Je zocht naar: "etna"

Scicli (dat je uitspreekt als shiek-lie) mag dan minder bekend zijn dan de barokke buurstadjes Modica, Noto en Ragusa, het is minstens zo mooi en fascinerend. Het stadje ligt in twee smalle kloven, omringd door drie hoge heuvelruggen. Op een van de heuvels prijkt het klooster van San Matteo, waarvandaan je een prachtig uitzicht hebt op Scicli. Filmregisseur en schrijver Pier Paolo Pasolini, die Scicli in de jaren vijftig bezocht en van het uitzicht van boven op de heuvels genoot, zou hebben gezegd: ‘Visto così, da lontano, e dall’alto, Scicli era quello che si dice la Sicilia’ (‘Zo uit de verte en van bovenaf gezien, is Scicli precies wat men van Sicilië zegt’). Bewonder de barokke balkonnetjes van Scicli Net als de andere stadjes in de Val di Noto werd Scicli grotendeels verwoest door de aardbeving van 1693. Meer dan drieduizend inwoners vonden de dood. Het stadje werd daarna weer van de grond af aan opgebouwd, in de barokstijl die we eerder al in Catania, Modica,...

De Siciliaanse stad Modica staat bekend om haar bijzondere chocolade, die nog wordt gemaakt volgens het recept van de oude Azteken. Voor het maken van chocolade wordt hier niets anders gebruikt dan cacao en suiker. Dit mengsel wordt op een halvemaanvormige steen bewerkt tot de unieke cioccolato di Modica. Daarbij blijven de suikerkristallen intact. Die zie – en proef – je dus terug in de uiteindelijke chocoladerepen, die volgens de traditie uit vier stukken bestaan. De chocolademakers voegen geen boter of melk toe aan de cacao, maar ze zorgen wel voor extra smaakmakers die de chocolade nog lekkerder maken. Denk aan chocolade met gelsomino (jasmijn), vanille, rode pepertjes, sinaasappel, citroen, kaneel, bergamot, johannesbrood of hazelnoot. Het bekendste adres om chocolade te proeven is Antica Dolceria Bonajuto, aan de Corso Umberto I 159, waar al sinds 1880 chocolade wordt gemaakt. De lekkerste chocolade vonden we echter niet daar, maar schuin aan de overkant, bij Caffè...

Een diner bij Accursio is echt een avondje uit, met een menukaart vol verrassingen. Authentiek Siciliaanse gerechten liggen aan de basis van elk recept, maar chef Accursio Craparo geeft er een eigen, moderne draai aan. Als antipasti zijn er allerlei soorten cibo di strada, street food. Zo genoten wij van een Arancino 2015. Inderdaad een bal gefrituurde risotto, maar dan in een wel heel bijzondere versie. Deze Arancino 2015 is namelijk gevuld met Riso Ermes (prachtige, donkerrode rijst), frutti di mare, tenerumi (het groen van een lokale courgettesoort) en ricotta di bufala. Ook de Spremuta di Sicilia weet ons te overdonderen, met een bord vol linguine met ansjovis, bottarga, peperoncino en saffraan. Het toetje is qua opmaak iets om nooit te vergeten. De Uovo à la coque is biancomangiare (een Siciliaans toetje op basis van amandelmelk) en wordt opgediend als een hardgekookt ei. Het ‘eiwit’ is de heerlijk zoete biancomangiare, het ‘eigeel’ is een mousse van passievruchten...

Wie Ragusa voor het eerst aanschouwt, kan niet anders dan verliefd worden op het barokstadje waarvan het oude centrum, Ragusa Ibla, ligt ingeklemd tussen twee bergruggen. Met haar smalle sfeervolle straatjes en indrukwekkende Duomo ademt het stadje een bijna middeleeuwse sfeer, maar dankzij de palazzi vol overdadige versieringen en de rijk gedecoreerde balkons, weet ook de barok je te overdonderen. Saskia en Erwin delen in deze blog hun beste tips voor Ragusa, zodat je net als zij volop kunt genieten van dit pareltje van de Siciliaanse barok. Maar laat je vooral leiden door je ogen en neem de tijd om lekker rond te dwalen! Ragusa Ibla en Ragusa Superiore Op de plek van het oude centrum lag voor de aardbeving van 1693, die alle stadjes in de Val di Noto zwaar trof, de hele stad Ragusa. Tijdens de wederopbouw wilden met name de rijke burgers de nieuwe stad iets verderop en iets hogerop bouwen, ook om zo de mogelijkheid te hebben om verder uit te breiden – hetgeen dankzij de twee...

Als het écht heet is in Catania, dan zit er maar één ding op. Dan bestel je, net als de lokale bevolking, een seltz al limone bij een van de kleine kioskjes die de stad rijk is (en die in het lokale dialect ook wel chioschi worden genoemd). Dit drankje wordt gemaakt met bronwater, zout en citroensap. Het is een drankje dat vooral in Catania wordt gemaakt en gedronken, als ultieme dorstlesser op warme dagen. Het proeven van deze lokale remedie tegen de hitte wordt een ware belevenis. Na onze bestelling doorgegeven te hebben, willen we graag wat foto’s maken van de kioskeigenaar, die de drankjes gaat maken. Hij nodigt ons echter uit om zelf onze seltz te maken en voor we het weten staan we met een citroenpers in onze handen. Het recept is supersimpel. Eerst een lepeltje zout, dan flink wat spuitwater en ten slotte het sap van een flinke citroen – een kind kan de was doen. We rekenen onze eigengemaakte drankjes af (voor de bijzonder lage prijs van een euro per bekertje) en...

Griezel mee op de meest macabere plek van Palermo: de Catacombe dei Cappuccini, oftewel de catacomben van de Kapucijners. In deze catacomben liggen en hangen ruim achtduizend min of meer gemummificeerde lichamen en geraamtes. Monniken, edellieden, dokters, professoren en kinderen van rijke families, in hun allermooiste kleding, hebben in de duistere gangen een laatste rustplaats gevonden. Sommigen zijn bijna tot stof vergaan, anderen lijken gisteren pas gestorven te zijn, zo intact is hun lichaam nog. In 1599 besloten de Kapucijner monniken die hier in het klooster woonden dat hun gestorven medebroeders voortaan zouden worden bijgezet in een onderaardse ruimte. Deze catacomben zouden dan ook toegankelijk zijn voor de nabestaanden, zodat deze bij en voor de doden konden bidden. Later werden niet alleen de stoffelijke resten van de kloosterlingen, maar ook de lichamen van overleden weldoeners en hun familieleden gebalsemd en in de catacomben begraven. Geleidelijk aan werden ook...

Staan we op een gletsjer? Het lijkt er wellicht wel op, maar deze witte rots bij Realmonte, ten zuidwesten van Agrigento, is gemaakt van marna, een soort witte kalksteen. Weer en wind hebben in de loop der tijd een soort trap in de rots uitgehouwen. Dit schitterende stukje Sicilië heet dan ook de Scala dei Turchi (’trap van de Turken’). De naam zou zijn afgeleid van het verhaal dat de Saraceense piraten, afkomstig uit het huidige Turkije, deze rotsen aan het einde van de middeleeuwen hebben beklommen om aan land te geraken. Ze zouden hun boten in de inhammen hebben verstopt en de Sicilianen zo onaangenaam hebben verrast. De trap zorgt nu bij de meeste bezoekers voor een aangename verrassing. De witte steen steekt prachtig af tegen het blauw van de zee en de hemel. Helaas kun je sinds het voorjaar van 2023 niet meer op de Scala dei Turchi komen; ze zijn afgeschermd vanwege eerdere beschadigingen. Gelukkig bieden de trappen wel nog altijd een prachtige aanblik. Houd je...

Een wandeling door het verlaten Siciliaanse dorpje Poggioreale geeft je het gevoel dat de vroegere bewoners nog over je schouder meekijken. Het lijkt alsof ze net vertrokken zijn, halsoverkop, hun spullen nog in huis of op straat. Zo stuit je op een vergeten schoen, die je nog meer dan de vergane luiken en de ingestorte huizen de kriebels geeft – met recht een spookstad! Helaas is het dorpje vanwege veiligheidsredenen op dit moment niet toegankelijk. Gelukkig bieden de foto’s in dit artikel en het gedicht van Felice Mastroianni, Dal cimitero di Poggioreale, een prachtig alternatief voor wat je niet met eigen ogen meer kan zien: Non ha tombe per me Poggioreale. Hanno pace i miei cari laggiù tra colli onde fraterno ai morti torna d’autunno il vento. Qui dan senso d’angustia loculi sovrapposti e urbana pompa d’arche e di marmi. E il ‘recinto dei grandi’ non mi commuove più che i vostri nomi su scarne croci, antichi montanari, a sommo della piana ove fumano...

In de nacht van 14 op 15 januari 1968 rommelt het in het westen van Sicilië. De aarde begint te trillen alsof een monster in het binnenste van de wereldbol ontwaakt. Een vreselijke nachtmerrie voor iedereen die niet kan ontsnappen. In Gibellina en omstreken zijn zo’n tweehonderdvijftig doden te betreuren, bedolven onder het puin. Het dorp is geheel verwoest; er staat bijna geen steen meer op de andere. Men besluit al snel dat Gibellina niet op dezelfde plek kan worden opgebouwd. Te gevaarlijk, te veel herinneringen, te veel verdriet. Een stuk verderop, in het lager gelegen dal, wil men een nieuw Gibellina laten verrijzen. Vooral burgemeester Ludovico Corrao heeft grootse plannen voor een moderne stad. Helaas voelen veel inwoners van Gibellina zich er niet thuis. Ze trekken alsnog weg, vaak ver weg, de Middellandse Zee of zelfs de oceaan over. Il Grande Cretto Corrao – die van 1968 tot maar liefst 2001 burgemeester van Gibellina is – stort zich dan maar op een ander project:...

Hoe magisch is het om paard te rijden op het strand, terwijl de zon langzaam ondergaat en de lucht bijna goud kleurt?! Ciao tutti’s Annerike genoot vanaf de rug van Ollie van dit kleurenspektakel aan de kust van Marsala, met uitzicht op de Egadische Eilanden aan de horizon. Perfecte paardrijplek Annerike: ‘De Laguna dello Stagnone bij Marsala is de perfecte plek om paard te rijden, met uitzicht op de saline (zoutpannen) en de eilanden Favignana, Marettimo en Levanzo. Wij hebben een rit gereserveerd bij Equitazione Club Marsala. Alleen al de ligging is prachtig, vrijwel direct aan zee, met alleen een weg en een groot park vol palmbomen ertussen. De geduldigste paarden van stal We worden opgewacht door Vita, die met ons op pad zal gaan. Vita stelt ons een paar vragen en kiest op basis van onze antwoorden de paarden die qua karakter volgens haar het beste bij ons passen. Het worden twee rustige en geduldige paarden, omdat we nog beginners zijn. Als eerste komt Vita aanlopen met...

Riserva Cavagrande del Cassibile is een van de mooiste natuurreservaten van Sicilië, met spectaculaire landschappen. De hoofdrol is weggelegd voor een kloof van meer dan tien kilometer lang, uitgehouwen door de rivier Cassibile, die erdoorheen stroomt. Ciao tutti’s Annerike trok de wandelschoenen aan en maakte de afdaling naar de bodem van de kloof, waar een verfrissende verrassing wachtte. Landelijke taferelen op weg naar de Cavagrande Annerike: ‘Op aanraden van een local rijden we richting ingresso Mastra Ronna, als startpunt van onze wandeling door het natuurreservaat. Volgens hem is de route ernaar toe heel landelijk, maar ook heel mooi. Landelijk is het zeker, met smalle weggetjes omzoomd door lage stenen muurtjes, met daarachter heuvelachtige weidevelden. Het plaatje wordt pas echt compleet als er voor ons ineens tientallen koeien op de weg lopen, gevolgd door de boer die met een piepklein hondje de kudde naar een andere wei begeleidt. De laatste kilometer naar Mastra...

In het hart van de Monti Iblei, een gebergte in het zuidoosten van Sicilië, kun je samen met Anna en haar ezels een wandeling maken door de velden, bossen en heuvels. Ciao tutti’s Annerike maakte samen met haar partner een onvergetelijke tocht met ezels Stella en Marina aan hun zijde. Kennismaking met ezels Stella en Marina Annerike: ‘Het is een half uurtje rijden vanuit Ragusa, waar we logeren. Anna staat ons al op te wachten als we het erf oprijden. Ze neemt ons mee naar een weiland achter de boerderij, waar vier lange nieuwsgierige ezelsoren onze kant op bewegen als we aan komen lopen. De zusjes Stella en Marina zijn twee van Anna’s asini ragusani (een ezelras dat voorkomt in Ragusa en omstreken) die vandaag mee op pad mogen. Ze zijn gewend aan mensen en, belangrijker nog, ook aan het wandelen. Na een korte instructie over wat ezels wel en niet fijn vinden, hoe we het touw het beste kunnen vasthouden en aan welke kant van de ezel we moeten lopen, gaan we op pad. In het...