Je zocht naar: "wijn"

Tijdens de voorbereidingen voor zijn vakantie in Finalborgo (Ligurië) ontdekte Ciao tutti’s Erwin per toeval een pareltje dat hij graag met alle lezers deelt. Erwin: ‘Wij waren op zoek naar meer informatie over het Santuario di Vicoforte. Dit is een heiligdom dat in de regio Piemonte staat, vlak bij het mooie dorpje Mondovì. Het is niet echt heel erg bekend bij het grote publiek, maar het is zeker de moeite van een bezoek waard. Zo zijn er nog al wat superlatieven te noemen over deze kerk. De koepel is de grootste elliptische koepel ter wereld en aan de binnenzijde versierd met meer dan zesduizend vierkante meter aan fresco’s. Na jaren van restauratie heeft Kalatà, een organisatie die zich inzet voor het behoud van cultuur in Mondovì en omgeving, een speciaal aangelegd parcours gerealiseerd in de kerk, waardoor het mogelijk is om de top van de koepel (op vijfenzeventig meter hoogte!) te bezoeken. In kleine groepen (van maximaal vijftien personen) kun je onder begeleiding van...

Venetië is, zeker in het hoogseizoen, een geliefde bestemming voor veel toeristen. Het kan er dan ook enorm druk zijn – als je net als alle anderen de gebaande paden volgt althans. Voor iedereen die de drukte wil vermijden en een beetje van het échte Venetië wil zien, hebben we een mooie route uitgestippeld in de wijk Cannaregio, in het noorden van de ‘vis’ die de plattegrond van Venetië vormt. De wijk Cannaregio is volgens sommigen vernoemd naar het Canal Regio, het ‘koninklijk kanaal’ dat door dit stukje Venetië stroomt. Anderen denken dat de wijk zijn naam dankt aan de vele rietkragen die hier lang geleden groeiden (canna is Italiaans voor riet). In Cannaregio ligt het station van Venetië, Santa Lucia, de oude joodse wijk en het Ca d’Oro, een van de mooiste palazzi van de stad. Ook vind je in Cannaregio de Strada Nuova, een brede winkelstraat die in 1871 werd aangelegd om gemakkelijk van de Rialtobrug naar het station te kunnen wandelen, en de kerk van...

Rik Rensen neemt ons in zijn verhalen vooral mee naar zijn geliefde Piemonte, waar hij een gerestaureerde boerderij bezit, van waaruit hij verhalen schrijft over deze regio. Vandaag vertelt hij over zijn zoektocht naar de beste vitello tonnato van Piemonte: ‘Eigenlijk is het een onmogelijke receptuur: vlees en vis combineren in één gerecht. Maar de inventieve Piemontese keuken heeft ook voor dit dilemma een ingenieuze oplossing bedacht. Vitello tonnato – kalfsvlees in tonijnsaus – wordt dit fameuze voorgerecht genoemd. Het wordt eind negentiende eeuw opgetekend door Pellegrino Artusi in zijn boek La scienza in cucina e l’arte di mangiar bene (De wetenschap in de keuken en de kunst om goed te eten). Voor de fijnproevers: in sommige oud-Piemontese kookboeken komt een voorloper van de vitello tonnato ook al voor, maar hier wordt geschreven over gerijpt kalfsvlees dat in fijne plakjes gesneden is en wordt overgoten met een saus waarin ansjovis het hoofdbestanddeel is. Eeuwen...

Na ons bezoek aan de talloze tulpen in het Parco Giardino Sigurtà zetten we vandaag nog een mooie tuin in Italië in het zonnetje: de Giardino d’Amore op het Isola Bella in het Lago Maggiore. Giardino dell’Amore – Tuin der Liefde De tuin die we vandaag bezoeken, draagt de schitterende naam Giardino d’Amore, Tuin der Liefde. De tuin zelf is schitterend, maar ook de ligging is bijzonder: de Giardino d’Amore bevindt zich namelijk op Isola Bella (‘Mooi Eiland’), midden in het Lago Maggiore. Het eiland, dat deel uitmaakt van de zogeheten Borromeïsche Eilanden, zou zijn vernoemd naar Isabella, de vrouw van Carlo III Borromeo – een van de telgen van een bankiersfamilie die van oorsprong afkomstig is uit Toscane maar zich later vestigde in Milaan. Het was Carlo die opdracht gaf om van het rotsachtige eiland een waar paradijs te maken, met terrassen vol bloemen en planten, fonteinen en andere waterpartijen, beelden en grotten, waterlelies en obelisken, citroenbomen en in...

Rik Rensen neemt ons in zijn verhalen vooral mee naar zijn geliefde Piemonte. Regelmatig laat Rik zijn werk als communicatiestrateeg namelijk even achter zich en reist hij naar zijn gerestaureerde boerderij in Piemonte, van waaruit hij verhalen schrijft over deze regio – en soms ook over andere delen van il bel paese. Vandaag vertelt hij over de échte spaghetti alla carbonara. Rik: ‘Oggi mangiamo spaghetti alla carbonara,’ roept signora Giselda me vanuit de keuken toe. Ik sta in de eetzaal van Osteria del Bramante in het Piemontese dorpje Roccaverano. Binnen snort de kachel, buiten is het rond het vriespunt. Het is waterkoud en daarom voelt het frisser aan dan het in werkelijkheid is. Vanaf de top van de heuvel waarop dit middeleeuwse dorp is gebouwd, zie ik de laatste sneeuwresten van deze winter nog liggen. Waar de zon kan schijnen, kleurt het gras alweer lenteachtig groen. Maar in de schaduw van de heuvel is de sneeuw veranderd in ijs. Gletsjers in Madurodamformaat....

In zijn nieuwste roman De bewaker verkent Niccolò Ammaniti de verborgen verlangens van een tiener, die – samen met zijn familie – een oud en dodelijk geheim bewaakt. De dertienjarige Nilo Vasciaveo woont in een afgelegen dorpje op Sicilië, samen met z’n moeder en z’n tante. Vriendjes heeft hij niet, maar dat vindt Nilo niet erg. Officieel heeft zijn familie een marmerverwerkingsbedrijf, maar dat is slechts een dekmantel. Al van jongs af aan heeft zijn moeder hem ingeprent dat hun familie een geheime opdracht heeft: eeuwenlang zijn de Vasciaveo’s al de bewakers van iets fabelachtigs, iets wat leeft in hun badkamer. Wanneer een mooie, vrijgevochten vrouw en haar dochter in hun dorpje neerstrijken, raakt het leven van de Vasciaveo’s uit balans. Bewaker zijn betekent ook dat je zelf gevangen bent. Iets wat Nilo niet langer kan verdragen, als hij voor het eerst de liefde ontdekt… Een fragment uit De bewaker We delen alvast een voorproefje van het boek: ‘Hij heette Jacques...

In Ik zou graag teruggaan in de tijd treedt Judith Hermann in de voetsporen van haar grootvader en reist naar het Poolse Radom, waar hij tijdens de Tweede Wereldoorlog voor de SS gestationeerd was. Zijn lang ontkende geschiedenis wordt onderdeel van haar leven daar. Vanuit Polen reist ze door naar haar zus in Napels, die archeologe is en zich vooral op haar gemak voelt bij het opgraven van objecten van veel langer geleden, dingen die niet haarzelf en haar familieafkomst betreffen. Ook bij haar stuit Hermann op weerstand als ze het onderwerp ter sprake brengt. Hermann probeert grip te krijgen op de herinneringen en de erfenis voor de volgende generaties en woorden te geven aan het zwijgen. Lees alvast een fragment ‘Van Krakau reisde ik door naar Napels. […] Ik nam de trein via Innsbruck naar de Brennerpas, tussen Wenen en Innsbruck minderde hij vaart, en kwam tot stilstand. Mijn medereizigers keken op van hun mobiele telefoons, ze keken uit het raam, rolden met hun ogen en zeiden,...

Sinds 2021 is Casa Raffaela in Monte Giberto, een klein dorp in het zuiden van Le Marche, het thuis van Wim en zijn vrouw Anna-Paulien. Ze zijn er regelmatig voor langere periodes. Daardoor beleven ze de streek inmiddels anders dan tijdens hun eerste vakanties: minder als toerist met een lijstje bezienswaardigheden en meer vanuit het ritme van het dagelijks leven. Wim: ‘Juist dat is wat ons zo aanspreekt aan dit deel van Italië. Hier hoef je niet van hoogtepunt naar hoogtepunt te rijden. Soms bestaat een goede middag uit koffie drinken op een plein waar vrijwel niemand haast heeft, boodschappen doen bij een lokale winkel, zonder plan door een borgo lopen en onderweg besluiten ergens te blijven eten. Monte Giberto ligt in de heuvels van de provincie Fermo. Vanaf hier liggen de Adriatische kust en de Monti Sibillini allebei binnen handbereik, maar het gebied ertussen vinden wij minstens zo interessant. Ik deel graag een paar plekken waar we zelf vaak komen, maar die veel...

Het Castello di Masino in Caravino, in de buurt van Ivrea, is van een middeleeuwse burcht gaandeweg uitgebreid tot een chique buitenverblijf voor de machtige familie Valperga. Veel van de pracht en praal van een paar eeuwen geleden is nog intact gebleven, zo laat Marc je zien. Een kasteel dat geen kasteel meer is Marc: ‘Het heet nog castello en het ligt nog altijd hoog op een heuvel met prachtige vergezichten, maar een kasteel kun je het nu eigenlijk niet meer noemen. Slechts een paar ronde torens en enkele buitenmuren herinneren er nog aan dat dit ooit een middeleeuwse vesting was. Het kasteel is in de zeventiende en achttiende eeuw twee keer ingrijpend verbouwd. Als je door de rijkelijk versierde zalen in de twee hoofdvleugels loopt, denk je eerder aan verfijnde aristocraten dan aan gewapende ridders. Via een fraaie tuin met heggen die in geometrische figuren zijn geknipt, bloemen, cipressen en fonteintjes beland je op een bordes tegenover de ingang, met fenomenaal uitzicht. ...

Naast het beroemde operatheater La Fenice vind je in Venetië nóg een prachtig theater: het Teatro Italia. Ooit stroomden mensen hier samen voor opera, films en toneelvoorstellingen, nu kun je er omringd door bijzondere fresco’s die nog aan die tijd herinneren boodschappen doen. De geschiedenis van Teatro Italia Dit juweeltje in neogotische en art-nouveaustijl ligt aan het Campiello de l’Anconeta, in de wijk Cannaregio, op de route van station Santa Lucia naar de Rialtobrug. Het werd gebouwd in 1915, naar een ontwerp van architect Giovanni Sardi, die zich hiervoor liet inspireren door andere bezienswaardigheden in de stad, zoals het Palazzo Ducale aan het San Marcoplein, waarvan hij ook het raadselachtige detail van een rode stenen zuil heeft overgenomen. Uiteraard ontbreekt ook de leeuw van San Marco niet! Het Teatro Italia was een van de eerste gebouwen die werden opgetrokken uit gewapend beton en smeedijzer, wat duidelijk te zien is aan de vier toegangsdeuren in de...

Al voordat zijn roman De Byzantijn verscheen, kreeg Mark Stokmans van zijn vrienden vaak de vraag naar tips voor Venetië. Ze wisten dat hij al jaren in de stad kwam, voor research voor zijn boek, en ze waren nieuwsgierig naar zijn favoriete plekken in de stad. Sinds het boek is uitgekomen krijgt Mark nog vaker vragen over de verleidelijke stad in de lagune. Hij deelt daarom in dit artikel een selectie van zijn favoriete plekken om te bezoeken als je naar Venetië gaat. Castello – een uniek stukje Venetië Mark: ‘Mijn eerste tip is de wijk waar ik graag verblijf: Castello, de meest oostelijk gelegen sestiere van Venetië, en Sant-Elena, waar ook het voetbalstadion van Venetië ligt. Naar die uiterste, het verst van de gebaande paden liggende plekken ga ik graag. Het is er open, rustig en stil. Vaak zit ik op de rode bankjes voor de San Pietro te lezen, stukjes te schrijven of gewoon wat te mijmeren, uitkijkend over de lagune en de brede kalme kanalen die dit stukje scheiden van de...

Op de plek van de Via Carbonara werd eeuwenlang afval verbrand. Vandaar de naam, die dus niets te maken heeft met het beroemde pastagerecht uit de Romeinse keuken. Ten tijde van de heerschappij van de familie Anjou maakte het verbrande afval plaats voor riddertoernooien. Vaak ging het er zo bloederig aan toe dat de paus uiteindelijk moest optreden en een officieel verbod uitvaardigde. Tegenwoordig prijkt er op de vroegere vuilnisbelt een prachtige kerk, de San Giovanni a Carbonara, die tussen 1343 en 1418 werd gebouwd, op de plek die de edelman Gualtiero Galeota aan de Augustijner orde had geschonken, op voorwaarde dat de monniken de kerk aan Johannes de Doper zouden wijden. Dat deden ze, met als resultaat een kerk vol kunst die je tijdens je bezoek aan Napels niet mag missen! Trappartij van Ferdinando Sanfelice Om de kerk te bereiken, klim je omhoog over de indrukwekkende trap die Ferdinando Sanfelice begin achttiende eeuw ontwierp. Sanfelice was een veelgevraagd architect in die...