Ga op pad met onze City Walks!

Feest in Gubbio

Emie woont samen met haar man zeven maanden per jaar in Umbrië. Vandaag vertelt ze over het belangrijkste feest in Gubbio, de Corso dei Ceri:

‘Het lijkt wel of Umbrië in populariteit aan het toenemen is de laatste jaren. Of zou het komen omdat wij er zelf wonen, dat onze aandacht valt op alle lovende artikelen die er over onze streek verschijnen? Hoe dan ook, kort geleden werd op Ciao tutti het feest rondom de Corsi dei Ceri al beschreven. Voor ons, als inwoners van de stad, hoort het tot de hoogtepunten wat festiviteiten betreft.

Gubbio-Corso-dei-Ceri-mei

De hele stad is versierd met vaandels en het zindert, gonst en vibreert. Niet dat wij zelf deelnemen aan de echte festiviteiten. We blijven buitenstaanders. Maar we zorgen er wel voor om in de stad te zijn op 15 mei, de naamdag van de heilige Ubaldo. Hij leefde in de twaalfde eeuw en zijn gemummificeerde lichaam ligt in een glazen kist boven het hoofdaltaar in de aan hem opgedragen basiliek.

Wij, toeschouwers van het feest, verzamelen ons op een laag gelegen plein in het centrum van Gubbio en kunnen via een groot scherm precies zien wat er op het hoger gelegen Piazza Grande gebeurt. Na de rituele rondes met drie enorme ceri (houten kaarsen die nog het meest op kandelaars lijken) die door jonge mannen op de schouders rondgedragen worden, splitsen de groepen zich. Elke kandelaar wordt nu door zijn eigen quartiere (wijk ) gedragen.

Wij spoeden ons meestal naar de het Piazza Bosone, waar de cero van de heilige Antonius Abt langskomt. Er klinkt gejuich zodra de groep hollende mannen arriveert. Uit het raam op de tweede etage van het verzorgingshuis wordt door de directrice, een non, een bloemetje bij het beeld boven op de kandelaar gestoken. De dragers moeten daarvoor de armen strekken en op hun tenen gaan staan. Aangezien het hele gevaarte zo’n vierhonderd kilo weegt, dwingt dat natuurlijk respect af bij de omstanders.

Gubbio-Corso-dei-Ceri-mei-2

Na al dat gedraaf gaan de dragers en hun gevolg aan een uitgebreide lunch, altijd een belangrijk onderdeel in het Italiaanse leven. Pas aan het begin van de avond is dan de werkelijke ren naar de top van de Monte Ingino, naar de basiliek van Ubaldo. Maar voor het zover is, worden de ceri opnieuw rondgedragen, wil iedereen ze aanraken en wisselen de dragers voortdurend. Er wordt samengeschoold op pleinen en straten, mannen omhelzen elkaar bij het begroeten en er heerst een sfeer die zich moeilijk laat omschrijven. Devotie en uitgelatenheid gaan samen. In de basis is het een religieus feest, maar de vergelijking met carnaval komt misschien nog het meest in de buurt.

Gubbio-Corso-dei-Ceri-mei-3

Over de omstanders valt trouwens ook nog wel wat te vertellen. Zij dragen veelal dezelfde kleding als de dragers van de kandelaars. De verschillende kleuren vertegenwoordigen de drie heiligen. Vooral kinderen en jonge mensen doen daaraan mee. Ouderen showen hun betrokkenheid met het feest door op z’n minst een kleine halsdoek om te knopen.

Gubbio-Corso-dei-Ceri-mei-4 Gubbio-Corso-dei-Ceri-mei-5

Enfin, wij posteren ons aan het eind van de middag opnieuw langs de route die de dragers omhoog zullen gaan. De enorme gevaarten gaan horizontaal onder een stadspoort door, waarna ze weer in verticale positie moeten worden gebracht. Vlak bij de poort, die heel toepasselijk de Porta di Sant’Ubaldo heet, hebben wij dan een riant zicht op de stoet.

Het leuke is dat we ons dan niet helemáál buitenstaanders voelen. Want kijk, daar loopt de zoon van een restauranteigenaar die we kennen. En is dat niet de caissière van de supermarkt die naar ons zwaait?’

Emie schrijft ook elke dag op haar eigen blog Wonen in Caldese, waar je al haar verhalen kunt teruglezen en haar belevenissen op de voet kunt volgen.

Ontdek onze droomplekken in Italië!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *