Emily Collins laat je met haar nieuwe roman In My Pistachio Era genieten van een hartverwarmend verhaal vol liefde, humor en tweede kansen.
Juliette laat Parijs en haar ordelijke leven achter zich om in Toscane opnieuw te beginnen. Haar droom? Pistachenoten verbouwen, een ontspannen yogasessie bij zonsopgang en zich onderdompelen in la dolce vita.
Maar dan loopt ze Orso tegen het lijf, een norse maar zeer aantrekkelijke Italiaanse olijfolieproducent die haar moderne ideeën over pistacheteelt totaal niet kan waarderen.
Wat begon als een meningsverschil verandert al snel in explosieve rivaliteit. Maar wanneer ze het tegen elkaar moeten opnemen tijdens een prestigieuze wedstrijd, komen er andere gevoelens bovendrijven. Zou liefde, net als de beste recepten, kunnen ontstaan uit de meest onverwachte combinaties?
Een voorproefje van In My Pistachio Era
Geniet alvast van een fragment uit In My Pistachio Era:
Vijftien minuten. Het kostte me precies vijftien minuten om mijn glimlach te verliezen en alles te vergeten wat ik de afgelopen drie jaar tijdens mijn yogalessen heb geleerd.
Mijn handen omklemmen krampachtig het stuur van het kleine autootje dat ik heb gehuurd. Om me heen is het net Mad Max in een Fiat 500-versie. De Italianen rijden alsof het leven een game is en ze oneindig veel levens hebben. Geen enkel besef van risico, gevaar of zelfs maar dat abstracte begrip dat we ‘veilige afstand’ noemen.
Mezelf uit de stad en haar gevaarlijke buitenwijken zien te redden is een echte commando-missie. Ik gil, ik vloek, ik trap op de rem en zit vervolgens vast achter een vrachtwagen, terwijl twee anderen me al toeterend inhalen.
Zodra ik Siena voorbij ben, scheur ik met een iets lichter hart naar het zuiden. Ik nader mijn bestemming, en dat is te zien aan het landschap. Wijngaarden bedekken de goudkleurige hellingen, de zon werpt een helder licht op de olijfgaarden. Ik kan het niet laten; ik laat mijn raampje zakken en steek mijn arm naar buiten. De warmte bedwelmt me en het gezang van de krekels lijkt bijna oorverdovend.
Ik leg de laatste kilometers af terwijl ik mijn adem inhoud. En dan zie ik het. Monteluce. Er verschijnt een trotse glimlach rond mijn mond. Ik ben er. Alleen ik, een oude wegenkaart en mijn nogal vage richtingsgevoel, gevoed door jeugdherinneringen en een twijfelachtige intuïtie.
Het dorp ligt hoog op een heuvel en wordt omringd door dikke vestingmuren. De huizen staan dicht op elkaar. Het is een wirwar van lichtgele stenen, kleurrijke luiken en rode dakpannen. Ik neem een smal, geplaveid weggetje dat langzaam omhoog slingert naar de middeleeuwse vesting en kom midden in het dorpje terecht.
Ik parkeer de auto daar waar ik een plekje vind en loop naar de plek waar ik heb afgesproken met ene Paolo, die me de sleutels van het huis zal geven.
Tijdens de wandeling wordt mijn blik naar elk vertrouwd hoekje getrokken: het muurtje waar ik als kind op zat, het ietwat wankele stenen bankje in de schaduw van twee platanen. In de verte doemt het kleine dorpsplein op, badend in het licht, met de fontein van wit steen.
Ik herken de oude, houten kerkdeur, de verbleekte voorgevel van het café/kruidenierswinkeltje met zijn hoge tafels en houten krukken. En bovenal zie ik de trattoria van Lucia weer terug. Dezelfde geruite tafelkleden, hetzelfde krijtbord, en die bedwelmende geur van tomatensaus en knoflook, die als een belofte door de lucht zweeft.
Volgens de achtenhalfjarige Juliette wordt er de allerbeste pici all’aglione van de hele wereld klaargemaakt. En zeg nu eens eerlijk, wie zou een jong meisje tegenspreken?
Ik duw de deur van het dorpscafé open, in de hoop hulp te vinden. Het dorpje is piepklein en iedereen kent iedereen. Hier weten ze ongetwijfeld wie Paolo Legiano is. Het belletje rinkelt boven mijn hoofd.
Dit café moet net zo oud zijn als de fontein midden op het plein. De houten bar lijkt door de tijd gepolijst en de paar tafels binnen hebben de afgelopen dertig jaar zo gestaan. Een geur van koffie hangt in de lucht.
‘Hallo,’ zeg ik in mijn beste Italiaans.
Achter de bar zit een oude man de krant te lezen alsof zijn leven ervan afhangt. Hij beweegt niet, kijkt me niet aan en geeft geen antwoord. Je zou bijna denken dat ik een spook ben, of erger nog: een toeriste.
Naast hem stapelt een ongeveer zestigjarige vrouw glazen op met de gratie en het enthousiasme van een regenachtige maandagochtend. Haar blik glijdt nauwelijks mijn kant op, maar net genoeg om me duidelijk te maken dat als ik haar wil aanspreken, ik maar beter een goed excuus kan hebben.
En de rode kater die op een versleten fluwelen stoel zit, staart me aan alsof hij hier de baas is – en waarschijnlijk ook over de zielen van iedereen die hier binnenkomt.
Toch moet er iets aan mijn gezonde verstand mankeren, want ik loop verder naar binnen. Ik heb de gekken op de weg overleefd, ik heb mijn weg zonder navigatie gevonden en mijn hele leven zit in twee koffers gepropt. Als dat geen bewijs van vastberadenheid is, weet ik het ook niet meer.
‘Kunt u mij misschien helpen? Ik ben op zoek naar Paolo Legiano. Kent u hem?’
Even denk ik dat niemand gaat antwoorden. De man slaat een pagina van zijn krant om en de vrouw slaakt een langzame, diepe zucht. Je hoeft geen psycholoog te zijn om te begrijpen dat ik ze stoor.
‘Iedereen kent Paolo,’ zegt de serveerster uiteindelijk. ‘Maar niet per se om de juiste redenen!’
Ik klamp me vast aan de hoop alsof het een reddingsboei is en vlecht zenuwachtig mijn vingers in elkaar.
‘Ah, super. Mijn telefoon is bijna leeg. Ik moet Paolo echt steken.’
‘Bedoelt u niet spreken?’ corrigeert ze me.
‘Eh… ja, inderdaad. Hem spreken. Of eigenlijk: contact met hem opnemen,’ stamel ik, knalrood. Er is geen sprake van dat ik iemand ga neersteken.
‘Hij is in Siena,’ zegt ze.
‘Prima. In dat geval zal ik even op hem wachten.’
‘Hij komt pas volgende week terug.’
Ze trekt langzaam een wenkbrauw op en gooit dan haar theedoek over haar schouder met de precisie van een cowboy die klaar is om zijn pistool te trekken. Ik heb het gevoel dat als ik nog één woord zeg, ze het op mij zal richten.
Ik hou van een uitdaging. Echt waar. Dat motiveert me, helpt me vooruit te komen in het leven. Maar op dit moment zou ik graag een beginnersniveau of een ‘ontspanningsmodus’ willen kunnen kiezen. Zoals: Paolo bellen, het juiste huis vinden, een douche nemen en een drankje drinken terwijl ik van de zonsondergang geniet.
Ineens klinkt er een schorre mannenstem: ‘Waarom hebt u hem nodig?’
De man legt zijn krant neer en zijn blik glijdt langzaam van top tot teen over me heen.
Ik trek aan mijn topje, steek mijn handen in mijn donkere spijkerbroek en kijk naar mijn ballerina’s. Als ik weer opkijk, fronst de man zijn wenkbrauwen en voel ik me naakt en een beetje ongemakkelijk.
Nu moet ik bewijzen dat ik prima in staat ben om dit droomleven dat ik voor mezelf heb verzonnen, aan te kunnen. ‘Omdat ik de bezetter van een huis hier ben. En Paolo kan mij wegwijs geven.’
De eigenaren van het café kijken me aan en knikken. Ofwel ik spreek vloeiend en verstaanbaar Italiaans – iets wat ik betwijfel – ofwel ik heb net iets belachelijks gezegd en ze gaan me het land uit zetten.
‘Aspetta… Jij bent de nieuwe eigenaar van…’
‘Ah ja. Eigenaar. Niet bezetter,’ onderbreek ik haar.
‘En Paolo zou je vandaag de sleutels geven?’
Ik knik, naïef en trots, alsof ik een gouden lot in een chocoladereep heb gevonden.
En dan barst het los. Een schaterlach doet de oude man achter de bar door elkaar schudden. De vrouw doet ook mee, tussen twee hikken door.
Geïntrigeerd gaat de kat rechtop staan en houdt zijn kop schuin, alsof hij me beter wil bekijken. Ik vraag me plotseling af of ik niet liever had gewild dat ze me hadden genegeerd en stil waren gebleven.
‘Welkom in het dorp,’ brengt de vrouw uit terwijl ze haar ogen afveegt.
‘En… veel succes!’
Lees verder in
In My Pistachio Era | Emily Collins | vertaald door Marijke Aarnoutse | ISBN 9789402721751 | € 15,99 | uitgeverij HarperCollins | koop In My Pistachio Era bij je lokale boekhandel of online bij bol.com (ook verkrijgbaar als e-book)
