‘Muziek is een soort harmonieuze taal,’ zo zou Rossini ooit hebben gezegd. Iets dat Liza van der Peijl als schrijfster en operazangeres volledig onderschrijft.
Ze verdeelt haar tijd tussen klinkende aria’s en pakkende alinea’s, beide met Italiaanse allure, en is daarnaast ook nog een toegewijde moeder, die elke dag met haar zoontjes Italiaans spreekt en haar liefde voor Italië doorgeeft.
Deze zomer verscheen haar nieuwste boek, Passie in Puglia. Een perfecte aanleiding om Liza te vragen naar haar passie voor Italië. Op een zomerse dag spreken Saskia en Liza af bij Bacio in Amersfoort, waar Liza samen met haar man Stephan en zoontjes Elio en Enea woont.
Gezien de romantische titels van haar twee laatste boeken, Amore in Amalfi en Passie in Puglia, is Bacio de perfecte plek voor een interview, onder het genot van een bord gnocchi met doperwtjes, ricotta en basilicum vertelt Liza met sprankelende ogen hoe haar passie voor Italië en het Italiaans is ontstaan.
Toscaanse dromen – gretige start in Florence
‘Al van jongs af aan ben ik verzot op Italië, ook al was ik er nog nooit geweest. Het had iets magisch en ik wilde dan ook niets liever dan Italiaans leren. Daarvoor moest ik wel wachten tot ik mijn eindexamen had behaald. Als cadeau kreeg ik van mijn moeder een taalcursus in Florence.
Ik treinde in m’n eentje van Milaan naar Florence, waar ik in een gastgezin terechtkwam bij Poppi, een dame van tachtig, die geen woord Engels sprak. In het begin moesten we dus met handen en voeten met elkaar spreken, maar dankzij mijn gretigheid om de taal te leren en haar levenslust en pit begrepen we elkaar vaak toch. Al moest ik die eerste avonden echt met een woordenboek naast me bij haar aan tafel schuiven…
Als je de Toscaanse dromen-serie hebt gelezen, de eerste drie boeken die ik schreef, met Toscane als decor, herken je haar misschien wel, want deze sleutelfiguur in mijn Italiaanse leven mag natuurlijk niet ontbreken in mijn boeken.
Na zes weken Florence had ik het Italiaans redelijk onder de knie. Ook genoot ik volop van de stad, van de indrukwekkende Duomo en Michelangelo’s meesterlijke creaties. Het was echt liefde op het eerste gezicht, ook dankzij de kunst die werkelijk op elke straathoek te vinden is.
Aan het einde van de taalcursus was ik dan ook nog lang niet uitgekeken en dus ging ik de zomers erna vaak terug naar Florence. Niet alleen om de taal te leren, maar ook omdat ik een zangdocente had ontmoet bij wie ik lessen volgde.
Elk jaar was ik er meer thuis. Ik sprak inmiddels vloeiend Italiaans, had er veel vrienden met wie ik op pad ging in de stad en op het platteland.’
Toscaanse dromen – sterrenrol in Siena
Liza was ook al op jonge leeftijd verzot op klassieke muziek, vooral op opera. Op zesjarige leeftijd ging ze al samen met haar moeder naar Carmen en later naar Il Turco in Italia van Rossini, de koning van de komedie.
Na haar eerste zomer in Florence ging ze dan ook Klassieke Zang studeren, in Den Haag, maar meteen na haar bachelor verruilde ze de Hofstad voor Siena, met het beroemde Piazza del Campo, waar ze mocht zingen in de schitterende Sala del Mappamondo in het Palazzo Pubblico.
Muziek en Italiaans zijn ook nu nog een rode draad in haar leven, maar dan in Amersfoort, waar ze haar zoontjes Elio en Enea tweetalig opvoedt, omdat ze hoopt ooit nog een keer langere tijd in Italië te verblijven.
Liza: ‘Ik probeer elke dag tijd vrij te maken om te zingen en schrijven, al moet dat vaak tussendoor. Gelukkig kan ik overal schrijven, ook even een half uurtje tussendoor, aan het zwembad, in de speeltuin, op de bijrijdersstoel in de auto…
Gelukkig heb ik met al die gestolen momenten al veel boeken bij elkaar kunnen sprokkelen. Nu Passie in Puglia is verschenen, werk ik aan een historische roman, maar ik heb nog volop andere ideeën!’
Passie in Puglia – melodieus vervolg in Monopoli
Twee jaar geleden ging Liza op vakantie naar Puglia, waar ze ook meteen verliefd was op het landschap, van de uitgestrekte olijfboomgaarden tot kustplaatjes als Polignano a Mare en Monopoli.
Al wandelend door de straatjes van Monopoli ontspon zich direct een idee voor een nieuw boek. Liza: ‘Ik kocht zelfs een notitieboekje bij de edicola, de krantenkiosk, om de inspiratie die meteen ging stromen op te tekenen. Een lelijker schrift dan de mooie boekjes die ik normaal gebruik voor mijn aantekeningen, maar ik móést alles meteen opschrijven.’
Het decor van Passie in Puglia is het fictieve Castellabano, een kruising van Monopoli en een andere kustplaats. Liza: ‘Een fictieve plek geeft me wat meer vrijheid. Zo heb ik meerdere tradities en festivals bij elkaar gebracht, zoals traditionele dansen uit Puglia maar ook Siciliaanse feesten.
Ik schreef de eerste verhaallijn op ons dakterras in Monopoli, waar het verhaal zich bijna als vanzelf ontvouwde. Het haventje daar bracht veel inspiratie, van de barbiere met een oud vliegengordijn voor de ingang tot de vriendelijke vissers van de Circolo dei Pescatori in het hoekje van het plein. Allemaal plekken en personen die letterlijk uit een boek leken te komen…
Ik wilde er ook een caccia al tesoro, een speurtocht, in verwerken, want ik houd erg van puzzelen. Momenteel ben ik verslaafd aan Murdoku, dus zo’n speurelement moest er in.
De grootste rol is echter voor mysterieuze flessenpost met muziekfragmenten, maar daar zal ik verder niks over verklappen, voor degenen die het boek nog willen lezen.’
Amore in Amalfi – tweede liefde na Toscane
Bij een caffè affogato blikken we ook nog even terug op Amore in Amalfi, dat vorig jaar verscheen. Ook hiervoor putte Liza volop uit haar eigen ervaring. ‘Meteen toen ik voet aan wal zette in Amalfi, wist ik dat dit net als Toscane een perfect decor voor een roman zou zijn.
De sfeer, de citroenen, een knusse gelateria, winkels vol met zeep, papier en keramiek, de delizia al limone waar ik op elk moment van de dag m’n tanden in zou kunnen zetten, de zee…
Ik hou ook enorm van het feit dat Italianen alles wat ze doen met passie doen, met trots en overtuiging, en dat zag ik ook hier weer overal terug.’
Passie en onuitputtelijke energie
Liza zou wat dat betreft Italiaans kunnen zijn, want ook zij vertelt, zingt, schrijft en leeft met passie en een onuitputtelijke energie. Zo stond ze tussen het schrijven van Passie in Puglia door nog in de halve finale van het internationale Giovanni Legrenzi-concours in Clusone en zong ze in de prachtige kathedraal onder meer een stuk van Monteverdi.
Volgens deze componist is ‘het doel van alle goede muziek om de ziel te raken’ – en dat doet Liza met elke noot die ze zingt en elk verhaal dat ze optekent. Ook met haar kinderboek Sticker, de Kraai-Kat-Kikker, met prachtige illustraties van Mirko Filippi, dat nog voor de Toscaanse dromen-reeks verscheen en ook vertaald is in het Italiaans, als Dana, la gatta-corvo-rana.
Het is een mooi verhaal, met de boodschap dat je je niet moet laten tegenhouden je dromen na te jagen, ook als die op jonge leeftijd misschien nog niet zo logisch lijken.
‘Mijn droom Italiaans te leren heeft me veel meer gebracht dan ik ooit had durven dromen,’ zo besluit Liza onze lunch. Iets dat voor mij heel herkenbaar is, want ook mijn leven veranderde door Italiaans te gaan studeren, eveneens in Florence.
We willen je allebei dan ook op het hart drukken je droom na te jagen, of dat nu Italiaans leren is, een boek schrijven, een pelgrimsroute lopen of een eigen plek in Italië creëren.
‘Dromen is alles, ’t is de muziek van ons leven,’ zo zei de Vlaamse schrijver Felix Timmermans ooit, dus volg de melodie en laat je leiden door het ritme van je verbeelding!
