Afgelopen weken waande Saskia zich elke dag wel even in Salerno, hoewel ze vooral thuis aan haar bureau zat. Ze las namelijk elke dag een stukje van het manuscript van Casa Santangelo, waarin Debbie Breg je meeneemt in haar Italiaanse droom.
Het verwezenlijken van die droom vergde veel moed, van de verhuizing naar Salerno, zonder concrete plek op het oog te hebben, tot het inzicht dat dromen veranderen, levens verschuiven en je mee moet bewegen om trouw aan jezelf te blijven.
Over de moed om te stoppen
Debbie vertrok naar Italië om een bed & breakfast te openen. Maar ergens tussen de steegjes van Salerno, de geur van jasmijn en citroenen, lange zomerse avonden, oude huizen en onverwachte ontmoetingen begon langzaam iets anders zichtbaar te worden.
Wat begon als een zoektocht naar vrijheid, groeide uit tot een diepe persoonlijke reis over identiteit, intuïtie, moederschap en opnieuw beginnen. Want wat doe je als het leven waar je zo hard voor werkt, uiteindelijk niet het leven blijkt te zijn waarin je jezelf terugvindt?
In Casa Santangelo schrijft Debbie openhartig over de werkelijkheid achter dromen die van buitenaf perfect lijken en over de moed om te stoppen wanneer alles lijkt te kloppen.
Lees alvast een fragment
Casa Santangelo verschijnt eind juli, maar je kunt nu al een gesigneerd exemplaar bij Debbie bestellen. We mogen alvast een voorproefje delen:
‘Op een van mijn avonden in Salerno liep ik door een straatje waar ik eerder vaak kwam met mijn ex-partner. Met een pizzeria waar we regelmatig aten. De straat rook naar tomatensaus, knoflook en warme pizza’s. Alsof de stad me even bij de schouders pakte en terugtrok naar iets wat voorbij was.
De eigenaar stond buiten.
Hij keek me aan.
‘Jij hebt een bekend gezicht.’
Ik glimlachte. ‘Dat zou kunnen kloppen. Ik ben hier een paar keer geweest.’
Hij fronste.
‘Wat doet een jonge vrouw zoals jij hier ’s avonds laat alleen?’
Dus ik vertelde het. In het kort. Over de relatie die voorbij was. Over Nederland. Dat ik terug was gekomen om hier een bed & breakfast te openen. Hij keek me aan alsof ik had gezegd dat ik de Vesuvius eigenhandig ging verplaatsen.
Na een korte stilte zei hij: ‘Ik ken wel iemand. Ik denk dat dát de locatie is die je zoekt.’
Emilio, eigenaar van het familierestaurant Il Duca, pakte zonder veel uitleg zijn telefoon, belde een voor mij onbekende vrouw, hield het toestel even tegen zijn borst en drukte het daarna in mijn hand.
Ik had geen idee met wie ik sprak, maar aan het einde van het gesprek had ik een afspraak voor de volgende dag.
Toen ik ophing, keek Emilio me aan.
‘Domani. Hier om tien uur. Ik ga met je mee.’
Ik dacht: je weet maar nooit. Beter een vertrouwd gezicht aan mijn zijde.
De volgende ochtend stond ik voor wat later het bekendste deurtje van Salerno zou worden. Ik had geen verwachtingen. De deur was klein. Onopvallend. Ze gaf niets prijs van wat daarachter zou kunnen zitten.
Een stel van middelbare leeftijd kwam aangelopen. We groetten elkaar. Emilio sloot zich bij ons aan en met z’n vieren liepen we naar boven.
Toen de zware, antieke houten deur openging en ik de gang in stapte, gebeurde het meteen.
Niet na een minuut.
Niet na een uur.
Meteen.
Ik kreeg kippenvel van de grootsheid die zich achter die deur ontvouwde. Het voelde alsof ik per ongeluk een geheim was binnengelopen dat niet voor iedereen bedoeld was. Mijn hart begon te bonzen. Vlinders in mijn buik. Een bijna euforisch weten: dit is het.
Elke vezel in mijn lichaam wist het.
De muurschilderingen ademden geschiedenis. Zacht. Licht. Geen zware, verstikkende oude-huizen-energie, maar iets dat leefde. Iets dat ruimte liet.
Van binnen stond ik te stuiteren. Maar naar buiten toe bleef ik kalm. Zakelijk. Afstandelijk zelfs. Ik wilde niets laten zien. Dat kon de onderhandeling beïnvloeden.
Het stel vertelde dat ze hier tot een paar jaar eerder zelf een bed & breakfast hadden gerund, in het voormalige huis van markies Santangelo.
Later, toen ik research deed en hun oude bed & breakfast online terugvond, schrok ik. De recensies waren ronduit slecht. Geen administratie. Kamers volgepropt met bedden. Eén gedeelde badkamer. Vijftig euro per nacht.
En toch zag ik maar één ding: potentie.
Minder bedden.
Lucht.
Ruimte.
Kwaliteit in plaats van kwantiteit.
Een plek waar mensen niet alleen kwamen slapen, maar echt even konden landen.’
Meer lezen? Je kunt een door Debbie persoonlijk gesigneerd exemplaar van Casa Santangelo bestellen via deze link (vooralsnog alleen voor verzending binnen Nederland).
