Je zocht naar: "wijn"

Na ruim tien jaar in Amsterdam te wonen en te werken, ontdekten we tot onze grote verrassing begin deze maand een nieuw Italiaans pareltje. Verstopt in de steegjes tussen het Centraal Station en de Dam schuilt een Italiaanse trattoria, die je smaakpapillen meevoert naar de authentieke keuken van Toscane en Umbrië: Il Pacioccone. Paolo en Marco, de eigenaren van Il Pacioccone (dat letterlijk ‘de goeiige dikzak’ betekent), hebben hun culinaire opvoeding vooral te danken aan la nonna – hetgeen in Italië meestal garant staat voor de lekkerste recepten, met dat ene extra ingrediënt dat het gerecht nét even smaakvoller maakt maar dat alleen van generatie op generatie wordt doorgegeven en nooit in een kookboek beland. In het geval van deze nonna gaat het echter niet alleen om de recepten, maar ook om de bijzondere manier van bereiden. Met maar liefst dertien zonen moest nonna slim koken. Ze bereidde dan ook alles in de grote forno a legna, houtoven, waar alles langzaam maar zeker...

Na een heerlijke tijd in Milaan – waar we jullie nog veel over gaan vertellen – misten we even terug in Nederland vooral de dagelijkse aperitivo. In Italië genieten we ’s avonds meestal van een uitgebreid scala aan hapjes bij een Aperol Spritz of een cocktail, in plaats van een diner. Het is niet alleen heerlijk om van allerlei lekkers te kunnen proeven, het is vooral ook gezellig om wat ‘losser’ te eten. Het aperitivo-concept waarbij je zo veel lekkere hapjes kunt proeven dat je niet meer hoeft te dineren, wordt in Italië wel apericena genoemd, een samentrekking van aperitivo en cena (diner). In Nederland kennen we dit zoals gezegd nog niet, maar bij Paskamer in de Amsterdamse wijk De Pijp vonden we iets dat zich in alles kan meten met een apericena. Op de kaart van Paskamer staan namelijk allereerst minstens zo veel dranken als hapjes. In Milaan verbaasden we ons geregeld over de enorme keuze op de cocktail- en wijnkaart en ook hier hadden we even tijd nodig om een keuze...

In het knusse Castellina in Chianti wijst il gallo nero, de zwarte haan, ons de weg naar verschillende wijnbarretjes en wijnkelders. Vandaag weten we zijn verleidelijke geroep te weerstaan, aangezien we in Castellina niet op zoek zijn naar wijn, maar naar de mooiste kunst van de Chianti. Daarvoor wandelen we van het centrale dorpsplein naar de nabijgelegen Via Trento e Trieste, waar de galerie en het atelier van Lucia Volentieri te vinden zijn. Deze Toscaanse kunstenares weet stukjes klei en keramiek om te toveren tot schitterende souvenirs, prachtige schalen, vogels en andere dingen die je meteen thuis zou willen tentoonstellen. Ons oog wordt meteen naar de kleine kunstwerkjes aan de zijkant getrokken. Vierkante blokjes met cipressen, olijfbomen, een hooiberg, een boerderij… Lucia vertelt dat ze al tijdens haar opleiding met dit idee speelde. De Chianti, altijd binnen handbereik, inspireerde haar telkens weer tot het vastleggen van wat ze om zich heen zag. Van eeuwenoude...

Welkom op La Vialla! Vanaf vandaag brengen we een kleine week door op dit landbouwbedrijf in Toscane, dat wordt gerund door de warme en enthousiaste Italiaanse familie Lo Franco, drie generaties vol culinair talent. Aangezien we ongeveer elke week een doos vol heerlijkheden van La Vialla bestellen, besloten we ook maar eens een kijkje te gaan nemen op het landgoed waar al deze heerlijkheden worden verbouwd, gebakken of geperst. Uiteraard niet zonder ook jullie een kijkje in de keuken te gunnen! Het gouden huis van La Vialla Maar eerst een beetje geschiedenis. Piero en Giuliana, de oudste generatie op La Vialla, vertellen: ‘In februari 1978 kochten we een klein, verlaten landhuis, Ca’ dell’Oro (huis van goud) genaamd. Een duidelijk plan hadden we eigenlijk niet, maar we waren op slag verliefd op het huis en op de bijzondere naam. En verliefde mensen doen gekke dingen, zo ook wij. We wilden de olijfbomen die rond het huis stonden en de kleine wijngaard opknappen, we wilden een...

Naast onze ontdekkingen in Italië gaat ook het zoeken naar Italiaanse adresjes in eigen land onverminderd door. We waren de afgelopen maanden dan wel veel meer in Italië dan in Nederland, maar zelfs op de paar dagen die we zo af en toe, tussen de verschillende reizen door, thuis zijn, kunnen we de Italiaanse keuken niet missen. Een heerlijke nieuwe ontdekking deden we onlangs in Gouda, stad van kaas en kaarsen. Hier zit, niet ver van de Markt met de markante Waag, een Italiaans adresje verstopt. Sinds februari 2012 is de Wijdstraat 9 veranderd in een Italiaans hoekje, met de komst van restaurant L’Angolo Divino. Sinds die tijd kookt chef-kok Alberto Aresu hier de sterren van zijn hemel en ontfermt zijn zus Sonia zich (als het even kan in het Italiaans, leuk!) als gastvrouw over de gasten. Zo ook over ons, met een heerlijke avond als resultaat. Genieten jullie mee? Meteen na binnenkomst waan je je in een dorpje in Italië. Direct achter de deur hangt een foto vol met vrolijk...

Wie glutenintolerantie heeft zal het probleem vast en zeker herkennen: waar en wat moet je eten op vakantie? Rome is dan misschien niet de allereerste stad die in je op komt als handige bestemming. Maar niets is minder waar: er zijn in de Eeuwige Stad veel restaurantjes waar je kunt genieten van Italiaanse heerlijkheden zónder gluten. Foodreporter Ilse zwierf voor Ciao tutti door de straten van Rome op zoek naar de leukste restaurants met het lekkerste glutenvrije menu. Il Piccolo Mondo Ilse: ‘Heb je zin om eens wat chiquer te gaan eten in een prachtige wijk? Bij restaurant Il Piccolo Mondo (Via Aurora 39) proef je de Italiaanse keuken op een prachtige manier. Ja: prachtig. De opmaak van de gerechten doet eerder denken aan een kunstwerk, dan dat het eten is. Ook de locatie is prachtig: je zit vlak bij de Spaanse Trappen. Genieten zonder gluten kan hier heel makkelijk. Je geeft aan welk gerecht je wilt eten en de chef maakt een glutenvrije variant voor je klaar. Zo makkelijk kan...

Natuurlijk eten we het liefst aan met grote schalen beladen tafels in Italië, in gezelschap van vrienden, een goede fles wijn en veel culinaire gesprekken. Maar hoewel we wel een groot deel van het jaar in de laars rondreizen, zijn we tussendoor gewoon even in Amsterdam. Gelukkig hebben we hier een goed alternatief gevonden: Spaghetteria. Sinds de opening (alweer dik twee jaar geleden) schuiven we regelmatig aan bij Spaghetteria in de Amsterdamse wijk De Pijp, om de hoek van ons kantoor. De formule is simpel maar succesvol: zes pasta’s op het menu, twee met vis, twee met vlees en twee vegetarische pasta’s. De zes pastagerechten wisselen regelmatig, maar het achterliggende principe blijft (gelukkig) hetzelfde: alles wordt vers gemaakt, ook de pasta, door de Italiaanse koks. De porties zijn lekker fors (prima voor de grote trek na een dag hard werken) en altijd voorzien van een lekker stuk vers brood (om heel Italiaans de restjes saus mee op te eten). En vooral: je eet er pasta...

Het gebeurt ons bijna nooit, dat we geen zin hebben in Italiaans eten. Maar na al die bordjes (of beter gezegd borden) vol Parmaham, verse pasta en kilo’s panettone die we afgelopen weken hebben gegeten, stond er zo af en toe bij hoge uitzondering een bordje andijviestamppot of erwtensoep op tafel. Het bloed kruipt echter – ondanks de extra Italiaanse kilo’s – waar het niet gaan kan, en toen we goede verhalen hoorden over Restaurant Diverso in Nederweert besloten we dan ook meteen te gaan proeven. Gelukkig is de menukaart bij Diverso, zoals de naam al doet vermoeden, ‘anders’, met tal van mediterrane gerechten met een voorkeur voor de Italiaanse keuken, dus we verheugden ons op nieuwe culinaire ontdekkingen. Diverso is anders… Dat Diverso inderdaad anders is, blijkt al meteen bij binnenkomst. Geen grote zaal vol met tafeltjes, maar intieme ruimtes die je meteen thuis doen voelen. De kleuren aan de muur brengen je nog een paar honderd kilometers zuidelijker, en de...

Naast de Prosciutto di Parma proefden we tijdens ons verblijf in Parma ook culatello – een ware delicatesse die slechts door een twintigtal bedrijven wordt gemaakt. We gingen op bezoek bij een van deze bedrijven, Antica Corte Pallavicina, het domein van sterrenchef Massimo Spigaroli. Voor we aan tafel schoven voor een uitgebreide lunch, kregen we een rondleiding – die begon in een varkensstal. Van de achterbil van het varken Culatello wordt namelijk gemaakt van de achterbil van – liefst zwarte – varkens. De dieren mogen een groot deel van het jaar vrij rond lopen en krijgen een vers, uitgebalanceerd dieet voorgeschoteld – zodat hun billen straks lekkerder dan lekker smaken. Aan dit stuk varken dankt de culatello zijn naam: culo betekent ‘kont’ en culatello is dan ook Italiaans voor ‘lekker kontje’. Het maken van culatello is, nog meer dan het productieproces van de Parmaham, een zeer intensief proces. Eerst moet het varkenskontje goed worden gepekeld en vervolgens...

Na lange reizen in Italië speelt de heimwee hier af en toe behoorlijk op. Gelukkig belde de postbode afgelopen week aan met een grote doos vol lekkers uit Toscane, een cadeautje van Radici Italiane, dat vanuit hun winkel in het Toscaanse Pistoia pakketten vol delicatessen verzorgt. Ideaal tegen de heimwee! Thuis in Toscane Saskia: ‘Mensen vragen me vaak naar mijn favoriete regio in Italië. Ga ik het liefste naar Puglia, naar Sicilië of naar Umbrië? Ondanks het feit dat ik die vraag eigenlijk niet kan beantwoorden, omdat elk stukje Italië me even lief is, ben ik in Toscane het meeste thuis. Dat komt grotendeels door de tijd die ik in zowel Florence als Siena woonde, onder meer tijdens mijn zomerstudies Italiaans, de vrienden die ik daardoor in en rondom deze steden maakte en die ik nog elk jaar probeer te bezoeken. Maar het komt ook omdat Toscane steeds op een mooie manier op mijn pad komt. Zo voerde mijn allereerste persreis voor Ciao tutti me naar Pistoia, waar ik toen...

Hoe bekend de Chianti ook is, er zijn nog steeds kleine pareltjes te vinden die nog niet zo bekend zijn bij de grote hordes toeristen. Zo ontdekten wij onlangs het dorpje Montefioralle. Dit pittoreske pareltje in de Chianti dateert al van 1085 en is daarmee een van de oudste plaatsjes in deze streek. Dat ook Montefioralle zich zwaar heeft moeten verdedigen tegen Florence en Siena, die hier af en aan de baas waren, blijkt wel uit de enorme vestingwal. Je kunt het nu niet goed meer zien, maar ooit werd het dorp omringd door twee dikke muren. Inmiddels is de ruimte ertussen opgevuld met huizen, waardoor de straatjes hier misschien nog wel smaller zijn dan elders. Een kleine impressie: foto’s: Martijn Bak Wanneer de kerk geopend is, loop dan zeker even naar binnen. Hoewel er in deze streek duizenden kerkjes te vinden zijn, met stuk voor stuk schitterende kunstwerken en een serene sfeer, steekt het kerkje van Montefioralle er met kop en schouders bovenuit. Niet alleen vanwege de...

Afgelopen zondag ging in Gaiole in Chianti de zeventiende editie van L’Eroica van start, een inmiddels wereldwijd bekende fietstour over de strade bianche van Toscane, waaraan dit jaar maar liefst negenendertig verschillende nationaliteiten deelnamen. Het maximaal aantal deelnemers is vastgesteld op vijfduizend. Door de toegenomen belangstelling heeft de organisatie dit jaar voor het eerst een loting voor deelname in moeten stellen. Het gaat nadrukkelijk niet om de competitie; het is een jaarlijks terugkerend festijn voor gepassioneerde, veelal oudere fietsers (zeventig procent is ouder dan veertig jaar), van wie een minderheid vrouw is (al is dit jaar een record aantal deelnemers vrouw, maar liefst twaalf procent), die de goede tijden van Fausto Coppi en Moser (van wie oom Francesco en neef Moreno ook meereden) willen laten herbeleven! Dit jaar was zelfs Felice Gimondi in eigen persoon aanwezig. Hij droeg het shirt dat hij aangetrokken kreeg toen hij in 1973 wereldkampioen werd,...