Met Il Falsario (nu te zien op Netflix) waan je je even in het Rome van de jaren zeventig, ten tijde van onder meer de Brigate Rosse en de ontvoering van Aldo Moro.
Je duikt in het leven van Toni Chichiarelli (gespeeld door Pietro Castellitto), die in de Eeuwige Stad arriveert met in zijn koffer de droom om een beroemd kunstenaar te worden, net als Bernini, wiens zelfportret hij perfect heeft nageschilderd. Door zijn talent belandt hij echter in een heel andere wereld, waarin hij al snel verstrikt raakt in intriges en geheimen.
De film – deels thriller, deels historisch drama – is gebaseerd op ware feiten gebaseerd en wist ons tot de laatste minuut te boeien. Niet gek als je weet dat onder anderen Sandro Petraglia verantwoordelijk was voor het script, waarbij hij zich deels baseerde op het boek Il falsario di Stato van Nicola Biondo en Massimo Veneziani.
Petraglia won eerder vijf David di Donatallo-prijzen, onder meer voor La meglio gioventù en Romanzo criminale, die beide op ons lijstje beste Italiaanse films aller tijden staan. De regie was in handen van Stefano Lodovichi, de regisseur die je wellicht kent van Il Processo.
Een van de bekendste meestervervalsers in de geschiedenis
Il Falsario vertelt een mogelijke versie van het verhaal van een van de bekendste meestervervalsers in de geschiedenis.
Dat verhaal begint vooral met grootse dromen. In 1976 verruilt Toni samen met zijn vrienden Fabione en Vittorio zijn geboortedorp bij het Lago della Duchessa, op de grens van Lazio en Abruzzo, voor Rome, een stad vol beloftes.
Toni heeft talent voor schilderen (niet voor niets pikte hij als misdienaar wat collectegeld om kwasten te kunnen kopen) en droomt ervan een groot kunstenaar te worden. Zijn levenslust, de kracht van het lot en misschien ook de geschiedenis zelf zorgen ervoor dat zijn werk tegenwoordig niet in Romeinse musea te zien is.
Wel schreef hij twee uitzonderlijke prestaties op zijn naam. Allereerst een van de grootste overvallen in Italië (waarbij in 1984 maar liefst vijfendertig miljard lire buit werd gemaakt) en het succesvolste fake news aller tijden, in zijn zorgvuldig geconstrueerde zevende persbulletin van de Brigate Rosse, waarin op 18 april 1978 de zelfmoord van Aldo Moro, de leider van de christendemocratische partij bekend werd gemaakt.
Ook schilderde hij vele vervalsingen, dankzij zijn ontmoeting met galeriehoudster Donata (Giulia Michelini). Werken van onder meer Monet, Gauguin, Boccioni en De Chirico werden voor miljoenen lires verkocht omdat Toni ze tot in de kleinste details wist te reproduceren.
Hoe ver ben je bereid te gaan?
Elke droom heeft een prijs. De vraag die door de film heen loopt, is: hoe ver ben je bereid te gaan om je dromen te bereiken?
Aan het begin van de film zegt Toni: ‘Ik wilde een vrij man zijn, maar wat heeft die vrijheid me gekost?’ Deze zin vat zijn verhaal perfect samen. We zullen niet veel verklappen, maar Toni hield zich naast het vervalsen van kunstwerken bezig met verschillende hand- en spandiensten voor de beroemde Banda della Magliana, hetgeen hem uiteindelijk in hachelijke en levensbedreigende situaties brengt.
Il Falsario vermengt zijn persoonlijke verhaal met collectieve herinneringen aan de geschiedenis van Italië en schetst een prachtig maar schrijnend tijdsbeeld.
Waar werd Il Falsario gefilmd?
De filmopnames vonden voornamelijk plaats in Rome, waar de crew van ruim honderd personen in februari en maart 2025 acht weken lang aan het werk was.
Het Rome van de jaren zeventig was een stad met verschillende gezichten. Rome voelde als het beloofde land voor kunstenaars en schrijvers, die aangetrokken werden door de schoonheid van de stad en de vurige artistieke vibes.
Het was echter ook een stad waar de lokale onderwereld het toneel bepaalde, met figuren als Balbo (vertolkt door Edoardo Pesce) en Il Sarto (gespeeld door Claudio Santamaria), ‘de kleermaker’ die onzichtbaar maar onverzettelijk de touwtjes in handen hield.
Rome is bijna een personage op zich, een stad die verleidt in goede en slechte zin, waar kunst en criminaliteit naadloos in elkaar overvloeien en waar elke individuele keuze weerklank vindt in de collectieve geschiedenis.
foto’s: Lucia Iuorio | Netflix
De muziek van Santi Pulvirenti zorgt er samen met grote hits uit de jaren zeventig, van Boney M. tot Renato Zero en Iggy Pop voor dat de tegenstrijdigheden weerklank vinden tussen lichtheid en spanning, tussen spel en gevaar.
Bekijk alvast de trailer
Zeg paus, waar is m’n kunst?
Nog een tip voor Italiëliefhebbers: de podcast Zeg paus, waar is m’n kunst? waarin Olga Majeau op zoek gaat naar werken van onder meer Correggio, Bernini, Tiepolo en Rafaël die ooit in bezit waren van haar Hongaarse voorouders.
Wat is er met de Eperjesy-kunstcollectie gebeurd en valt er nog iets van terug te vinden? Olga reist op zoek naar alle kunstwerken onder meer naar Fano en Trento. Heerlijk om thuis of op reis te luisteren!
