Je zocht naar: "Italië"

Na het grote succes van De acht bergen van Paolo Cognetti (dat werd bekroond met de prestigieuze Premio Strega) brengt uitgeverij De Bezig Bij nu ook Sofia draagt altijd zwart. Sofia draagt altijd zwart is een zogenaamde coming of age roman, waarin we de onaangepaste, stoere, tegendraadse, bange, brutale en verlegen Sofia volgen, van haar moeizame jeugd via een overdosis op haar zestiende naar een prestigieuze theateropleiding in Rome. Cognetti brengt haar pagina voor pagina tot leven, net zo lang tot je wel van haar moet gaan houden. Op Ciao tutti vandaag als voorproefje een fragment uit Sofia draagt altijd zwart: ‘Als dit huis een toneel was, zouden we wanneer het doek opging een oktobermorgen zien, de stralende herfst in Rome die door de ramen naar binnen dringt, de wanordelijke keuken van een studentenhuis. Caterina, de verstandige, opgewekte actrice, dekt zingend de ontbijttafel: ze zet melk, boter, jam, jus d’orange, vruchtenmuesli en drie verschillende soorten crackers...

Op zoek naar een logeeradres voor ons opera-avontuur in Verona, hadden we de moed bijna opgegeven. Niet alleen waren veel bed & breakfasts al vol of veel te duur, we vonden gewoonweg ook niet die B&B waarbij we meteen dachten: wauw, hier willen we elke ochtend wakker worden. We besloten er een nachtje over te slapen en het de volgende dag opnieuw te proberen. Toen bleek maar weer dat je de beste dingen niet vindt op het moment dat je ernaar zoekt, maar terwijl je andere dingen doet. Want terwijl we informatie opzochten over de opera in Verona, kwamen we terecht op de website van Nuova Opera Rooms, een vrij nieuwe B&B (de deuren gingen voor het eerst open in het najaar van 2012) even buiten het centrum. Hier wilden we wel slapen, niet alleen omdat het er op de foto’s zo veelbelovend uitziet, maar ook en vooral omdat de filosofie erachter ons aanspreekt. De eigenaren, twee tweelingbroers, hebben gezorgd voor een zeer ‘groene’ accommodatie, waar zoveel mogelijk eigen energie wordt...

Florence, 1528. Het is de tijd van de familie De’ Medici, overdadige luxe, verblindende kunst en seksuele uitspattingen. Maar ook de tijd van de hellepreken van de religieuze fanaticus Savonarola en de toenemende macht van de weelde- en nachtpolitie. De vader van de jonge Alessandra, een rijke stoffenhandelaar, besluit een schilder in huis te nemen om de familiekapel in het palazzo te beschilderen. Een belangrijk moment, dat bepalend zal zijn voor de toekomst van Alessandra, die in het geheim haar hart verpand heeft aan de schilderkunst. Volgens familiegewoonte wordt zij uitgehuwelijkt. Zij trouwt met Cristoforo, de beste vriend van haar broer Tomaso. Maar tijdens het huwelijk blijkt dat Cristoforo een relatie met haar broer onderhoudt. Ondanks de schok en het gevoel bedrogen te zijn door haar familie besluit zij toch bij hem te blijven. De onverwachte vrijheid die haar als getrouwde vrouw ten deel valt, grijpt zij met beide handen aan. Ze pakt haar oude passie, het schilderen, weer...

Met zijn debuutroman De menselijke maat wist Roberto Camurri veel lezers diep te raken. De naam van de moeder, zijn nieuwe roman, is net zo aangrijpend, meteen al bij het lezen van de eerste vijf pagina’s van het verhaal – dat dan eigenlijk nog moet beginnen. Het is een bitterzoete roman waarin een vader en zoon worstelen met een gedeeld verlies. In de stiltes en de kleinste gebaren van hun relatie zit al hun verdriet verscholen. Ettore en Pietro zijn ver van elkaar verwijderd, maar tegelijkertijd voor altijd verbonden in hun eenzaamheid. Als lezer ben je weer even terug in Fabbricco, een slaperige stadje in de buurt van Parma waar ook De menselijke maat zich afspeelt. Het is er saai, de huizen zijn omringd door eentonige, uitgestrekte velden, en er gebeurt nagenoeg nooit wat. Het is de woonplaats van Ettore en Pietro, vader en zoon. De twee zitten elkaar continu dwars, maar durven de confrontatie niet aan. Ettores vrouw, de moeder van Pietro, vertrok toen haar zoon nog maar een...

Na de groene heuvels van de Langhe en Roero is het even wennen aan al dat blauw om ons heen… Ligurië, de kleine Italiaanse kustregio in het uiterste noordwesten van het land, maakt ons wakker met een geweldig uitzicht op de azuurblauwe zee. We mogen tijdens ons verblijf een aantal resorts uitproberen, die onderdeel uitmaken van de zogenaamde Fascinating Resorts – en dat betekent dat we steeds weer op een andere adembenemende plek van ons ontbijt kunnen genieten. Vandaag delen we alvast twee van deze pareltjes met jullie. En omdat zeker in dit geval beelden meer dan genoeg zeggen, doen we dat met foto’s in plaats van woorden. Buongiorno vanuit Hotel Punta Est (Finale Ligure) en Villa della Pergola (Alassio)! Breakfast with a view bij Punta Est De historische suites en tropische tuin van Villa della Pergola

Of je nu bij Nonno Sandro of Zio Nando slaapt, de dag in Piemonte begint vanuit elke kamer van Agriturismo Rivetto met een geweldig uitzicht over het met wijnstokken gevulde ommeland. De hemel is strakblauw en Enrico Rivetto, die de vierde generatie van wijnmakers op dit landgoed representeert, staat al klaar om ons direct na het ontbijt mee te nemen op Rivetto-wijnreis. Honderd jaar terug in de tijd Giovanni Rivetto begon meer dan honderd jaar geleden, in 1902. Zijn zoons Ercole en Nando namen het van hem over en gaven de kennis en ervaring op hun beurt weer door aan Sergio en Enrico – de Enrico die ons nu naar het begin van de eigenlijke wijngaard begeleidt. Terwijl we het adembenemend mooie uitzicht in ons op nemen en de familiegeschiedenis aanhoren, begrijpen we ineens naar wie alle kamers van het agriturismo vernoemd zijn – het zijn de mannen (opa’s, ooms) die hier in het verleden de scepter zwaaiden. Message in a bottle Wie een fles wijn van Rivetto opent, vindt niet...

Na onze Wine Quest in Zuid-Tirol reizen we vanavond door naar Verona. Om alvast in de stemming te komen lazen we de afgelopen dagen het net verschenen Chemische affiniteiten, de debuutroman van de jonge Italiaanse auteur Gaia Coltorti, over de vraag hoe ver twee mensen, een broer en een zus, mogen gaan voor hun liefde. Coltorti is pas eenentwintig en schreef Chemische affiniteiten al op haar zeventiende. Ze studeert Italiaans, spreekt vloeiend Engels en is gek op Shakespeare. Geen wonder dus dat Verona een rol speelt in haar boek… De tweeling Giovanni en Selvaggia groeit gescheiden van elkaar op. Giovanni woont met zijn vader in Verona, Selvaggia leeft bijna driehonderd kilometer verderop in Genua, samen met haar moeder. Ze weten niet van elkaars bestaan af. Daar komt verandering in wanneer de moeder besluit naar Verona te verhuizen – en de oude liefde tussen de ouders opnieuw opbloeit. Giovanni en Selvaggia komen bij elkaar in huis te wonen en voelen bij hun eerste ontmoeting...

Een van onze lievelingsschrijfsters, Marina Fiorato, heeft een nieuw boek geschreven. Dit keer speelt het zich af in Venetië. Het begint in 1576, als vijf jaar na de nederlaag van het Ottomaanse Rijk een schip met dodelijke vracht ongezien Venetië weet binnen te varen. Even later strompelt een doodzieke man de loopplank af en valt neer op het San Marcoplein; hij heeft een ‘cadeau’ van Constantinopel voor Venetië bij zich. Binnen enkele dagen is de stad getroffen door een pestepidemie en heeft de Turkse sultan zijn revanche. Maar het schip heeft nog een verstekeling aan boord Feyra, een mooie jonge arts op de vlucht voor haar toekomst als concubine van de sultan. De wanhoop nabij geeft de doge zijn architect Palladio de opdracht de grootste kerk uit zijn carrière te bouwen, een offer aan God dat zo groot is, dat het Venetië van de ondergang moet redden. Maar Palladio is ook ziek en het vergt het uiterste van Annibale Cason, de beste arts van de stad, om hem in leven te houden....

Niets heerlijkers dan je dag beginnen met het uitgebreide ontbijt van All’Ombra del Tiglio, een fantastische bed & breakfast even buiten Pistoia. Na een vers gezette cappuccino, broodjes, vers fruit uit eigen tuin, huisgemaakte taarten en ander lekkers nestel je je in de schaduw van een van de bomen in de tuin om een boek te lezen of plannen te maken voor een tour door Toscane. In de schaduw van de linde In de schaduw van de linde (de letterlijke betekenis van all’ombra del tiglio) is het heerlijk vertoeven, maar ook binnen hangt een heerlijke sfeer. De prachtig ingerichte B&B-kamers zijn alle vier anders maar allemaal even sfeervol en ademen in elk detail de gastvrijheid van Linda en haar moeder Marzia, de hartelijke eigenaren van All’Ombra del Tiglio. Heerlijke tuin met zwembad In de uitgestrekte tuin (een garantie voor veel privacy en rust) met tal van bomen, planten en kruiden leidt onze neus ons van citroenboom naar rozenstruiken en olijfbomen. Het enige geluid is...

Ja, je leest het goed! Zes bolletjes ijs is dagelijkse kost voor Roberto Coletti, eigenaar van Roberto Gelato in Utrecht. En ondanks het feit dat hij de keuze heeft uit een hele vitrine vol met de lekkerste smaken, kiest Roberto toch altijd weer voor chocolade en variegato amarena (yoghurtijs met amarena-kersen). Die vindt hij nu eenmaal het lekkerst. ‘IJs verveelt nooit,’ zo vertelt Roberto terwijl we op de ijshoornstoeltjes voor zijn ijssalon een ijsje eten. Hij dus een bolletje chocolade en een bolletje variegato amarena, ik een bolletje yoghurt en een bolletje bloedsinaasappel. ‘IJs is voor mij dan ook niets nieuws, ik ben er echt mee opgegroeid. Mijn overgrootvader, Giuseppe da Forno, had rond 1900 al een ijssalon in Krakau, in Polen. Mijn hele familie heeft wel iets met ijs. En niet alleen mijn familie: ook veel van mijn Italiaanse buren, vrienden en dorpsgenoten hebben van ijs hun werk kunnen maken.’ Roberto’s familie komt namelijk uit Pozzale di Cadore, een klein...

Deze nieuwe week beginnen we met een verhaal vol hoop, het net verschenen Morgenzee van Margaret Mazzantini, auteur van onder andere Ga niet weg, Niemand overleeft alleen en Ter wereld gekomen. Libië, zomer 2011. De jonge weduwe Jamila vlucht met haar zoontje Farid voor Khadaffi’s troepen naar zee. Ze hoopt op een betere toekomst in Europa en weet een plek op een boot te bemachtigen voor zichzelf en de jongen. Maar er ontstaat gebrek aan drinkwater en benzine en vele vluchtelingen zullen de overkant niet halen. Aan de andere kant van de Middellandse Zee woont de achttienjarige Vito. Hij is met zijn moeder op reis geweest naar Libië, het land dat zij begin jaren zeventig halsoverkop moest verlaten toen het Khadaffi-bewind haar verjoeg vanwege haar Italiaanse afkomst. Een paar jaar geleden kreeg ze toestemming om terug te keren. Ze liet haar zoon haar geboorteland zien en ging er op zoek naar haar eerste grote, verloren liefde. Vito’s herinneringen aan deze reis komen naar boven...

Bij thuiskomst uit Rome vonden we nog een stukje Eeuwige Stad op de deurmat. De postbode had in onze afwezigheid het nieuwe boek De canon van Rome bezorgd, dat we nog voor het uitpakken, boodschappen doen en opruimen opensloegen om ons te verliezen in de vijftig verhalen over deze geweldige stad. Rome is de stad van la dolce vita, scooters, espresso, lawaai, kerken en pleinen, de stad van dictators als Caesar en Mussolini, koningen als Tarquinius Superbus en Victor Emanuel, en keizers als Augustus en Claudius. Rome heeft een geschiedenis die ‘zo oud is als de weg naar Rome’ – ofwel de Via Appia die in 312 voor Christus voltooid is. Het is de stad van schitterende kunst en blinkende kitsch. De Eeuwige Stad kent (tien)duizenden verhalen uit tientallen eeuwen. In De canon van Rome zijn vijftig van deze verhalen opgetekend. Ze zijn een must voor iedereen die zich voor geschiedenis of voor Rome interesseert, met onder meer de moord op Caesar, de Grote Brand, de voltooiing van de...