Drie jaar geleden vonden journalisten Laura en Robbert een nieuwe thuisbasis in Le Marche, een regio met ongerepte schoonheid en toeristische potentie. Regelmatig delen ze hun belevenissen na hun verhuizing op Ciao tutti, met dit keer een van de laatste obstakels op weg naar de opening van hun B&B Nido Visone.
Robbert: ‘Fier, onverschrokken en eigenwijs, maar ook onwetend over wat hem boven het hoofd hangt, wijzen zijn takken naar de hemel. De gebochelde stam van de eik rijst uit het talud en doet denken aan oude vrouwtjes die op verstilde pleintjes langs stiefelen; in het zwart gekleed, een rug die vanaf de schouderbladen een hoek van negentig graden maakt.
Eiken en oude vrouwtjes zijn te koesteren symbolen van Italië, maar in tegenstelling tot voorbij schuifelende bejaarde vrouwtjes blijkt de eik op de weg naar ons huis een obstakel. Een letterlijke sta-in-de-weg ook, en dat al zeker een jaar, zo vermoed ik.
Er wordt druk gebouwd aan onze twee nieuwe B&B-kamers en we kijken verwachtingsvol uit naar begin mei, als we Nido Visone officieel zullen openen. Tot die tijd moeten er nog wel een paar dingen gebeuren – bijvoorbeeld het afvoeren van het bouwpuin van de gesloopte opslag die er eerder stond.
Het nieuwe bijgebouw krijgt eerst de bestemming ‘schuur’. De volgende fase, in wezen slechts een administratieve exercitie, is de bestemmingswijziging in ‘woning’. Maar als Giannetto, onze geometra, projectleider en architect, het project ‘schuur’ niet kan afsluiten kan hij ook het project ‘woning’ niet beginnen. En nu komt het: de schuur is pas klaar als het bouwafval is afgevoerd.
Het probleem met de eik in Italië is dat de liefde voor deze boom ook gevangen wordt in wetten en regels. Hij heeft een beschermde status, al helemaal in truffelgebied – en daardoor ook op onze berg.
Zo’n boom mag je niet zomaar weghalen. Dat moet wel gebeuren omdat anders de vrachtwagen die het puin moet afvoeren, er niet langs kan. Als het puin niet afgevoerd kan worden, dan – nou ja, jullie kunnen het vast verder zelf wel invullen.
Het afgelopen jaar hebben mensen van verschillende instanties naar de scheefgegroeide eik in het talud gekeken. De eigenaar van de grond, die toestemming moest geven en de boswachter, om de natuurwaarde ervan te bepalen.
Maar ook de brandweer, om te zien of de boom die zo scheef staat, een gevaar zou kunnen vormen. Mij werd gevraagd om verontrust en op een drafje langs te komen terwijl brandweerlieden de boom inspecteerden. Zo zou de ernst van de situatie vast worden ingezien. Als je de boom weghaalt, dan pas wordt het een risico, kreeg ik te horen.
Bij het storten van de fundering voor onze twee B&B-kamers had onze aannemer Stefano nog een creatieve oplossing bedacht. Hij liet de betonwagen tot aan de laatste bocht van de weg komen, zo’n driehonderd meter bij ons huis vandaan. Met zijn kiepwagen racete hij laadbakken vol cement naar ons erf. Serieus, ik heb die dag nog nooit zo’n bezwete en verwilderd kijkende Stefano gezien – en geloof me, hij werkt echt hard hoor.
Het duurde maanden voor de juiste handtekeningen onder het kapverzoek stonden. Nonna, oma, had moeten tekenen, of degene die ze had gemachtigd, maar niet haar schoonzoon.
Daarna duurde het nog maanden voordat de gemeente genoeg had nagedacht over het kapverzoek. Opnieuw zal daarbij advies zijn ingewonnen van de boswachter en, mogelijk, de brandweer. Toen kwam er een verlossend appje van Stefano: de eik mocht weg.
Hij staat er niettemin nog altijd. Gelukkig hoorde ik dat de mannen die het puin moeten afvoeren inmiddels een andere vrachtwagen hebben. Eén die er gelukkig wel langs kan. Zou de weg dan nu eindelijk vrij zijn naar de volgende fase van de verbouwing?’
