Archief op tag: poezie

Ottobre – Vincenzo Cardarelli

Manuela deelt vandaag een gedicht over de maand oktober, geschreven door Vincenzo Cardarelli: Un tempo, era d’estate, era a quel fuoco, a quegli ardori, che si destava la mia fantasia. Inclino adesso all’autunno dal colore che inebria, amo la stanca stagione che ha già vendemmiato. Niente più mi somiglia, nulla più mi consola, di quest’aria che odora di mosto e di vino, di questo vecchio sole ottobrino che splende sulle vigne saccheggiate. l’ardore > warmte, gloed destare > wekken inclinare > kantelen, overhellen inebriare > verrukken stanca > moe vendemmiare > oogsten, druiven plukken consolare > troosten odorare > ruiken …

Lees meer »

Ascoltavo la pioggia

‘Ik luisterde naar de regen…’ Manuela deelt op deze dag vol regen en wind een prachtig stukje Italiaanse poëzie van Alda Merini: ‘Ascoltavo la pioggia domandare al silenzio quale fragile ardore sillabava e moriva. L’infinito tendeva ori e stralci di rosso profumando le pietre di strade lontane. Mi abitavano i sogni odorosi di muschio quando il fiume impetuoso scompigliava l’oceano. Ascoltavo la pioggia domandare al silenzio quanti nastri di strade annodavano il cuore. E la pioggia piangeva asciugandosi al vento sopra tetti spioventi di desolati paesi.’ ascoltavo > ik luisterde il silenzio > de stilte l’ardore > de gloed/geestdrift sillabare …

Lees meer »

Arriva il vento!

Met de komst van de herfst verwelkomen we ook de wind, die zo af en toe flink van zich laat horen. Met de eerste herfststorm van dit najaar net achter ons, deelt Manuela vandaag een mooi gedicht van Gianni Rodari, met in de hoofdrol il vento, de wind: ‘Arriva il vento. Che pazzerello! Vedi? Sgarbato, come un monello. Strappa il giornale che tieni in mano; manda i capelli lontan lontano. Tu devi correre fino laggiù, ma il tuo cappello corre di pia. Intanto il vento, con mano lesta, fa il parrucchiere sulla tua testa; e se, per caso, apri l’ombrello, …

Lees meer »

Stromboli

Manuela neemt ons vandaag mee naar Stromboli, het magische vulkaaneiland dat door Sebastiano Impala prachtig beschreven wordt in onderstaand gedicht: ‘Stromboli è fumo, è vita di cuori rallentati è magma di un volto investito nel buio di notti lunghe e stellate. È roccia riarsa dal sole forma di facce scolpite dal vento perenne è un Dio africano da maledire e d’amare. È natura di case piccole e bianche in sontuoso contrasto con sabbie vulcaniche, è pelle bruciata da raggi maliziosi e suadenti inventando l’amore in piccoli anfratti di terra… È perdersi come conigli lungo sciare di fuoco spremendo ambrate bottiglie …

Lees meer »

Maggio – de meimaand in het Italiaans

Manuela deelt vandaag een licht, fris gedicht over de meimaand, Maggio, van de Italiaanse dichter en schrijver Giorgio Caproni: Al bel tempo di maggio le serate si fanno lunghe; e all’odore del fieno che la strada, dal fondo, scalda in pieno lume di luna, le allegre cantata dall’osterie lontane, e le risate dei giovani in amore, ad un sereno spazio aprono porte e petto. Ameno mese di maggio! E come alle folate calde dall’erba risollevi i prati ilari di chiarore, alle briose tue arie, sopra i volti illuminati a nuovo, una speranza di grandiose notti più umane scalda i delicate …

Lees meer »

Paveses Primavera

Dit kleine maar fijne gedicht over de lente is een van de laatste werken van de beroemde dichter en schrijver Cesare Pavese: Sarà un volto chiaro. S’apriranno le strade sui colli di pini e di pietra…. I fiori spruzzati di colore alle fontane occhieggeranno come donne divertite: le scale, le terrazze, le rondini canteranno nel sole. chiaro > helder / duidelijk aprirsi > zich openen (apriranno > zich zullen openen) i colli > de heuvels la pietra > de steen i fiori > de bloemen spruzzare > spatten occhieggiare > lonken le scale > de trappen le rondine > de zwaluwen …

Lees meer »

Buonanotte sussurra Bologna

Manuela deelt vandaag een prachtig gedicht over Bologna van Morena Paolini: Buonanotte sussurra Bologna alle strade che ormai son deserte. A chi dorme e, forse già sogna, alle piazze, di neve coperte. Buonanotte ai vicoli stretti, ai barboni, che girano lenti, a due gatti che cantan sui tetti, quattro note che sembran lamenti. Buonanotte a donne perdute, al Nettuno, pensoso ed assorto; alle porte che guardano mute al mio fiato, che par sia più corto. Sarà il vino? Saran le bevute? Ma, mi par di girar… tutto storto! buonanotte > goedenacht sussurrare > fluisteren sognare > dromen il vicolo > …

Lees meer »

Verdriet om van te houden

Wie draagt er geen verdriet met zich mee? Groot of klein, hanteerbaar of onbeheersbaar – elk mensenleven kent verdriet. In Het hoogste goed onderzoekt Andrea Bajani het wezen van het verdriet. Dat resulteert in een poëtische roman die je meeneemt naar een andere wereld, je de tijd doet vergeten en je zelfs leert houden van verdriet. Dat komt vooral door de dappere, naamloze jongen, die een verdriet met zich meedraagt waarvan hij niet wil scheiden. Als een onafscheidelijk huisdier neemt de jongen het verdriet overal mee naartoe. Elke ochtend gaat het met de jongen mee naar school, waar het zich …

Lees meer »

Il magico Natale

In dit gedicht vertelt Gianni Rodari wat hij zou doen als hij met Kerstmis een toverstaf had. ‘S’io fossi il mago di Natale farei spuntare un albero di Natale in ogni casa, in ogni appartamento dalle piastrelle del pavimento, ma non l’alberello finto, di plastica, dipinto che vendono adesso all’Upim: un vero abete, un pino di montagna, con un po’ di vento vero impigliato tra i rami, che mandi profumo di resina in tutte le camere, e sui rami i magici frutti: regali per tutti. Poi con la mia bacchetta me ne andrei a fare magie per tutte le vie.’ …

Lees meer »

Novembre – poëtisch eerbetoon van Pascoli

De Italiaanse dichter Giovanni Pascoli schreef met Novembre een prachtig gedicht over de maand november. Manuela deelt 10 woorden uit dit poëtische eerbetoon aan de voorlaatste maand van het jaar. Gemmea l’aria, il sole così chiaro che tu ricerchi gli albicocchi in fiore, e del prunalbo l’odorino amaro senti nel cuore… Ma secco è il pruno, e le stecchite piante di nere trame segnano il sereno, e vuoto il cielo, e cavo al piè sonante sembra il terreno. Silenzio, intorno: solo, alle ventate, odi lontano, da giardini ed orti, di foglie un cader fragile. E’ l’estate fredda, dei morti. gemmea …

Lees meer »