Op een lentedag in 1980 stapt de achtjarige Ilaria na school in de auto van haar vader. Een weekendje bij papa verandert echter in een lange zwerftocht door Italië.
Wanneer daar geen einde aan lijkt te komen, begint Ilaria zich vragen te stellen. Waarom moet papa zoveel bellen? Waarom verzint hij al die dingen? En waarom krijgt zij mama niet aan de lijn?
Terwijl ze met haar steeds meer drinkende vader Italië doorkruist, probeert Ilaria zich staande te houden in een onheilspellende aaneenschakeling van gebeurtenissen. Haar enige houvast is haar knuffelbeer Birillo.
In een sobere en beeldende taal die perfect past bij de leeftijd van Ilaria en de benarde situatie waarin ze belandt, vertelt Gabriella Zalapì in Ilaria – of de weg naar ongehoorzaamheid het verhaal van een meisje dat alleen staat in een nieuwe werkelijkheid die het niet begrijpt en dat balanceert tussen gehoorzaamheid en verzet.
Lees alvast een fragment
‘Terwijl ik op hem wacht hinkel ik rondjes om de telefooncel. Papa duwt muntjes in het gleufje van het toestel, steekt een sigaret op. Pronto? Het gesprek gaat maar door.
Ik ga in de auto zitten en laat het portier open. Mijn benen bungelen naar buiten. Over de hemel ligt een sluier van witte pluimen, de wolken zijn net bolletjes wol. Het is benauwd, ik heb het warm en krijg dorst.
Andere auto’s komen en gaan, rijden in hun achteruit over het parkeerterrein. Kleine kinderen rennen rond. Pas op, goed kijken voordat je oversteekt! roepen hun moeders. Ze zien er voorbeeldig uit, die langsrijdende gezinnen, frisgewassen, gekamd, gestreken, op weg naar een precieze plek. Waar gaan wij heen?
Wegen, telefooncellen, postkantoren, kleine hotels, bars. De dagen stapelen zich op. Om te tanken, een broodje te eten en naar de wc te gaan, stoppen we vaak bij een Autogrill. Dat vind ik fijne plekken. Daar heeft alles bonte kleuren: de stapels snoep, de manden met eten dat is ingepakt in knisperend papier, de bakken met cassettebandjes, de spelletjes, de knuffelbeesten. En terwijl ik tussen de schappen zwerf, praat papa aan de bar met andere klanten.
Hij maakt graag praatjes.
Hij kan er niets aan doen, hij moet met iemand praten. Met wie dan ook.
En hij is heel goed in het aanknopen van gesprekken. Het begint altijd met een opmerking over het verkeer, het weer of met een grapje. Papa weet zelfs de meest verlegen mensen op hun gemak te stellen. Aan de manier waarop hij over de bar leunt en met de barman praat, zou je denken dat hij thuis was.
Als hij de grapjas uithangt staat er al snel een groepje glimlachende gezichten rondom hem. Ik zie hem liever zo, in zijn sas en met die twinkeling in zijn ogen, dan dat ik zijn theorieën over andere mensen moet aanhoren.
Ja, ja, we gaan. Altijd nog dat laatste glaasje. Hij drinkt heel snel en zelfs al was hij blind, dan zou hij zijn glas net zo feilloos weten te vinden, dat weet ik zeker. En met dezelfde trillende lippen. Alsof hij bang is dat hij geen tijd heeft om zijn whisky op te drinken.
Hij zei een keer dat het een medicijn voor hem was en kneep toen in mijn wang.
Zeg dankjewel. Ik bedank de barman en zeg iedereen gedag.
On the road again. En zo verlaten we de bars, plotsklaps. De show is voorbij, bedankt en vaarwel.
Vroem vroem.’
Lees verder in
Ilaria – of de weg naar ongehoorzaamheid | Gabriella Zalapì | vertaald uit het Frans door Janine Cathala-Vette) | ISBN 9789022342398 | € 22,99 | uitgeverij Tristan | koop Ilaria – of de weg naar ongehoorzaamheid bij je lokale boekhandel of bestel bij bol.com (ook beschikbaar als e-book)
