Archief op tag: Bajani

Verdriet om van te houden

Wie draagt er geen verdriet met zich mee? Groot of klein, hanteerbaar of onbeheersbaar – elk mensenleven kent verdriet. In Het hoogste goed onderzoekt Andrea Bajani het wezen van het verdriet. Dat resulteert in een poëtische roman die je meeneemt naar een andere wereld, je de tijd doet vergeten en je zelfs leert houden van verdriet. Dat komt vooral door de dappere, naamloze jongen, die een verdriet met zich meedraagt waarvan hij niet wil scheiden. Als een onafscheidelijk huisdier neemt de jongen het verdriet overal mee naartoe. Elke ochtend gaat het met de jongen mee naar school, waar het zich ...

Lees meer »

Kort verhaal: Amsterdam door Italiaanse ogen

Vandaag geen sterk verhaal zoals gisteren, maar een kort verhaal, ter gelegenheid van het vorige week verschenen lentenummer van Kort Verhaal dat helemaal aan Italië is gewijd. Dit Italiaans getinte lentenummer bevat tien Italiaanse en tien Nederlandse verhalen, maar de Nederlandse afdeling wordt nog aangevuld en versterkt met zeer korte verhalen (zkv’s): twaalf van de meester in het genre, A.L. Snijders, en vijftien van ‘tovenaarsleerling’ Joubert Pignon. Dat alles levert maar liefst 160 pagina’s Italiaans leesplezier op, met verhalen van onder anderen Andrea Bajani, Alberto Moravia, Sandro Veronesi en Dacia Maraini aan Italiaanse zijde en Thomas Verbogt, Philip Snijder, L. ...

Lees meer »

De belofte van Bajani

Met De belofte schreef Andrea Bajani, auteur van Wie houdt dan stand? dat ik eerder al op Ciao tutti besprak, wederom een prachtig gecomponeerde roman. Overmorgen ga ik Bajani interviewen voor de novembereditie van De Smaak van Italië, maar vandaag voor jullie al een voorproefje: ‘De laatste maand voor de grote vakantie namen we geluiden op. Elk geluid, ook dat waarvan we dachten dat we het niet hoorden, vingen we op in kleine recordertjes. De kinderen van mijn klas liepen groepsgewijs met die doosjes door de school, hielden ze tegen de muren van het conciërgehok, onder de tafels van de meesters, ...

Lees meer »

Wie houdt dan stand?

‘Toen je de eerste keer wegging was ik nog klein. Het was een plezierreisje, vrienden opzoeken die hun geluk elders waren gaan beproeven. De avond tevoren had je op een velletje papier de wereld getekend en had je me laten zien waar je heen ging. Wij zijn hier, had je gezegd, en morgen ben ik daar, bij dat puntje. Je had met een rode viltstift een lijn getrokken die bij ons huis begon en daar eindigde. Dit is een brug, zei je, het is net of je naar de overkant van een rivier gaat. En dus hadden we alles onder ...

Lees meer »