Vanaf 17 september is de Italiaanse film Breve storia d’amore in de Nederlandse bioscopen te zien, een korte liefdesgeschiedenis die je lang bij zal blijven.
Wat begint als een onverwachte ontmoeting in een bar in Rome, ontvouwt zich in Breve storia d’amore tot een speelse en onvoorspelbare romance. De Italiaanse Ludovica Rampoldi, bekend als scenarist van de bekroonde film Il traditore en de internationaal succesvolle serie Gomorra, serveert met haar regiedebuut een smaakvolle cocktail van romantische komedie en gelaagd psychologisch drama.
Rocco (Adriano Giannini), een charmante man van middelbare leeftijd komt na een pot schaakboksen op adem in een afgelegen bar in Rome waar hij kennismaakt met Lea (Pilar Fogliati, die je wellicht kent van Follemente of Odio il Natale), een eigenzinnige, vastberaden jongere vrouw.
Hun aantrekkingskracht is vanaf het eerste moment voelbaar. Hoewel ze beiden bezet zijn, ontluikt een affaire. Naarmate de tijd verstrijkt, groeit Lea’s obsessie met Rocco en dringt ze steeds verder door in zijn leven. Tot het verhaal een verrassende wending neemt…
Bekijk alvast de trailer:
Confrontatie tussen twee werelden
Centraal in Breve storia d’amore staan twee stellen: Lea en Andrea, beiden in de dertig, en Rocco en Cecilia, allebei rond de vijftig. Als Lea zich steeds meer in het privéleven van Rocco wringt, verschuift het zwaartepunt van het verhaal en ontstaat er een toenemende spanning tussen alle betrokken personages.
Er ontstaat niet alleen een confrontatie tussen generaties, maar ook tussen verschillende soorten intimiteit, conflictbeheersing en emotionele blootstelling. De relaties beïnvloeden elkaar, openbaren zich en veranderen, totdat het moment van confrontatie aanbreekt.
Lea provoceert, observeert, verstoort het evenwicht. Ze neemt geen genoegen met een rol aan de zijlijn in de relatie met Rocco. Haar toenadering tot Cecilia (Valeria Golino) opent een nieuwe richting in het verhaal.
Rocco’s reactie schommelt tussen proberen de controle te behouden en rekening willen houden met de verstoring van het evenwicht dat hij als stabiel beschouwde.
Rampoldi oordeelt niet, of haar personages nu bedriegen, bedrogen worden of zich in de rol van ‘de ander’ bevinden. De film beweegt zich tussen deze rollen en laat ze in elkaar overvloeien.
In plaats van een stelling in te nemen, opent ze een reeks interpretatiemogelijkheden over wat het betekent om in een relatie verwikkeld te zijn en hoe zo’n relatie deels ondoorgrondelijk blijft voor anderen – en misschien ook wel voor degenen die er deel van uitmaken…
Rome en Napels als filmlocaties
Voor het decor koos Ludovica Rampoldi eveneens voor twee verschillende werelden: Rome en Napels.
In Rome speelt de film zich vooral af in de residentiële wijk Prati, onder meer in het hotel waar Lea en Rocco elkaar treffen en in een reeks bars en cafés die het decor vormen voor hun avonturen, maar aan het einde herken je ook de Tiberoever.
Napels draagt met haar karakteristieke sfeer en uitzichten over zee bij aan de verrassende wending van het verhaal.
