Over twee weken verschijnt Gouden uur, het nieuwe boek van Linda van Rijn. Dit keer neemt Linda je mee naar Sicilië, voor een spannend verhaal in het gouden licht van het eiland.
Namens uitgeverij Marmer mogen we al een voorproefje delen van deze gloednieuwe thriller. Bovendien kun je via de uitgeverij tot 13 oktober een door Linda persoonlijk gesigneerd exemplaar bestellen, met gratis verzending. Via deze link vind je alle details voor deze pre-order.
Van la dolce vita tot een verdwenen vrouw
Mara Davids heeft geen moment spijt gehad van haar verhuizing naar Sicilië, nu drie jaar geleden. Als fotograaf heeft ze er werk in overvloed en ze geniet van het Italiaanse leven met zon, lekker eten én haar nieuwe liefde Fabio.
Als ze ook nog wordt gevraagd om als fotograaf mee te werken aan het nieuwe seizoen van de grote internationale serie Sunset, die op het eiland wordt opgenomen, kan ze haar geluk niet op.
Tijdens de opnames wordt ze aangesproken door een vrouw die zich voorstelt als Diane en die naarstig op zoek is naar haar jongere zus, Bianca. Van haar is al even niets vernomen en Diane maakt zich grote zorgen.
Mara kan haar echter niet helpen en vergeet het hele voorval. Maar de zaak van de verdwenen vrouw komt toch weer op haar pad en Mara kan er niet omheen dat er vreemde dingen gebeuren. Dan rijst de vraag of ze eigenlijk niet meer betrokken is dan ze zelf doorheeft…
Inspiratie opdoen op Sicilië
Natuurlijk reisde Linda van Rijn naar Sicilië om inspiratie op te doen voor het verhaal. Herken je Taormina, de kleurrijke keramieken koppen en de trinacria?
In Gouden uur zul je nog veel meer Siciliaanse plekken en tradities tegenkomen en ook op de Facebookpagina en het Instagramaccount van Linda van Rijn geniet je komende weken mee van de plaatsen die ze bezocht.
foto’s: Linda van Rijn
Geniet van een fragment uit Gouden uur
‘Het korte schokje waarmee het vliegtuig tot stilstand kwam, bracht Diane terug in het nu. Om haar heen werden gordels los geklikt en kwamen mensen overeind om hun bagage uit de vakken te halen. De gezagvoerder liet weten dat de deuren open mochten.
Diane bleef nog even zitten. De vlucht was vol en het duurde vaak lang voor er beweging in de rij kwam. Ze keek weer even op haar telefoon, maar het bleef gek genoeg bij één grijs vinkje. Ze tikte Bianca’s nummer aan en wachtte tot de verbinding tot stand kwam, maar de oproep ging meteen naar de voicemail.
Zou Bianca haar telefoon vergeten zijn? Dat was niets voor haar zusje, maar het kon natuurlijk wel. Misschien lag hij thuis in haar appartementje in Catania, waar het bereik ook wisselend was.
Misschien was hij kapot, ook een optie. Al zou Bianca dan onmiddellijk een nieuwe hebben gekocht. En misschien – nee, waarschijnlijk – was er een andere, veel logischere verklaring voor het gegeven dat Bianca niet reageerde. Ze zou er, zo bedacht Diane toen er een klein beetje beweging in de rij passagiers kwam, snel genoeg achter komen.
Ze wachtte tot er voldoende ruimte was en kwam toen overeind van haar stoel. Ze reikte naar haar trolley in het bagagevak maar die was zwaar en ze kreeg hem niet goed opgetild. Ze glimlachte verontschuldigend naar een stel dat nu stond te wachten.
‘Laat me je helpen,’ zei de man, die meteen naar voren stapte en het koffertje voor haar uit het vak tilde. Zijn vriendin keek glimlachend toe.
‘Heel erg bedankt,’ zei Diane en ze trok snel de stang van haar koffertje omhoog. Daarna liep ze vlug naar de voorkant van het vliegtuig, zei de crew gedag en liep de trap af, de zon in. Ze stapte in een bus waarvan de deuren meteen achter haar sloten.
Met haar ene hand hield ze een stang vast om haar evenwicht niet te verliezen, met haar andere haalde ze haar mobiel uit haar zak. Het beginscherm liet een berichtje van haar telefoonprovider zien, niet van haar zusje. Ze borg de mobiel weer op en wachtte ongeduldig tot de bus bij de aankomsthal was aangekomen.
Daar stapte ze als eerste uit, liep naar binnen en liet de bagageband links liggen omdat ze alleen maar handbagage had. Bij de douane stond niemand en ze liep door naar de geblindeerde schuifdeur die toegang gaf tot de aankomsthal.
Het was er druk. Een paar mannen in een net overhemd hielden iPads omhoog met daarop in een groot lettertype de achternaam van degene die ze kwamen ophalen – het moderne equivalent van een handgeschreven bordje.
Verwachtingsvol liet Diane haar blik over de rest van de wachtende mensen gaan. Er waren wat kinderen met zo’n ballon waarover Bianca een plagerig berichtje had gestuurd en twee vrouwen die op een ouder stel afliepen en in rap Italiaans begonnen te praten.
Verder een man alleen, een vrouw met een baby, iemand met een polo van een autoverhuurbedrijf en een stel dat zo geïrriteerd naar elkaar keek dat Diane de spanning bijna zelf kon voelen. Maar wie ze ook zag, geen Bianca.
Ze liep een stukje door en bleef toen staan om haar telefoon weer te pakken. Het berichtje was nog altijd ongelezen en ze tikte Bianca’s nummer opnieuw aan, maar ook deze keer ging de telefoon niet over. Ze hoorde de opgenomen boodschap waarin haar zusje in het Italiaans vertelde dat de beller haar voicemail had bereikt.
Sinds ze op Sicilië woonde, gebruikte Bianca haar Nederlandse nummer niet meer, maar toch zocht Diane het op in haar telefoon. Tegen beter weten in, tikte ze het aan. Opnieuw hoorde ze Bianca’s stem vertellen dat dit haar voicemail was, maar deze keer in het Nederlands.
Diane keek om zich heen en zuchtte geïrriteerd, deels omdat haar zusje juist nu volkomen onbereikbaar was, deels uit een soort algemene irritatie over de afhankelijkheid van mobiele telefoons die tegenwoordig zo groot was. Met haar vijfendertig jaar was ze oud genoeg om opgegroeid te zijn zonder mobiel en met vooraf gemaakte afspraken over hoe laat en waar je elkaar zou treffen.
Ze zette haar gedachten van zich af, omdat die haar nu niet gingen helpen. Nog één keer liet ze haar blik nauwkeurig over het groepje wachtende mensen gaan. Misschien stond Bianca bij een andere deur of liep ze rond in de vertrekhal in plaats van hier bij Arrivals.
In haar hoofd probeerde Diane dat te rijmen met de punctuele aard van haar zusje, wat niet lukte, maar er moest een reden zijn dat Bianca hier niet was. Ze besloot één keer van links naar rechts door de hele aankomsthal te lopen en daarna boven bij Vertrek te gaan kijken.
Ze liep naar de uiterste hoek van de hal en bleef daar staan omdat ze nog een nieuw idee had. Ze opende WhatsApp en drukte op het telefoonhoorntje. Als Bianca om een of andere reden niet kon bellen via het normale netwerk, misschien kon ze dan wel whatsappbellen via internet.
Even maakte haar hart een sprongetje toen de telefoon overging, tot ze zich realiseerde dat bij deze manier van bellen de telefoon altijd overging, of de oproep nu goed doorkwam of niet. Ze wachtte een tijdje, maar er kwam geen verbinding tot stand. Daarna probeerde ze hetzelfde via FaceTime, met hetzelfde resultaat. ‘Oké…’ zei ze zacht voor zich uit en ze zuchtte. ‘Zoeken dan maar.’
De wieltjes van haar trolley tikten ritmisch tegen de tegelvloer toen ze begon te lopen. Ze hield stil bij elk winkeltje, restaurantje en koffiebar en scande de aanwezigen. Net als veel Italianen had Bianca bruin haar, maar haar zus was met haar bijna één meter tachtig wel een stuk langer.
Diane zag haar niet staan in rijen en ook als ze beter keek naar de zittende mensen, ontwaarde ze niet het gezicht dat ze zo goed kende. Alsof het ook logisch zou zijn dat Bianca hier in een koffiebarretje zou zitten of een stuk pizza had besteld in een van de fastfoodtentjes, terwijl ze wist dat Dianes vlucht net was aangekomen. Er waren meer dan genoeg televisieschermen waarop de inkomende en gelande vluchten te zien waren.
Omdat ze niet wist wat ze anders moest doen, maakte Diane haar tochtje door de aankomsthal toch maar af. Ze passeerde balies van autoverhuurbedrijven en de informatiebalie van het vliegveld, waar ze even haar pas inhield al wist ze niet wat ze daar zou moeten vragen. Mijn zus is er niet?
Ze nam de roltrap naar boven en keek een tijdje rond in de vertrekhal, maar behalve rijen voor de incheckbalies van de luchtvaartmaatschappijen was daar weinig te zien. Uiteindelijk ging ze weer naar beneden, keek een laatste keer bij de schuifdeur die ze zelf had gebruikt en ging toen naar buiten.
Hoewel het al tegen het einde van de middag liep, brandde de zon nog fel op haar blote armen. Had Bianca zich in de tijd vergist? Zat ze misschien nog ergens in Catania op een terrasje, misschien met die ene man met wie ze laatst had gedatet en die ze wel opnieuw wilde zien?
‘Ik vertel je er wel over als je hier bent’, had ze een paar dagen geleden gezegd. Daar had Diane geen genoegen mee genomen, want sinds haar eigen relatie vorig jaar uit was gegaan, hield het liefdesleven van haar zusje haar meer bezig.
‘Een van ons moet toch in staat zijn gelukkig te worden in de liefde’, zei ze dan met een lachje, al was het slechts gedeeltelijk een grap. ‘Om de familietraditie te verbreken.’
Bianca was trouwens helemaal niet ongelukkig in de liefde. Diane had zelfs de indruk dat ze zich prima vermaakte met de Italiaanse mannen, al was ze terughoudend in het delen van haar avonturen op dat gebied. Misschien was dat die zeven jaar verschil tussen hen.
Ze waren close, ze konden over alles praten en hadden, voor zover Diane wist, amper geheimen voor elkaar. Maar op dit gebied voelde het voor Bianca misschien toch te veel alsof ze haar escapades met haar moeder deelde in plaats van met haar oudere zus. Dat Bianca had gezegd dat er iets te vertellen viel, betekende dat er iemand was die ze leuk vond voor langer dan één of twee nachten.
‘Jij doet meteen alsof ik een bruidsjurk ga uitzoeken,’ had ze echter gezegd toen Diane had aangedrongen. ‘Het is gewoon een leuke vent, meer niet. En als je zo spastisch reageert, vertel ik helemaal niets meer.’ Maar ze had het allemaal met een lachje gebracht.
Diane zette haar handtas op haar koffer om haar zonnebril eruit te halen. Ze keek om zich heen. Tegen beter weten in belde ze nog een keer. Taxi’s stopten kortstondig en chauffeurs draafden heen en weer om zo snel mogelijk bagage in te laden.
Ze keek op de bordjes. Huurauto’s ophalen, rechtsaf. Kort parkeren, rechtdoor. Links voor lang parkeren. Ze begon te lopen, ontweek koffers en kinderen. ‘Taxi?’ vroeg een man in een witte polo met één dopje in zijn oor. Ze schudde haar hoofd en liep door.
Nadat ze twee keer de hele stoep had afgelopen, plakte haar T-shirt tegen haar rug en sneed het hengsel van haar tas in haar schouder. De lichte irritatie van eerder was nu een ronduit slecht humeur.
‘Waar ben je in vredesnaam?’ zei ze tegen het scherm van haar telefoon, die ze er toch maar weer bij pakte al was dat duidelijk niet de manier om Bianca te bereiken. Vergeten? Autopech? File? Geen van de voor de hand liggende verklaringen was echt logisch.
Voor de zekerheid zocht ze op Google Maps de route tussen Bianca’s huis en het vliegveld op. Eenentwintig minuten, geen noemenswaardige opstoppingen. De gedachte aan een ongeluk kwam in haar hoofd op en ze probeerde op internet op te zoeken of er zoiets was gemeld, maar ze verzandde in Italiaans dat ze niet begreep. In elk geval leek er geen sprake te zijn van een ongeval dat zo ernstig was dat het in het nieuws kwam.
Ze bleef nog een tijdje besluiteloos staan, tot ze uiteindelijk terugliep naar de taxistandplaats. Ze stak haar hand op en een chauffeur stapte uit om de achterbak voor haar te openen.
Hij legde haar koffertje erin en Diane nam plaats op de achterbank. De chauffeur stapte in en keek vragend achterom. Diane noemde het adres van haar zusje. Met een onbestemd gevoel keek ze naar buiten toen de taxi optrok.’
Lees verder in
Gouden uur | Linda van Rijn | ISBN 9789463099318 | € 18,99 | uitgeverij Marmer | bestel Gouden uur bij je lokale boekhandel, bij bol.com (ook beschikbaar als e-book) of – als je graag een gesigneerd exemplaar wil – voor 13 oktober via deze link
