Italianen hebben een zwak voor schoonheid. Dat komt niet alleen naar voren in hun sprankelende taalgebruik, de vele aanspreektitels die in Italië nog aan de orde van de dag zijn en de mooie, stijlvolle kleding waarmee de Italianen zelfs hartje zomer door de stad lopen. Nee, het hele leven van de Italiaan is doordrongen van gevoel voor schoonheid, tot in de kleinste details. In het Italiaans spreekt men van dan ook vaak over fare la bella figura. Eenvoudig vertaald betekent dit ‘een goed figuur slaan’, maar het precieze gevoel dat achter fare la bella figura schuilgaat wordt hiermee niet helemaal gedekt.
Omdat het concept niet makkelijk in één zin is uit te leggen, besloot Mieke van Delden een heel boek te wijden aan deze term.
Zij laat zien dat la bella figura in elk segment van de Italiaanse samenleving is doorgedrongen:
‘Bella figura doet de vader die zijn leven lang spaart om zijn dochter de mooiste dag van haar leven te geven. De mooiste kapel voor de officiële ceremonie, het duurste kasteel voor de receptie. Een goed figuur sla je door te laten zien hoe je gezien wilt worden. Wat is je status, wat vind je belangrijk je vrienden aan te bieden?
Bella figura doen de ouders die hun dochter de communie laten doen. Wat verwacht de gemeenschap waarin je leeft van je? Je doet je best met je gezin goed verzorgd en in mooie kleren naar de kerk te komen. Natuurlijk, de betekenis van de communie is belangrijk, maar vooral de aankleding telt.
Bella figura doet de ober in het restaurant. Hij vertelt je vol trots wat de ingrediënten in de pasta zijn, daarbij wijzend op de Italiaanse keuken en zijn historie.
Bella figura doet de groenteman op de markt. De manier waarop hij zijn producten aanprijst, trots alsof het de pareltjes van de markt zijn.
Bella figura zorgt er ook voor dat je naar de laatste mode gekleed gaat, een zonnebril naar de nieuwste trend draagt en voor de dames: schoenen met hakken van acht centimeter, waarmee je over de straatkeitjes paradeert alsof je als mannequin op de catwalk loopt. Bella figura gaat echter verder dan de buitenkant.
Bella figura doet elke huisvrouw die je vraagt hoe je pomodori inmaakt. Ja, beslist met een takje basilicum erbovenop. Nee, absoluut geen basilicum, gewoon puur. Even opkoken. Nee, niet koken. Vraag de mevrouw in de winkel waar je de pomodori-molen koopt, de moeder van je vriendin, de baas van de camping, de buurman: allemaal hebben ze vol overtuiging de beste manier van inmaken.
Bella figura zit in de genen van een eeuwenoud volk, want in Italië, het land van de wijn, moet ik de eerste Italiaan nog tegenkomen die te diep in het glaasje gekeken heeft.’
Mieke van Delden brengt in Bella figura de Italiaanse levensstijl in woord en beeld tot leven, van Toscane tot Napels, van opera tot damesschoenen en van processies tot padre Pio. Hierbij alvast een voorproefje:
Alles weten over la bella figura ? Op www.bellafigura.nl schrijft Mieke van Delden regelmatig een column over haar Italiaanse leven. Ook lees je hier hoe Bella Figura tot stand is gekomen en kun je Mieke via deze website uitnodigen voor een lezing over haar en onze passie: Italia!
Mijn Italiaanse lunchpauze…
Helene Nolthenius schreef net als Umberto Eco over een middeleeuwse kloosterbroeder die min of meer bij toeval een detectiverol aanneemt. Uit de speurtochten van Lapo Mosca, zoals de broeder heet, koos Nolthenius twee van de spannendste verhalen, die zich afspeelden in 1352 en 1358: Geen been om op te staan en Als de wolf de wolf vreet… Pikant detail is dat alle misdaden die Nolthenius beschrijft echt gebeurd zijn. Wees dus gewaarschuwd!
Eigenlijk moet je dit boek pas lezen nadat je in Florence bent geweest, want anders durf je er misschien niet meer heen. Zeker is in elk geval dat je een keer extra over je schouder kijkt als je ’s avonds over de Florentijnse keitjes wandelt…
De jacht op de seriemoordenaar die Thomas Harris inspireerde tot Hannibal Lecter – voor wie één zo’n monsterlijk spannend avontuur in deze prachtige stad nog niet genoeg is!
Dat Toscaanse huizen vaker een bloederige geschiedenis met zich meedragen, weet ook Sabine Thiessler. In haar eerste boek, Huis van stilte, ontdekt een paddenstoelenzoeker in een eenzaam gelegen oud boerenhuis in Toscane een verschrikkelijk toegetakeld lijk. Het blijkt Sarah te zijn, de Duitse vrouw van trattoria-eigenaar Romano. Haar keel is doorgesneden – maar waarom? Deze brute moord is nog maar het begin van een onheil dat lang hiervoor al onafwendbaar was.
Maar ook buitenshuis liggen genoeg bloedstollende verhalen voor het oprapen, zoals blijkt in De Toscaanse tuin. Adam Strickland, student aan Cambridge University, krijgt in 1958 een speciale opdracht van zijn professor: hij moet een scriptie schrijven over een beroemde zestiende-eeuwse Toscaanse tuin. Deze tuin blijkt echter niet zomaar een tuin te zijn. Al gauw ontdekt Adam dat de tuin iets mysterieus heeft, iets ongrijpbaars. Signor Docci, de eigenaar van de vreemde en grillige tuin, heeft de tuin aangelegd ter ere van zijn vrouw – waarschijnlijk nadat hij haar heeft vermoord.
Florence blijkt populair als plek waar misdaadverhalen zich afspelen. Je kan je er op een zonnige zomers dag weinig bij voorstellen, maar Corine Hartman weet net als Christobel Kent (zie Ciao tutti van 7 mei) zelfs bij een temperatuur van veertig graden af en toe kippenvel over je hele lijf te toveren…
Ook Hartmans 
Ook de misdaadromans van Nino Filastò spelen zich af in Florence. De hoofdrol is steeds weggelegd voor advocaat Corrado Scalzi. In De nacht van de zwarte rozen heeft advocaat Scalzi eigenlijk geen zin om zich te verdiepen in de bedreigingen waarmee de louche zakenman Carrubba geconfronteerd wordt. Toch zal hij erbij betrokken raken. Op zijn kantoor krijgt Scalzi bezoek van Carol Ellroy, vriendin van de Amerikaanse kunsthistoricus Wayne James die verdronken is in de haven van Livorno. Carol weigert aan zelfmoord of een ongeluk te geloven. Wayne James was namelijk net als de bedreigde Carrubba geïnteresseerd in de aankoop van enkele sculpturen van Modigliani. Zou dat hem noodlottig zijn geworden?
De Toscaanse hoofdstad wordt in Scarabeo evenmin gespaard. Florence wordt opgeschrikt door een reeks wrede, gruwelijke misdrijven, die niets met elkaar te maken lijken te hebben. Vervolgens ontvangt het hoofd van het rechercheteam, Michele Ferrara, de ene raadselachtige brief na de andere, waarin hij met de dood wordt bedreigd. Twee meisjes zijn verwikkeld in een vurige relatie. Een priester en een Amerikaanse journalist hebben één ding gemeen: een vervreemdende schoonheid. Wat verbindt al deze mensen en gebeurtenissen met elkaar? Het onderzoek van Ferrara leidt tot antwoorden, maar ook tot een verontrustende ontknoping.
Michele Ferrara speelt ook de hoofdrol in Giuttari’s tweede boek, 
Ook tijdens de laatste Toscaanse thriller blijven we in Florence. In de crypte van de familie De’ Medici onderzoekt Edie Granger met haar oom Carlin Mackenzie de gemummificeerde lichamen van de machtigste Italiaanse familie van de Renaissance. De vondst van een onbekend zwart object in het lichaam van Cosimo De’Medici heeft grote gevolgen. Voor Mackenzie is het de meest belangwekkende en bedreigende ontdekking uit zijn carrière – zijn leven is hij niet meer zeker. Voor Edie is de vondst het begin van een bezeten en levensgevaarlijke zoektocht. Met spectaculaire wendingen verweeft Michael White het heden met het verleden – zodat je helemaal vergeet dat je gezellig voor de caravan zit te lezen…
