Ga op pad met onze City Walks!

Wat moet je zien tijdens de Biennale 2017?

Dankzij de Biennale valt er tot eind november 2017 nog veel meer moois te bewonderen in Venetië dan normaal gesproken al het geval is. De stad is veranderd in één groot openluchtmuseum, met verschillende paviljoens, kunstwerken en installaties.

Door de enorme hoeveelheid bellezza die tijdens de Biennale de stad overstroomt, zien geen twee bezoekers dezelfde Biennale. Verspreid over de Giardini, het Arsenale en diverse kerken, musea en galeries in de binnenstad zijn in totaal meer dan duizend (!) exposities te zien.

Welke paviljoens en exposities mag je echt niet missen? Mariska nam alvast een kijkje en tipt zeven kunstwerken die je in elk geval niet mag missen, met onder meer de wel heel bijzondere handen in het Canal Grande.

© foto: Biennale Venezia

De reddende handen van Lorenzo Quinn
Het meest gefotografeerde kunstwerk van deze Biennale bewonder je aan het beroemde Canal Grande. De monumentale installatie Support van Lorenzo Quinn, tegen de gevel van het luxe hotel Ca’Sagredo, is niet alleen indrukwekkend door de enorme afmetingen, maar ook door de keiharde boodschap die er achter het werk schuilt.

Door de wereldwijde klimaatverandering heeft Venetië namelijk te maken met een snel stijgende waterspiegel die het uiteindelijke voortbestaan van de stad enorm bedreigt. Deze stoere handen houden de stad letterlijk overeind en willen een signaal afgeven hoe er moet worden omgegaan met het rijke erfgoed dat de stad te bieden heeft.

Quinn is een van de grootste hedendaagse Italiaanse kunstenaars. In zijn eigen werk laat hij zich sterk inspireren door meesterbeeldhouwers als Michelangelo, Bernini en Rodin. Hij is vooral bekend van zijn sculpturen van mensenhanden in beweging. ‘Ik wil beeldhouwen wat het allermoeilijkste en technisch het meest uitdagende lichaamsdeel is van het menselijk lichaam. Handen hebben zoveel kracht – de kracht om lief te hebben, te haten, te creëren en te vernielen,’ aldus Quinn.

Studio Venezia – Frans paviljoen in de Giardini
Sla in de Giardini in ieder geval het Franse paviljoen niet over. De Franse kunstenaar Xavier Veilhan heeft dit paviljoen omgetoverd tot een grote opnamestudio: Studio Venezia. Veilhan wil de bezoekers een totaalervaring aanbieden die is geïnspireerd op het beroemde maar helaas verloren gegane kunstwerk van Kurt Schwitters, de Merzbau.

Wat Veilhan opviel, is dat in het Italiaans het woord studio zowel wordt gebruikt voor de oefenruimte van een musicus als voor het atelier van een kunstenaar. Deze werelden wil hij samenbrengen in zijn eigen spectaculaire studio.

‘Er worden muzikanten met allerlei verschillende achtergronden uitgenodigd om deze opnamestudio tot leven te brengen. Zo wordt het tijdens de zeven maanden die de Biennale duurt een thuis voor nieuwe creaties.’

Bijzonder is ook dat Veilhan de muziekinstrumenten in de studio zelf maakte. Het Franse paviljoen is nu een mix van beeldende kunsten en muziek, waar je invloeden van de Bauhaus-architectuur maar ook het Russische constructivisme in terug ziet.

© foto’s: Francesco Galli

Ode aan de diversiteit – Nederlands paviljoen in de Giardini
Wendelien van Oldenborgh heeft van het Nederlandse paviljoen, dat is ontworpen door Gerrit Rietveldm een bioscoop gemaakt, waar twee van haar films worden vertoond, Cinema Olanda en Prologue: Squat/Anti-squat.

In beide films staat Van Oldenborgh stil bij de diversiteit in Nederland: van de immigratiegolf Indonesiërs in de jaren vijftig tot de Surinaamse activist Otto Huiswoud, een prominent lid van de communistische partij in de Verenigde Staten. In beide films wordt veel gesproken, dus neem de tijd om de films meerdere keren te bekijken om echt goed te begrijpen waar het om gaat.

© foto’s: Francesco Galli

Eerbetoon aan Giacometti – Zwitsers paviljoen in de Giardini
Vlak bij het Franse paviljoen vind  je ook de Zwitserse presentatie, die om meerdere redenen interessant is. De tentoonstelling is een hommage aan de Zwitserse kunstenaar Alberto Giacometti. Jonge kunstenaars kregen de opdracht om een ode te brengen aan Giacometti.

Het artistieke Zwitsers-Amerikaanse duo Teresa Hubbard en Alexander Birchler maakte de indringende documentaire Flora, over de Amerikaanse kunstenares Flora Mayo, die in het Parijs van de jaren twintig korte tijd de geliefde was van Giacometti.

© foto’s: Francesco Galli

Saillant detail is dat de invloedrijkste Zwitserse kunstenaar van de twintigste eeuw nooit eerder exposeerde op de Biennale. Giacometti zag zichzelf als een internationale kunstenaar en werd meerdere malen gevraagd om te exposeren gedurende de Biennale, maar hij weigerde keer op keer. Zijn overtuiging was zelfs zo sterk dat toen zijn broer, architect Bruno Giacometti, het nieuwe Zwitserse paviljoen in 1952 bouwde, Alberto de uitnodiging tot exposeren opnieuw afsloeg en een andere kunstenaar voordroeg.

De zwart/wit wereld Dirk Braeckman – Belgisch paviljoen in de Giardini
Dirk Braeckman, een van de meest vooraanstaande Belgische kunstenaars van dit moment, schittert met een solotentoonstelling met uitsluitend nieuwe werken. In zijn foto’s creëert Braeckman een besloten wereld waar toch hele verhalen ontstaan.

Tijdens het bekijken van de foto’s valt op dat Braeckman experimenteert met texturen, materialen, over- en onderbelichting waardoor iedere afgedrukte foto weer een ander ‘gevoel’ meekrijgt.  De monumentale afdrukken houden zich prachtig staande in het ruime paviljoen.

© foto’s: Francesco Galli

De ‘zen-tent’ van Ernesto Neto – Arsenale
Dringend behoefte aan een zen-momentje tijdens al die overdaad aan kunst? Trek je dan even terug in deze bijzondere schuilplek: Um Sagrado Lugar (‘Een Heilige Plek’) van Ernesto Neto. Deze heilige plek in het Arsenale mag je alleen betreden als je je sokken en schoenen uitdoet.

Neto raakte geïnspireerd door de tenten van de Huni Kuin-stam, die verspreid over de Braziliaanse staat Acre en in het Amazone-regenwoud in Peru woont. Hij liet deze tent dan ook door de leden van deze stam maken.

De leden van de Huni Kuin-stam komen in deze tenten samen voor sociale, politieke en spirituele ontmoetingen. Tijdens de opening van de Biennale waren er ook stamleden van de Huni Kuin aanwezig om de bijzondere ontmoetingsplek in te zegenen.

© foto’s: Andrea Avezzù

De vrolijk gekleurde wereld van Sheila Hicks – Arsenale
Als laatste tip een kunstwerk waar je meteen vrolijk van wordt! Sheila Hicks, een Amerikaanse kunstenares van ruim tachtig jaar oud, heeft een gedeelte van het Arsenale ingepakt. De kunstenares gebruikt textiele methoden op monumentale schaal, die een relatie aangaan met de architectuur in de ruimte.

In het Arsenale heeft zij een meer dan vijftien meter hoge bakstenen muur bedekt met immense gekleurde sculpturen van stof, getiteld Escalade Beyond Chromatic Lands – in haar eigen woorden ‘het bouwen van een veiligheidsnet in een chromatische zone’. Het is een geliefde selfie-wall: menig Biennale-bezoeker kan de verleiding niet weerstaan om een duet aan te gaan met de vrolijke gekleurde bollen.

© foto’s: Italo Rondinella & Andrea Avezzù

In New York kun je binnenkort ook nieuw, tijdelijk werk van Hicks bewonderen. Hicks kreeg namelijk de opdracht om een gedeelte van de High Line ‘in te pakken‘ met flexibele aluminium pijpen over een lengte van tweehonderd meter die elkaar zullen ontmoeten in de lucht. Naast haar project in New York zal vanaf oktober ook een grote tentoonstelling van haar werk te zien in het Paleis van Versailles nabij Parijs, waar ze sinds 1964 woont.

© foto: Biennale Venezia

Vrouwelijke touch
De zevenenvijftigste editie van de Biennale is samengesteld door Christine Macel, geboren Parisienne. Voor de paviljoens in de Giardini en de fantastische ruimten in het oude Arsenale koos ze honderdtwintig kunstenaars afkomstig uit vijftig landen.

Opvallend aan haar keuze voor de hoofdtentoonstelling, met als thema Viva Arte Viva, is dat bijna de helft van de exposerende kunstenaars vrouw is, met veel nieuwkomers die hun debuut op de wereldberoemde Biennale maken.

Of het nu komt door de feminine touch of niet: de opzet in het Arsenale oogt rustig, open, vrij en bijna rustgevend. Door de ruimte opzet heb je tijd om een relatie met een voor jou aansprekend kunstwerk aan te gaan en zit je niet binnen een uur al aan je maximale bereikte kunstconsumptie. Meer tijd om te genieten van al dat moois dus!

La Biennale di Venezia is nog tot en met 26 november 2017 te bezoeken. Meer informatie vind je op de website van de Biennale.

© foto: Biennale Venezia

2x per week Italiaanse inspiratie

Meld je aan voor de Ciao tutti nieuwsbrief - en ontvang de digitale editie van onze City Walk Klassiek Rome als cadeautje:

Ontdek onze droomplekken in Italië!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *