Al meer dan zestig jaar lang komt er tijdens de aperitivo in Italië vaak Crodino op tafel als je in plaats van een Aperol Spritz, glas wijn of cocktail een alcoholvrij drankje bestelt.
Je kunt het puur drinken, met ijs en een schijfje sinaasappel, of aangelengd met bijvoorbeeld tonic of bruiswater. Het recept is strikt geheim; er is alleen bekend dat het bestaat uit vijftien verschillende ingrediënten, waaronder kruiden, specerijen, planten en extracten van boomwortels.
De langdurige populariteit van Crodino is deels te danken aan het unieke vintage ontwerp van de fles en de tijdloze smaak. Succesvolle reclamecampagnes deden de rest. We nemen je graag mee in de kleurrijke geschiedenis van Crodino, die ontspringt in 1931.
Van water tot alcoholvrije frisdrank
In dat jaar begon Piero Ginocchi, de toenmalige eigenaar van de Terme di Crodo, met het bottelen en verkopen van het water dat ontspringt uit de Lisiel-bron in het noorden van Piemonte. Dat gebeurde tot 1943 in Milaan, toen de fabrieken van Ginocchi grote schade opliepen tijdens de bombardementen. De productie moest worden stilgelegd, om enkele jaren later weer van start te gaan in Crodo zelf.
In het begin van de jaren zestig waren er twee ‘waterkoningen’ in Noord-Italië: de eerder genoemde Piero Ginocchi en Giuseppe Mantasti, eigenaar van het bekende watermerk San Pellegrino. Ze waren allebei uiterst ambitieus en streefden er beiden naar hun merk uit te breiden.
Aan het begin van de jaren zestig tekende zich in Italië een positieve economische situatie af. Een gouden decennium van economische groei en grootschalige consumptie stond voor de deur. Mensen hadden geld en de markt schreeuwde om vernieuwing.
San Pellegrino lanceerde daarom in 1961 Sanbitter. Het was alcoholvrij en de licht bittere smaak was totaal anders dan die van de bekende frisdranken. Het nieuwe drankje werd goed ontvangen en de nieuwe Sanbitter dook overal op.
Het grote succes van Gozzelino
Natuurlijk kon Piero Ginocchi dat niet zomaar laten gebeuren. Daarom haalde hij Maurizio Gozzelino weg bij het in Turijn gevestigde Ulrich – dat ook gebotteld water produceerde – door hem een verdubbeling van zijn salaris aan te bieden.
Gozzelino was destijds een erkend aromatiere, een specialist in het mengen van aroma’s, kruiden en planten om nieuwe smaken te creëren. Zijn nieuwe taak – het creëren van een gloednieuwe alcoholvrije frisdrank met persoonlijkheid en karakter die Sanbitter kon evenaren – was zeker geen gemakkelijke opgave.
Gozzelino vertelde later aan de krant La Repubblica: ‘Het Crodino-avontuur begon als een gok. We stortten ons in dit nieuwe experiment zonder te weten waar het ons zou brengen.’
Er werden talloze proeverijen gehouden maar die waren, zoals Gozzelino zelf zei, ‘niet allemaal even succesvol’. Men experimenteerde met gentiaan, alsem, diverse citrusvruchten, vanille en diverse andere kruiden. ‘Het was een nauwgezet werkje dat geduld en doorzettingsvermogen vereiste,’ herinnert Gozzelino zich. Maar uiteindelijk slaagde hij erin een bijzonder drankje te creëren, mede dankzij zijn verfijnde smaakpapillen.
Naar geheim recept
Het recept voor de legendarische Crodino kwam langzaam tot stand en is sindsdien een geheim gebleven. Wat echter zeker is, is dat het voor frisdrank ongebruikelijke kruiden bevat, zoals kruidnagel, kardemom, koriander en nootmuskaat. Deze ingrediënten worden zelfs tot zes maanden in vaten gerijpt om de Crodino zijn kenmerkende bittere smaak te geven.
In de loop der jaren is onthuld dat de Crodino bestaat uit vijftien verschillende ingrediënten, geselecteerd uit kruiden, specerijen, planten en extracten van boomwortels. Maar welke dat precies zijn, dat wordt nog altijd strikt geheim gehouden.
Van Picador naar Crodino
Het nieuwe drankje was in 1964 klaar voor de markt en kreeg in eerste instantie de naam Picador. De uitvinders van de drank hadden echter over het hoofd gezien dat deze naam al gepatenteerd was door een bedrijf in Trieste, voor hun alcoholische likeur Picador. De klacht van Picador werd gegrond verklaard en Piero Ginocchi moest iets nieuws bedenken.
Een slimme medewerker van het marketingteam van Ginocchi kwam toen met een geweldig idee. In het stadje Cinzano, vlak bij Turijn, werd een product met de naam Cinzanino geproduceerd, dus de frisdrank van Crodo moest natuurlijk Crodino heten.
Zo geschiedde. Op 28 juli 1965 rollen in totaal 53.855 flessen Crodino van de Crodo-productielijn. Het drankje wordt goed ontvangen en Ginocchi heeft de smaak te pakken. Hij is van plan de strijd met Sanbitter aan te gaan en vastbesloten om belangrijke marktaandelen te veroveren.
De toorn van het Vaticaan
Om dat te bewerkstelligen, huurt hij Brigitte Bardot, een van de populairste sterren van die tijd, in voor een Crodino-reclame. Het Vaticaan was hier echter niet zo blij mee. In 1956 had de sexy Bardot de hoofdrol gespeeld in de film God Created Woman, die iets te gewaagd was naar de smaak van de kerk.
Bardot stond daarom op de ‘zwarte lijst’ van het Vaticaan. Ginocchi trok zich daar niets van aan en Bardot kreeg de hoofdrol in een reclamecampagne genaamd Natural Blonde. Samen wisten Bardot en Crodino de consumenten op grote schaal te verleiden.
In 1977 barstte er een schandaal los rondom de schadelijke kleurstof E123, die in een aantal frisdranken werd aangetroffen. Dit dwong Campari om de Campari Bitter tijdelijk uit de handel te nemen, wat Crodino een extra impuls gaf. De verkoop schoot omhoog en Crodino werd ongekend populair.
De succesvolle reclamecampagnes
Twee elementen die door de jaren heen hebben bijgedragen aan het succes van Crodino zijn het kenmerkende ontwerp van het flesje en een smaak die tijdloos lijkt.
Een andere belangrijke factor zijn de vele professionele reclamespots. In 1996 zag je bijvoorbeeld hoe twee dorstige en beroemde personages, Dracula en Frankenstein, elkaar in een bar ontmoeten om samen een Crodino te drinken. Een gewaagde campagne die op een positieve manier voor opschudding zorgde en de verkoop een flinke impuls gaf.
In 2000 was het de beurt aan een gorilla die, samen met de bekende tv-komiek Victoria Cabello, de hoofdrol speelde in een reeks reclamespots. Deze spots eindigen allemaal met de slogan Crodino – per un aperitivo bestiale (‘Crodino – voor een beestachtig aperitief’).
Ook de Amerikaan Owen Wilson, die eerder wereldwijde roem had vergaard met Night at the Museum en de Woody Allen-film Midnight in Paris was te zien in een reeks reclamespots voor Crodino, waarin hij onder andere de keuken binnenkwam met de woorden Mentre cucino, bevo Crodino (‘Terwijl ik kook, drink ik Crodino’).
Rood, geel of met een twist
Nu, ruim zestig jaar na de geboorte van Crodino, kun je kiezen uit drie verschillende Crodino’s. De twee klassiekers zijn de gele en de rode Crodino, waarbij de gele qua smaak opent met karakteristieke sinaasappeltonen en doorgaat met een intrigerende bitterzoetheid die complexe en licht kruidige tonen bevat. De rode variant daarentegen onderscheidt zich als een frisse bloedsinaasappeldrank met een licht kruidige bitterheid.
In 2014 werd een nieuw product gelanceerd, de Crodino Twister, met een fruitige en licht bittere smaak. Alle drie de varianten zijn op hun eigen manier de perfecte metgezel bij een aperitivo.
Een kort Nederlands intermezzo
Leuk om te weten: Crodino is verschillende keren van eigenaar gewisseld en verrassend genoeg heeft ook Nederland een klein aandeel in de bedrijfsgeschiedenis van Crodino.
Van 1983 tot 1995 was het merk eigendom van het Nederlandse bedrijf Lucas Bols, dat het vervolgens verkocht aan de Campari Group.
