Roccafluvione (Le Marche) – klaterende watervallen, pure saffraan en panna cotta met truffel

Na haar bezoek aan Acquasanta Terme rijdt Marlou verder naar Roccafluvione, een dorp dat eveneens in de vallei van de Tronto ligt. Het staat bekend om de spectaculaire natuurlijke watervallen maar ook om het rode en zwarte goud: saffraan en truffels.

De watervallen van Roccafluvione

Marlou: ‘De Cascata di Arena is een van de fascinerendste watervallen van Le Marche. Het water stort in één vrije val van ongeveer tien meter naar beneden en creëert zo een schilderachtig beeld, met dank ook aan de weelderige vegetatie rondom, die zelfs tijdens de warmste maanden genoeg schaduw en verkoeling biedt.

Even verderop vind je de Cascate di Forcella, een reeks kleinere watervallen die met elkaar verbonden zijn door beekjes die tussen de rotsen kronkelen.

De watervallen zijn gemakkelijk bereikbaar via goed onderhouden wandelpaden, waardoor je de kracht en schoonheid van het stromende water van dichtbij kunt bewonderen.

Als je de GABA (Grande Anello dei Borghi Ascolani) volgt, kom je deze wonderen der natuur vanzelf tegen.

Ponte Nativo – rotsvaste brug bij Roccafluvione

Naast deze prachtige watervallen heeft Roccafluvione ook een bijzondere brug: de Ponte Nativo, een natuurlijk gevormde overspanning over de kloof die de Fluvione heeft uitgesleten.

Hoewel deze natuurlijke brug al tienduizend jaar geleden is ontstaan, is hij sterk genoeg om het verkeer te kunnen dragen. Het is een van de weinige natuurlijke bruggen ter wereld die nog altijd in gebruik zijn.

Aan een zijde van de brug staat een kerkje, gewijd aan de heilige Antonius van Padua, dat alleen nog voor speciale gelegenheden de deuren opent.

Onze gids vertelt dat dit kerkje tot 1755 een belangrijke plek was voor struikrovers die immuniteit verkregen door de buitenmuur aan te raken en zo aan de pauselijke autoriteiten wisten te ontkomen.

Saffraan –  het rode goud van Roccafluvione

Vlak bij deze bijzondere brug teelt Carlo Santini saffraan. Tijdens mijn bezoek aan Zafferano Ponte Nativo zijn er slechts een paar bloeiende krokusbollen te zien.

Het is nog iets te vroeg in oktober voor saffraan, maar dankzij de eerste dappere bloemen die hun kopjes boven de grond uitsteken, kan Carlo toch demonstreren hoe de bloem wordt geplukt.

Later worden de stampers, de rode draadjes, eruit gehaald om te drogen. Dat levert saffraan op, die luchtdicht, liefst in glas, bewaard dient te worden om zowel de kleur als de geur te behouden.

Het terrein met zandgrond is verdeeld in hoger gelegen bedden waar de bollen in gaan en lagere stukken die als afwateringsgoot fungeren. Mocht het teveel regenen, dan wordt het overtollige water goed afgevoerd en verdrinken de krokussen niet.

Na een rondje over het veld zet Carlo een proeverij in de voortuin klaar. We smullen van crostini met kaas en saffraan en proeven de saffraanolie die Carlo ook maakt, vergezeld van een heerlijk glas gekoelde rode wijn.

Truffels – het zwarte goud

Na mijn bezoek aan Carlo tref ik Vanda van Angelozzi Tartuficoltura. Ze vormt de jongste generatie van de familie Angelozzi, een grote naam in de truffelwereld.

Zoals de naam van het bedrijf al doet vermoeden worden de truffels hier niet in het wild opgespoord, maar gekweekt. De vader van Vanda heeft deze methode uitgevonden en verfijnd.

Er worden speciale truffelboompjes gekweekt die geënt worden met sporen van de volwassen truffel. De boompjes worden geplant in een kalkrijke bodem en krijgen jaren de tijd om te groeien in de truffelgaard van maar liefst tweeënveertig hectare.

Ik zie boompjes van drie en van zeven jaar oud. Het duurt ongeveer vijf jaar voor er sprake is van truffelgroei onder en rond de bomen, dus het is een kwestie van veel geduld voor de eerste truffels het licht zien.

Truffellunch bij Il Vecchio Mulino

Vanda haalt een enorme truffel waarvan ik mag proeven tijdens de lunch bij Il Vecchio Mulino (Via Picena Superiore, Roccafluvione).

Na een ruime keuze aan antipasti raspt ze een flinke hoeveelheid truffel over de pasta. Nóg specialer is dat ook de huisgemaakte panna cotta die als dolce wordt geserveerd rijkelijk wordt bestrooid met geraspte truffel. Een unieke smaakcombinatie die wat mij betreft vaker op het menu mag staan.

Montagnoli Bio – verse pasta in Montemonaco

Na de overvloedige truffellunch rijd ik de bergen in om Montagnoli Bio te bezoeken, in Montemonaco, een op bijna duizend meter hoogte gelegen dorp. Hier zwaait Rita de pollepel.

Ze laat zien welke soorten pasta ze maakt, onder meer van peulvruchten als kikkererwten, linzen en doperwten die door haar zelf verbouwd worden. Ze verwerkt ze, maalt ze en maakt er door toevoeging van bronwater biologische pasta van.

Deze gedroogde pasta komt dicht in de buurt van de smaak van verse pasta doordat het droogproces gebeurt op lage temperatuur. Hierdoor duurt het langer maar blijft de kwaliteit beter bewaard.

Met een paar pakjes pasta voor thuis neem ik afscheid van Rita. Ik beloof haar een keer terug te komen in het weekend, want dan kun je een deur verder aanschuiven in het kleine restaurant, waar Rita traditionele gerechten kookt met alleen ingrediënten uit de streek. Uiteraard kun je dan ook haar bijzondere pasta’s proeven.

Een mooie combinatie met een uitstapje naar Montemonaco voor een wandeling in de prachtige natuur.’