Archief op tag: poezie

Rome – pure poëzie

‘Rome – the city of visible history, where the past of a whole hemisphere seems moving in funeral procession with strange ancestral images and trophies gathered from afar.’ George Eliot Een reis naar Rome. Er zijn zo veel redenen om die te maken, en er zijn er zo velen meer die dat ook hebben gedaan. Denk alleen al aan de ontelbare pelgrims die door de eeuwen heen hun bedevaart naar de bakermat van het katholieke geloof hebben gemaakt. Of aan al die gefortuneerde jongemannen die in de achttiende en negentiende eeuw een Grand Tour maakten om de klassieke kunsten te …

Lees meer »

Ottobre – Vincenzo Cardarelli

Manuela deelt vandaag een gedicht over de maand oktober, geschreven door Vincenzo Cardarelli: Un tempo, era d’estate, era a quel fuoco, a quegli ardori, che si destava la mia fantasia. Inclino adesso all’autunno dal colore che inebria, amo la stanca stagione che ha già vendemmiato. Niente più mi somiglia, nulla più mi consola, di quest’aria che odora di mosto e di vino, di questo vecchio sole ottobrino che splende sulle vigne saccheggiate. l’ardore > warmte, gloed destare > wekken inclinare > kantelen, overhellen inebriare > verrukken stanca > moe vendemmiare > oogsten, druiven plukken consolare > troosten odorare > ruiken …

Lees meer »

Ascoltavo la pioggia

‘Ik luisterde naar de regen…’ Manuela deelt op deze dag vol regen en wind een prachtig stukje Italiaanse poëzie van Alda Merini: ‘Ascoltavo la pioggia domandare al silenzio quale fragile ardore sillabava e moriva. L’infinito tendeva ori e stralci di rosso profumando le pietre di strade lontane. Mi abitavano i sogni odorosi di muschio quando il fiume impetuoso scompigliava l’oceano. Ascoltavo la pioggia domandare al silenzio quanti nastri di strade annodavano il cuore. E la pioggia piangeva asciugandosi al vento sopra tetti spioventi di desolati paesi.’ ascoltavo > ik luisterde il silenzio > de stilte l’ardore > de gloed/geestdrift sillabare …

Lees meer »

Arriva il vento!

Met de komst van de herfst verwelkomen we ook de wind, die zo af en toe flink van zich laat horen. Met de eerste herfststorm van dit najaar net achter ons, deelt Manuela vandaag een mooi gedicht van Gianni Rodari, met in de hoofdrol il vento, de wind: ‘Arriva il vento. Che pazzerello! Vedi? Sgarbato, come un monello. Strappa il giornale che tieni in mano; manda i capelli lontan lontano. Tu devi correre fino laggiù, ma il tuo cappello corre di pia. Intanto il vento, con mano lesta, fa il parrucchiere sulla tua testa; e se, per caso, apri l’ombrello, …

Lees meer »

Stromboli

Manuela neemt ons vandaag mee naar Stromboli, het magische vulkaaneiland dat door Sebastiano Impala prachtig beschreven wordt in onderstaand gedicht: ‘Stromboli è fumo, è vita di cuori rallentati è magma di un volto investito nel buio di notti lunghe e stellate. È roccia riarsa dal sole forma di facce scolpite dal vento perenne è un Dio africano da maledire e d’amare. È natura di case piccole e bianche in sontuoso contrasto con sabbie vulcaniche, è pelle bruciata da raggi maliziosi e suadenti inventando l’amore in piccoli anfratti di terra… È perdersi come conigli lungo sciare di fuoco spremendo ambrate bottiglie …

Lees meer »

Maggio – de meimaand in het Italiaans

Manuela deelt vandaag een licht, fris gedicht over de meimaand, Maggio, van de Italiaanse dichter en schrijver Giorgio Caproni: Al bel tempo di maggio le serate si fanno lunghe; e all’odore del fieno che la strada, dal fondo, scalda in pieno lume di luna, le allegre cantata dall’osterie lontane, e le risate dei giovani in amore, ad un sereno spazio aprono porte e petto. Ameno mese di maggio! E come alle folate calde dall’erba risollevi i prati ilari di chiarore, alle briose tue arie, sopra i volti illuminati a nuovo, una speranza di grandiose notti più umane scalda i delicate …

Lees meer »

Paveses Primavera

Dit kleine maar fijne gedicht over de lente is een van de laatste werken van de beroemde dichter en schrijver Cesare Pavese: Sarà un volto chiaro. S’apriranno le strade sui colli di pini e di pietra…. I fiori spruzzati di colore alle fontane occhieggeranno come donne divertite: le scale, le terrazze, le rondini canteranno nel sole. chiaro > helder / duidelijk aprirsi > zich openen (apriranno > zich zullen openen) i colli > de heuvels la pietra > de steen i fiori > de bloemen spruzzare > spatten occhieggiare > lonken le scale > de trappen le rondine > de zwaluwen …

Lees meer »

Il magico Natale

In dit gedicht vertelt Gianni Rodari wat hij zou doen als hij met Kerstmis een toverstaf had. ‘S’io fossi il mago di Natale farei spuntare un albero di Natale in ogni casa, in ogni appartamento dalle piastrelle del pavimento, ma non l’alberello finto, di plastica, dipinto che vendono adesso all’Upim: un vero abete, un pino di montagna, con un po’ di vento vero impigliato tra i rami, che mandi profumo di resina in tutte le camere, e sui rami i magici frutti: regali per tutti. Poi con la mia bacchetta me ne andrei a fare magie per tutte le vie.’ …

Lees meer »

Novembre – poëtisch eerbetoon van Pascoli

De Italiaanse dichter Giovanni Pascoli schreef met Novembre een prachtig gedicht over de maand november. Manuela deelt 10 woorden uit dit poëtische eerbetoon aan de voorlaatste maand van het jaar. Gemmea l’aria, il sole così chiaro che tu ricerchi gli albicocchi in fiore, e del prunalbo l’odorino amaro senti nel cuore… Ma secco è il pruno, e le stecchite piante di nere trame segnano il sereno, e vuoto il cielo, e cavo al piè sonante sembra il terreno. Silenzio, intorno: solo, alle ventate, odi lontano, da giardini ed orti, di foglie un cader fragile. E’ l’estate fredda, dei morti. gemmea …

Lees meer »

Mi guarda Siena

Terwijl Saskia net in Siena is neergestreken, deelt Manuela een treffend gedicht over dit pareltje in Toscane: ‘Mi guarda Siena, mi guarda sempre dalla sua lontana altura o da quella del ricordo come naufrago? come transfuga? mi lancia incontro la corsa delle sue colline, mi sferra in petto quel vento, lo incrocia con il tempo il mio dirottamente che le si avventa ai fianchi dal profondo dell’infanzia e quello dei miei morti e l’altro d’ogni appena memorabile esistenza… Siamo ancora io e lei, lei e io soli, deserti. Per un più estremo amore? Certo.’ Mario Luzi guarda (guardare) > kijken …

Lees meer »

Le isole fortunate

Het prachtige gedicht Le isole fortunate van Fernando Passoa is ideaal voor een zomers lesje Italiaans! ‘Quale voce viene sul suono delle onde che non sia la voce del mare? È la voce di qualcuno che ci parla, ma che se ascoltiamo tace, proprio per esserci messi ad ascoltare. E solo se mezzo addormentati, udiamo senza sapere che udiamo, essa ci parla della speranza verso la quale, come un bambino che dorme, dormendo sorridiamo. Sono isole fortunate, sono terre che non hanno luogo, dove il Re vive aspettando. Ma, se vi andiamo destando tace la voce e solo c’è il …

Lees meer »

I Limoni – een zomers gedicht

In Ossi di Seppia van de Italiaanse dichter Eugenio Montale staat ook het prachtige gedicht I Limoni: ‘Ascoltami, i poeti laureati si muovono soltanto fra le piante dai nomi poco usati: bossi ligustri o acanti. lo, per me, amo le strade che riescono agli erbosi fossi dove in pozzanghere mezzo seccate agguantanoi ragazzi qualche sparuta anguilla: le viuzze che seguono i ciglioni, discendono tra i ciuffi delle canne e mettono negli orti, tra gli alberi dei limoni. Meglio se le gazzarre degli uccelli si spengono inghiottite dall’azzurro: più chiaro si ascolta il sussurro dei rami amici nell’aria che quasi non …

Lees meer »

De eeuwige stad – Rome in sonnetten

Vijfentwintig jaar geleden kwam Hans Manders voor het eerst in Rome. Het was liefde op het eerste gezicht. Deze liefde voor de eeuwige stad heeft hij ter plekke in een aantal sonnetten gegoten. We mogen vandaag twee sonnetten delen, het titelgedicht en het tweede gedicht van een cyclus van drie gedichten over Bernini’s Apollo en Daphne in de Galleria Borghese. Een dubbele poëtische ode aan die prachtige stad! De eeuwige stad Ik zie, als ik mijn ogen sluit, een plein en laat mij graag in mijn gedachten drijven naar een terras met wijn en wat olijven en uitzicht op een …

Lees meer »

Liguria – Vincenzo Cardelli

Manuela neemt ons mee naar Ligurië, met een gedicht van Vincenzo Cardelli over deze prachtige streek: È la Liguria terra leggiadra. Il sasso ardente, l’argilla pulita, s’avvivano di pampini al sole. È gigante l’ulivo. A primavera appar dovunque la mimosa effimera. Ombra e sole s’alternano per quelle fondi valli che si celano al mare, per le vie lastricate che vanno in su, fra campi di rose, pozzi e terre spaccate, costeggiando poderi e vigne chiuse. la terra > de aarde, het land il sasso > de steen ardente > gloeiend argilla > leem i pàmpini > het wijnblad l’ulivo > de olijfboom …

Lees meer »

Boboli – poëzie van Dino Campana

Manuela deelt vandaag het gedicht Boboli, over de beroemde Giardino di Boboli in Florence. Uit het eerste deel haalt ze 10 woorden voor je wekelijkse dosis Italiaanse woordenschat. Nel giardino spettrale dove il lauro reciso spande spoglie ghirlande sul passato, nella sera autunnale, io lento vinto e solo ho il profumo tuo biondo rievocato. Dalle aride pendici aspre, arrossate nell’ultimo sole giungevano i rumori rauchi già di una lontana vita. Io su le spoglie aiuole io t’invocavo: o quali le tue voci ultime furon, quale il tuo profumo più caro, quale il sogno più inquieto Quale il vertiginoso appassionato ribelle …

Lees meer »

Carnevale a Venezia

In Venetië geniet men nog altijd van het carnaval. Cesare Rimini schreef een prachtig gedicht over dit unieke feest: Vanno le gondole lente sul canale ci sono maschere del Carnevale. Altre maschere sono alla Salute si inchinano con eleganza e sono mute. Lungo le fondamenta balla Pulcinella e la musica è la tarantella. Arlecchino sogna la mortadella ma chi la mangia è Pantalone che è stato un gran riccone. Ricco è anche Balanzone che si crede un sapientone ma nessuno si fa curare per paura di morire, lo pagano con le monetine ma non vogliono prendere le sue medicine. Il …

Lees meer »

Winter in Venice | Dream of Venice

Winters Venetië had veel verrassingen voor ons in petto. We maakten kennis met verstilde plekjes in de stad, goed verborgen in de wijk Castello maar soms ook net om de hoek van de trekpleisters die in de zomer bedolven worden onder de hoeveelheid toeristen die allemaal met eigen ogen willen zien hoe mooi het hier is. We ontmoetten creatieve, kunstzinnige Venetianen, proefden van de lekkerste baccalà mantecato, bezochten in alle vroegte de vismarkt bij Rialto en aten borden vol risotto. We lieten ons betoveren door het diffuse winterlicht, dat de kleuren van de Venetiaanse palazzi mooier liet uitkomen dan we …

Lees meer »

Dedicata alla Puglia

Manuela deelt vandaag een prachtig gedicht over Puglia met ons: Dedicata alla Puglia van Virginio Giovagnoli. Met tien woorden om je Italiaanse woordenschat uit te breiden! Puglia, come potrei non amare questa terra, dodici mesi mi ha ospitato da soldato. Il suo mare di acque chiare. Le sue siepi di rosmarino fiorite. Filari di grappoli dorati. Le sue grotte. Reperti di antichi monumenti. Il Gargano. Le Tremiti. Gente laboriosa che saprà trovare soluzioni ad ogni cosa. potrei > ik zou kunnen amare > liefhebben, houden van ospitato > gehuisvest chiare > helder la siepe > de heg fiorite > bloeiend il …

Lees meer »

La gondola che scivola

Manuela deelt een prachtig gedicht van Eugenio Montale, over de Venetiaanse gondel: ‘La gondola che scivola in un forte bagliore di catrame e di papaveri, la subdola canzone che s’alzava da masse di cordame, l’altre porte rinchiuse su di te e risa di maschere che fuggivano a frotte – una sera tra mille e la mia notte è più profonda! S’agita laggiù uno smorto groviglio che m’avviva a stratti e mi fa eguale a quell’assorto pescatore d’anguille dalla riva.’ scivolare > glijden, schuiven il bagliore > de schittering il catrame > de teer il papavero > de klaproos subdola > …

Lees meer »

Baricco’s poëtische ‘De Jonge Bruid’

De Italiaanse auteur Alessandro Baricco neemt je in zijn nieuwe roman De Jonge Bruid mee naar het begin van de vorige eeuw, naar het Italiaanse platteland. In een villa begint een familie – vader, moeder, dochter en oom – elke dag met een overvloedig ontbijt. Het is niet zomaar een ontbijt, maar een maaltijd die tot ver in de middag duurt en wordt aangegrepen om samen de opluchting te vieren over het feit dat de hele familie weer een nacht overleefd heeft. Al generaties lang vinden alle sterfgevallen in de familie namelijk plaats tijdens de nachtelijke uren. Levend aan een …

Lees meer »