Ga op pad met onze City Walks!

Een diepgaand bezoek aan een mijnmuseum

Wakker worden met uitzicht op het stomende thermaalbad van Bagno Vignoni boven een net zo walmende cappuccino was een werkelijk genot. Dit moment werd jammer genoeg al snel onderbroken omdat de volgende bestemming op ons Play your Tuscany-avontuur alweer op ons wachtte: het Museo Minerario di Abbadia San Salvatore, een mijnmuseum.

Play-your-Tuscany-mijn (1) Play-your-Tuscany-mijn (2) Play-your-Tuscany-mijn (3)

Nu viel de ongetwijfeld wonderlijke wereld van mijnen niet per se in de top vijf van Sophies interesses en droomde ze stiekem alvast weg over de massage die later die dag in Spa Resort Fonteverde op het programma stond. Had ze dat even verkeerd in geschat! Het bezoek aan het mijnmuseum is achteraf gezien de ervaring die haar het langst bij zou blijven van het hele weekend vol met de meest bijzondere ervaringen.

Niet vanwege het verhaal achter de bouw van de mijn, of vanwege het bijna magische proces waar een roodachtige steen genaamd vermiljoen omgetoverd wordt in vloeibaar kwikzilver, maar vanwege Paolo, een ex-mijnwerker die 36 jaar van zijn leven in die, zoals hij het noemde, ‘zwarte gevangenis’ heeft doorgebracht.

Play-your-Tuscany-mijn (4) Play-your-Tuscany-mijn (5) Play-your-Tuscany-mijn (5)a Play-your-Tuscany-mijn (6)

Toen hij zijn verhaal begon was hij bijna niet bij te houden, zo snel praatte hij. Over dat de Duitsers in 1897 hadden ontdekt dat dit gebied rijk was aan vermiljoen en dat de komst van de mijn betekende dat alle mannen van het dorp er gingen werken. Eerst was het complex nog klein, maar langzaamaan groeide het steeds meer uit tot een plek waar uiteindelijk 1300 mijnwerkers met bloed, zweet en tranen het rode goud naar boven zouden brengen. Nu ligt de mijngroeve er bijna verlaten bij en zorgt het museum voor een beetje leven in de tent. Voor de rest is het net zo doods als de geschiedenis die aan dit ondergrondse monster gelinkt is.

Play-your-Tuscany-mijn (9) Play-your-Tuscany-mijn (10)

Paolo ratelt maar door totdat plots zijn verhaal stokt. Zijn gezicht vertrekt en hij probeert wat te zeggen, maar het lukt hem niet. Hij haalt diep adem en drukt zijn lippen stevig op elkaar. Hij neemt even de tijd. Tijd om de emoties de ruimte te geven die telkens weer omhoog komen als hij over zijn leven als mijnwerker vertelt. Over hoe zwaar, hoe donker en hoe moeilijk het was. Over toen hij voor de zoveelste keer een goede vriend verloor aan een instorting, een explosie of een overstroming op honderden meters diepte. Ik stop met schrijven en kijk naar de man die hier licht gebogen, maar vol trots zijn doorleefde verleden staat te vertellen. Aan ons, die dachten dat een bezoek aan een mijn niet zo veel voor zou stellen.

Een snelle tour door het museum leidt ons langs stukken loodzwaar vermiljoen, een laboratorium waar Paolo ondanks een omheining soepel tussen stapt, boren van verschillende afmetingen en uiteindelijk een soort telefoon. Dit apparaat hing op iedere 25 meter, vertelt onze ervaren gids, en als er gecommuniceerd moest worden met de mijnwerkers of met de ingenieur klonk er een apart geluid: mau, mau. Dit apparaat noemden ze dan ook, bij gebrek aan beter, de mau mau.

Play-your-Tuscany-mijn (11)

Om ons een idee te geven van hoe het in zo’n mijn geweest moet zijn, maken we een ondergronds ritje in een mijntreintje. De eerste aangeklede poppen laten zien hoe het er helemaal aan het begin aan toe ging. Weinig bescherming en alles ging nog met de hand, van het ontsteken van explosieven tot het uithouwen van het steen. Van het vrijmaken van de weg tot het voortduwen van de zware lading. En dat twaalf uur achter elkaar, zes dagen per week, diep onder de grond. Met de tijd kwamen er wetten en regels en moest men een helm en schoenen met stalen neuzen dragen. Muizen en vogeltjes werden respectievelijk neergezet en opgehangen in een kooitje om te testen of er geen gas vrij kwam. Als de diertjes niet meer vrolijk ronddartelden, was er dus duidelijk een gaslek en moest men zich zo snel mogelijk uit de voeten maken. En dat dan door nauwe gangetjes samen met tientallen andere collega’s. Het idee alleen al.

Play-your-Tuscany-mijn (7)Play-your-Tuscany-mijn (13)Play-your-Tuscany-mijn (14)Play-your-Tuscany-mijn (15)

Om ons nog beter te laten ervaren hoe het was om in de mijnen te werken, werden op een gegeven moment alle lichten gedoofd. Aangezien we al een tijdje onder de grond zaten zonder frisse lucht, het vrij koud was en het ineens pikkedonker werd, was een paniekaanval de volgende zintuigelijke ervaring op het lijstje. Sophie vroeg net op tijd of het licht weer aan mocht en het treintje snelde naar buiten. Even op adem komen. Wat ludieke foto’s zorgden voor de juiste afleiding en voor we het wisten was dit bezoek alweer voorbij.

Play-your-Tuscany-mijn (16)

Een diepgaande ervaring waarbij een ontspannende massage ter verwerking ervan perfect op zijn plek is. Gelukkig stond dat op het programma, met eerst een bezoek aan Fonteverde Spa en dan paardrijden in het land van de Etrusken. Morgen laten we jullie daarvan meegenieten, net als van de eeuwenoude dorpjes Manciano en Montemerano met als laatste ontspannende stop de natuurlijke watervallen van warmwaterbron Saturnia. Che spettacolo!

Ontdek onze droomplekken in Italië!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *