Gioia mia – nieuwe film die je meevoert naar zomers Sicilië

Zin in een zomers uitje dat je even meevoert naar Sicilië? Ga dan vanaf 26 februari naar de film Gioia mia, een warm en ontroerend verhaal over verschillende generaties die elkaar uiteindelijk weten te vinden. We vertellen je in dit artikel alvast meer over dit speelfilmdebuut van Margherita Spampinato!

Glansrol van Aurora Quattrocchi

De kleine Nico (Marco Fiore) moet een groot deel van zijn zomervakantie doorbrengen bij zijn oude tante Gela (een glansrol van Aurora Quattrocchi), op Sicilië.

Gela woont nog in hetzelfde huis waar ze is geboren en opgegroeid, een plek waar technologie nooit is binnengedrongen en elk voorwerp altijd op zijn plaats is gebleven, waar de tijd heeft stilgestaan.

Wifi is er niet en ook ander vermaak lijkt voor Nico ver te zoeken. Hij eet met lange tanden (terwijl je als kijker watertandt bij arancine al burro, caponata, cannoli en sarde a beccafico) en na de lunch moet hij verplicht in pyjama een dutje doen, wat hij maar raar en vooral onnodig vindt.

Gela ergert zich aan deze onvoorziene stoorzender. Ze heeft haar eigen ritme, met de kerk en spelletjes scopa en briscola met haar vriendinnen als vaste elementen.

Nico en Gela botsen dan ook vaak, maar uiteindelijk brengt hun gedeelde pijn, gemis en eenzaamheid hen dichter bij elkaar dan ze ooit voor mogelijk hadden gehouden.

Op het Festival van Locarno won Gioia mia de Premio Speciale della Giuria – Cine+ en kreeg Aurora Quattrocchi de Pardo voor de beste vrouwelijke filmrol. Ook won Margherita Spampinato een Cinematografo Award voor beste debuutfilm.

Bekijk alvast de trailer:

Waar is Gioia Mia gefilmd?

De opnames vonden voornamelijk plaats in Trapani, aan de westkust van Sicilië Tot de bekendste plekken van de stad die in de film te zien zijn, behoren de koepel van de kathedraal, die zichtbaar is vanaf het terras van het palazzo waar Gela woont, waar de wapperende lakens onder de brandende zon zo droog zijn (waarbij we altijd moeten denken aan de beroemde scène uit Una giornata particolare).

De veertiende-eeuwse kathedraal van San Lorenzo staat aan de Corso Vittorio Emanuele, die ook wel La Loggia wordt genoemd. De scènes aan zee zijn opgenomen op het strand van Tramontana, aan de voet van de historische muren van Trapani.

Twee verschillende werelden

De film onderzoekt de grenzen en tegenstrijdigheden van de werelden waartoe de twee hoofdpersonen behoren: de moderne, snelle en technologische wereld van Nico, en de oude, trage en mysterieuze wereld van tante Gela, bevolkt door engelen en geesten, gedomineerd door een magisch gevoel voor religie en doordrenkt van bijgeloof.

Gaandeweg ontstaat er echter een ontroerende band tussen Nico en Gela, iets waar beiden, wellicht zonder het te weten en te willen erkennen, behoefte aan hadden.

Nostalgie ligt aan de basis van het idee voor deze film. Margherita Spampinato vroeg zich af waar die eindeloze zomers uit haar jeugd zijn gebleven, die lange, warme, trage en saaie dagen, zonder school of verplichtingen, zonder gestructureerde activiteiten, toen grootmoeders, tantes en buurvrouwen de kinderen onder hun hoede namen en gezamenlijk zorgden dat het hen aan niets ontbrak.

‘Het idee voor Gioia mia komt voort uit mijn jeugdherinneringen. Ik ben opgegroeid in Rome in een seculier gezin, zonder al te veel regels. De sfeer thuis was heel anders dan die bij mijn oma op Sicilië.

Bij haar ademde ik een diep religieuze sfeer, maar ook een magische en bijgelovige sfeer. Ze was overtuigd van het bestaan van geesten, nam me mee naar de kerk en leerde me goede manieren. Ik hield enorm van beide kanten: de Romeinse en de Siciliaanse, dat contrast tussen logisch denken en intuïtie, tussen wetenschap en mysterie,’ aldus de regisseur.