Afgelopen week was het feest. Niet alleen omdat Rome op 21 april haar 2779ste verjaardag vierde, maar ook omdat Saskia op die dag in Leuven van S.P.Q.R. de Romulusprijs kreeg uitgereikt, een duplicaat van het wereldberoemde beeld van de Romeinse wolvin met Romulus en Remus.
Feest in Rome én in Leuven
Op 21 april, de verjaardag van Rome, organiseerde S.P.Q.R. haar jaarlijkse ledenreceptie. In de sfeervolle Sint Geertrui-abdij in Leuven vierden ongeveer negentig leden van deze Romevereniging de 2779ste verjaardag van Rome.
Onderwerp van de meeste gesprekken was, hoe kan het ook anders, Rome, een stad waar je nooit over uitgepraat raakt en die bij iedere aanwezige een bijzondere plek in hart en hoofd inneemt.
De Romeinse wolvin als trofee
Tijdens de receptie werd traditiegetrouw de Romulus-prijs uitgereikt, een trofee die wordt geschonken aan een persoon, organisatie of bedrijf, die het voorbije jaar een opmerkelijke inspanning heeft gedaan voor de promotie van Rome of Italië in het algemeen.
Saskia mocht dit jaar de Romulusprijs in ontvangst nemen, uit handen van Bert Cornillie, schepen van Cultuur in Leuven, onder toeziend oog van SPQR-voorzitter Marc Van de Velde en de andere bestuursleden.
De schepen vertelde in een mooie speech over Saskia’s carrière – van duizenden sudoku’s tot een website die ondertussen een gigantische hoeveelheid informatie bevat over Italië, van een tiental reisgidsen en een roman, van die eerste keer Rome naar veelvuldige reizen naar (bijna) alle uithoeken van Italië.
Prachtige erkenning voor Ciao tutti
Saskia: ‘Nu kan ik wanneer ik maar wil een blik werpen op de wolvin met Romulus en Remus, hét symbool van Rome. Tijd dus ook voor een speech van mij, die ik hier graag met jullie deel:
Allereerst grazie mille voor deze mooie erkenning van mijn liefde voor Rome in het bijzonder en Italië in het algemeen, die al meer dan zestien jaar lang dagelijks tot uiting komt op Ciao tutti.
De eerste blogs schreef ik ooit in Rome, in het Chiostro del Bramante, maar inmiddels schrijf ik de meeste artikelen niet meer op zo’n unieke plek. Deze wolvin zal voor nieuwe inspiratie en gezelschap zorgen – en vooral herinneren aan deze buitengewoon mooie bekroning van mijn blog die ooit als hobby begon, met de liefde voor Rome als uitgangspunt.
Die liefde voor Rome was er al eerder. Precies achtentwintig jaar geleden, in 1998, was ik voor het eerst in Rome, tijdens de Romereis van Stella Maris. Het was eind april, net voor de eindexamens, en Rome was een kroon op vijf jaar lang Latijn en Grieks bestuderen, wegdromen bij al die mythische verhalen. Eindelijk zou ik al die plekken in het echt zien. Ik keek er naar uit, alsof ik toen al wist dat die eerste kennismaking met Rome mijn leven zou veranderen.
Eenmaal in de Eeuwige Stad hield de bus stil bij het Piazza del Popolo. Voor we zouden inchecken bij ons hotel, ergens in een buitenwijk waarvan ik de naam vergeten ben, namen de docenten ons mee de Pincio op, voor een eerste blik op Rome.
En daar, met het Piazza del Popolo aan mijn voeten, de koepel van de Sint-Pieter en andere koepels die ik toen nog niet thuis kon brengen aan de horizon, voelde ik het in elke vezel van mijn lijf: hier hoor ik. Het was geen liefde op het eerste gezicht, maar een diep gevoel van thuiskomen, van ergens thuis horen.
Wellicht omdat er nog ergens een beetje Romeins bloed door mijn aderen stroomt, al is dat door de generaties heen flink verdund. In mijn geboorteplaats net buiten Maastricht stonden immers een paar Romeinse villa’s en ook in Maastricht is nog een en ander te vinden dat aan het Romeinse verleden herinnert.
Na een week vol Romeinse bezienswaardigheden, pasta alla carbonara en het aantrekkelijke ritme van de taal die de Romeinen spraken, keerden we huiswaarts. Ik beloofde mezelf dat ik snel terug zou keren – en aan die belofte heb ik me tot nu toe steeds opnieuw kunnen houden. Eerst met de verzekering van een muntje in de Trevifontein, maar inmiddels durf ik erop te vertrouwen dat ik ook zonder muntje weer terug zal keren naar de schoot van Mamma Roma.
In de afgelopen achtentwintig jaar heb ik meer dan honderd keer voet op Romeinse bodem gezet. Soms voor een dagje, soms voor een paar maanden. Ik slenterde ’s ochtends door nog lege straten of struinde juist door de stad als de duisternis al was gevallen. Ik ontdekte nieuwe plekken, zowel in het historisch centrum als in de buitenwijken, ontmoette nieuwe mensen en genoot van hun verhalen, die ik op mijn beurt deelde met vrienden en familie en die ik later dankzij Ciao tutti ook voor onbekenden kon optekenen.
Hoewel lezers mij soms wel eens schrijven dat ‘ze al eens in Rome zijn geweest en de stad dus gezien hebben’, heb ik de illusie laten varen dat ik alles in Rome kan zien. Zelfs al zou ik nog honderd keer voet op Romeinse bodem zetten, de stad blijft deels ongrijpbaar, te groots om in een mensenleven al haar geheimen prijs te geven.
Precies dat is ook een deel van de aantrekkingskracht, waardoor je altijd blijft verlangen naar Rome en je de stad altijd mist als je er niet bent. Dat wordt perfect geïllustreerd door de tekst op een bordje dat ik ooit in het atelier van Il Marmoraro aan de Via Margutta zag:
Amo tanto Roma che a volte me ne allontano per sentire il dolore e la gioia del ritorno.
Ik hoop dat wij allemaal de vreugde van die terugkeer nog vaak mogen beleven, al zal het gemis voor mij een beetje minder zijn nu ik wanneer ik maar wil een blik kan werpen op de wolvin met Romulus en Remus.
Grazie di nuovo, laten we het glas heffen op deze gedenkwaardige dag voor Rome én op de mensen van S.P.Q.R. die die grenzeloze liefde voor Rome ook voor wie er niet is altijd weer tastbaar weten te maken. Salute!’
Geanimeerde gesprekken over Rome
Na deze toost volgden geanimeerde gesprekken, met onder anderen eerdere Romulus-winnaars Herman Cole (en zoon Thomas, die ons vier jaar geleden meenam op een virtuele muzikale citytrip, waarbij we door Napels wandelden aan de hand van afwisselende muziekfragmenten), Hugo De Keersmaecker en Marc Vandenbon, met S.P.Q.R.-bestuursleden Omer Van den Bergh, Marc en Chris Keustermans en Peter Raeymaekers en met heel veel andere Rome- en Italiëliefhebbers. Een avond met een warm Romeins randje!
Een mooi plekje voor de wolvin
Inmiddels waakt de wolvin op het plankje met Saskia’s boeken in Ciao tutti’s bibliotheek. Overigens krijgt ze als winnaar van de Romulusprijs ook een levenslang lidmaatschap van S.P.Q.R., dat naast een interessante wekelijkse nieuwsbrief toegang geeft tot alle S.P.Q.R.-lezingen en bijeenkomsten. Saskia heeft beloofd om tussen haar reizen naar Italië door ook af en toe een lezing te geven in Leuven.
Via deze link vind je alle voordelen van het lidmaatschap, als perfecte remedie tegen de heimwee naar Rome tussen je bezoeken aan de Eeuwige Stad door!
met dank aan Ciao tutti-lezer Fiorella voor een aantal foto’s
