso. Dit is met recht het mooiste kerkje van lschia, wat een beauty! Forio is een klein stadje, beroemd om zijn wijnproductie, keramiek- en delicatessenwinkeltjes. De muren zijn hier opgetrokken uit vulkanische...

Wat heeft de Cilento toch een heerlijk klimaat. Zelfs in het najaar is het water van de zee nog warm, de temperatuur vaak ruim boven de twintig graden en schijnt de zon volop. Een ideale maand om in alle rust te genieten van  al het moois dat de Cilento biedt, zo laten Marga en Hans ons zien. Dit keer reizen we naar het dorpje Pisciotta waar je de Cilento in een notendop vindt: een oude borgo vlak bij de zee, te midden van eeuwenoude olijfgaarden, met een prachtig vissershaventje. We bezoeken Pisciotta op een zomerse dag in de laatste week van oktober. De lucht is stralend blauw en het wordt vijfentwintig graden. Op het piazza in het centro storico beginnen we met een caffè met cornetto op het terras van Bar Germania. Pisciotta is een geliefde plek voor Duitsers, die hier genieten van de authentieke sfeer en de prachtige omgeving. Zelfs Duitse kranten zijn er te koop. Toch is het hier heel rustig en absoluut niet toeristisch, ook niet in het hoogseizoen. Op het plein zien we...

Zo’n tweehonderdvijftig dorpjes in Italië mogen zich de trotse dragers van het keurmerk I borghi più belli d’Italia noemen. Het zijn daarmee officieel ‘de mooiste dorpjes van Italië’. Mooi zijn ze inderdaad, met hun sfeervolle straatjes, bijzondere pleinen en musea, fotogenieke doorkijkjes en hun lange, indrukwekkende historie. In onze vorige Specials zetten we de mooiste dorpjes in het noorden van Italië en de mooiste dorpjes in het midden van Italië al op een rijtje. Nu reizen we een stukje verder, naar het zuiden van de laars, met de regio’s Campanië, Calabrië, Basilicata, Puglia, Sicilië en Sardinië, met een bezoek aan alle borghi più belli die dit predicaat mogen dragen. Bestel De mooiste dorpjes van Zuid-ItaliëOpent in een nieuw tabblad: In Campanië zijn dit Albori, Atrani, Castellabate, Conca dei Marini, Furore, Monteverde, Nusco, Sant’Agata de’ Goti en Zungoli. De mooiste dorpjes van Calabrië zijn Aieta, Altomonte, Bova, Chianalea di Scilla,...

In 1606 vluchtte Caravaggio vanuit Rome naar Napels, waar hij enige tijd verbleef voordat hij ook deze stad moest ontvluchten. Gelukkig was hij lang genoeg in Napels om voor de kerk Pio Monte della Misericordia een van zijn meesterwerken te schilderen, De zeven werken van Barmhartigheid. Zijn opdrachtgevers, die deel uitmaakten van de grootste liefdadigheidsinstelling van Napels, stonden erop dat hij de belangrijkste werken van barmhartigheid, zoals ze in het evangelie van Matteüs vermeld stonden, op één altaarstuk zou weergeven: ‘Ik had honger en gij hebt Mij te eten gegeven, Ik had dorst en gij hebt Mij te drinken gegeven, Ik was vreemdeling en gij hebt Mij opgenomen. Ik was naakt en gij hebt Mij gekleed, Ik was ziek en gij hebt Mij bezocht, Ik zat in de gevangenis en gij zijt tot Mij gekomen.’ (Matteüs 25, 35-36). Hoe Caravaggio tot de compositie op het altaarstuk kwam, zullen we helaas nooit precies weten, maar zeker is dat hij de kunst niet bij een collega-schilder af...

Hans en Marga nemen je mee naar de ongerepte Cilento. Een stukje onbekend Italië, met prachtige natuur, lieflijke dorpjes en eeuwenoude tradities. Vandaag delen ze zo’n traditie: het middeleeuwse feest in Teggiano. Hans en Marga: ‘In Teggiano, het belangrijkste en oudste bestuurlijke centrum van de Cilento, wordt ieder jaar op 11, 12 en 13 augustus het grootste middeleeuwse spektakel van de regio gehouden. Teggiano, strategisch gelegen op een heuveltop in Vallo di Diano, met zijn middeleeuws centrum met veel kerken, voorname palazzi en een robuust kasteel, vormt een prachtig decor voor dit schouwspel, dat een herleving is van een historische gebeurtenis in het jaar 1480. Teggiano werd toen vereerd met het koninklijk bezoek van de pas getrouwde prins van Salerno en zijn vrouw prinses Constanza, dochter van de graaf van Urbino. Ter ere van hen werden grote feesten en banketten gehouden, waar de adel van de hele regio aanwezig was. Als we Teggiano binnenkomen, zien we overal...

Pizza is de culinaire trots van Napels. Hoewel de oorsprong van de pizza niet met harde feiten valt te bewijzen, gaan de Napolitanen er prat op dat de pizza in Napels is uitgevonden. Het feit dat de Etrusken al platte broden aten die zij picea noemden en dat we dankzij het Griekse pitta en het Turkse pide vermoeden dat de pizza de Italiaanse versie van de zeer oude, mediterrane traditie van platte broden betreft, doet niets af aan de Napolitaanse trots. Zoals Mimmo, de eigenaar van de bed & breakfast waar ik verbleef stellig herhaalde: ‘Noi Napoletani abbiamo inventato la pizza’ – ‘wij Napolitanen hebben de pizza uitgevonden’. In Delizia! schrijft John Dickie dat de term pizza in de achttiende eeuw in Napels werd gebruikt om allerlei soorten platte broden en pasteien aan te duiden. De pizza napoletana bestond toen al wel, maar dat was een zoete amandeltaart en had dus nog helemaal niets van doen met de pizza zoals we die nu kennen. Een van de eersten die over de pizza met...

Sinds december 2017 staat de kunst van het pizzabakken op de Werelderfgoedlijst van Unesco. De lijst, die grotendeels bestaat uit monumentale steden, gebouwen en pleinen, kent ook immaterieel erfgoed. De Italianen zijn trots, met name in Napels, waar de allereerste pizza margherita werd gemaakt. Het precieze verhaal over het ontstaan van de pizza, en de geschiedenis van deze hartige lekkernij, lees je in deze blog. In Napels ontstond ook het idee om de pizza op de Werelderfgoedlijst te krijgen. Maar liefst 850.000 pizzaliefhebbers ondertekenden de pizzapetitie die een Napolitaanse pizzabakker opstelde. Met dank aan onder andere de culinaire historie, de speciale (in Napels zelfs tot in detail vastgelegde) productiewijze van de pizza en de bijbehorende gebaren (zoals het in de lucht ronddraaien van het pizzadeeg) prijkt de pizza nu naast onder meer de Toren van Pisa, Da Vinci’s Laatste Avondmaal, het historisch centrum van Rome en de Amalfikust op Unesco’s lijst met Italiaans...

Acht jaar geleden kwamen Marga en Hans Pilon voor het eerst in de Cilento en sindsdien komen ze er elk jaar terug. Ze vonden er een prachtige natuur, met zee en bergen, authentieke dorpjes, een heerlijke keuken en een vriendelijke gastvrije bevolking, trots op hun Cilentaanse cultuur. In een aantal blogs delen Marga en Hans dit stille geheim, met vandaag Santa Maria di Castellabate. Magda en Hans: ‘Een van de mooiste kustplaatsen van de Cilento is Santa Maria di Castellabate, een eeuwenoud vissersplaatsje. In het middeleeuwse deel hangt een bijzondere sfeer, door de combinatie van prachtige oude gebouwen en de idyllische ligging aan het goudgele strand van een kleine baai. Palazzo Perotti, het oude kasteel, met de robuuste Torre della Pagliarola, ligt direct aan het strand. Ook het Palazzo Belmonte staat met zijn muren in het zand. In het zonlicht harmoniëren de kleuren prachtig met het honingkleurige strand. Het werd vroeger als jachtverblijf voor de koning van Spanje gebruikt,...

Ben je een liefhebber van mooie, ongerepte stranden? Ze bestaan nog! Hans en Marga nemen je mee naar het strand bij de vallei van Marcellino, in de Cilento. Een stukje pure natuur aan de Massetakust, tussen Scario en Marina di Camerota, waar zowel zee als land beschermd natuurgebied zijn. Hans en Marga: ‘De reis erheen is al een belevenis op zich. In de zomermaanden vertrekken dagelijks bootjes van de ‘taxi del mare’ vanuit Scario om badgasten af te zetten op drie idyllische strandjes aan de voor auto’s onbereikbare Massetakust. Het laatste strandje is Spiaggia Marcellino, een rotsstrandje met kristalhelder water, waar de smalle groene vallei van Marcellino uitloopt in zee. Direct achter het strand, in de koele schaduw van bomen, staat het eenvoudige huis van de enige bewoner van Marcellino. De eigenaar woont hier het hele jaar, ver van de bewoonde wereld. Alleen in de zomermaanden krijgt hij gezelschap van badgasten en wandelaars. Hij is zelfvoorzienend en herder van een...

Een van de pareltjes van de Cilento, verborgen in de grillige kustlijn tussen Marina di Camerota en Scario, is Porto degli Infreschi. Marga en Hans Pilon delen deze paradijselijke plek in de Cilento graag met ons. Hans en Marga: ‘Vroeger was Porto degli Infreschi een toneel van muilezels en vissersboten. De gevangen vis werd er opgeslagen in de koele grotten van een natuurlijke haven. Nu is het een paradijs voor badgasten; Porto degli Infreschi werd in 2014 zelfs uitgeroepen tot mooiste strand van Italië. Het frisse water komt uit ondergrondse zoetwaterbronnen die er in zee stromen. Je vindt hier geen strandtenten of een drukke parkeerplaats. Deze plek ligt midden in de natuur van het Nationale Park Il Cilento – onbereikbaar voor auto’s. Je komt er dan ook niet over land, maar over zee. In juli en augustus gaan er dagelijks bootjes voor anker die je vanuit Marina di Camerota en Scario naar deze paradijselijke plek brengen. Op deze nog onbedorven plek zwem je in kristalhelder,...

Niemand had zich, voorafgaand aan de bouw van het Palazzo Reale in Caserta, ook maar enige voorstelling kunnen maken van de grootsheid van het uiteindelijke paleis en de tuin. Maar het werd precies zoals Karel III van Bourbon en zijn architect Luigi Vanvitelli voor ogen hadden: imposant, dramatisch, elegant en groots. Het gigantische paleis en de uitgestrekte tuinen in barokstijl vormen samen een van de indrukwekkendste van Italië. Het is dan ook niet vreemd dat het Palazzo Reale, samen met het Aquaduct van Vanvitelli en het San Leucio Complex, sinds 1997 op de Werelderfgoedlijst van Unesco staat. Naar ontwerp van Luigi Vanvitelli Het koninklijke paleis werd gebouwd voor Karel III van Bourbon, zoon van Philips V, Koning van Napels. Het moest niet alleen het symbool worden voor zijn nieuwe, zelfstandige koninkrijk, maar ook de grandeur van het Paleis van Versailles overtreffen. In 1752 stelde Karel III de alom geprezen architect Luigi Vanvitelli aan om zijn ambitieuze plannen te...

Sinds ons eerste bezoek aan Napels zijn we dol op de stad: op de smalle straatjes, op de chaos, op de vele altaartjes vol met kaarsen, bloemen en briefjes, op de voetballende straatschoffies, op het silhouet van de Vesuvius die altijd in je blikveld opduikt, op het Napolitaanse dialect en op de geur van espresso en ander lekkers die meer dan elders in Italië in de straten lijkt te blijven hangen. Na het lezen van de romans van Elena Ferrante kriebelde het dan ook meteen weer. Deze mysterieuze schrijfster (niemand weet wie er precies schuilgaat achter deze auteur) weet ons vanaf de eerste pagina van haar boeken mee te sleuren naar Napels en te betoveren met haar rake zinnen. Al lezend gingen we op zoek naar een aantal plekken uit haar boeken – en nu het vierluik ook wordt verfilmd (zie deze blog), hopen we nog meer te herkennen. Gaan jullie mee op pad in het Napels van Lenù en Lila? Rione Luzzatti – de wijk waar Lenù en Lila wonen Volgens de vele Napolitanen die we tijdens onze...