Ga op pad met onze City Walks!

Het Rome van Luca Spaghetti

‘Van alle genomineerden op mijn lijst van Mogelijke Nieuwe Italiaanse Vrienden kijk ik het meest uit naar mijn ontmoeting met een vent die – nu komt het – Luca Spaghetti heet,’ zo schreef Elizabeth Gilbert in Eten, bidden, beminnen. De ontmoeting groeit al snel uit tot een zeer hechte vriendschap, en samen struinen Elizabeth en Luca door de Eeuwige Stad. Als geboren Romein weet Luca immers alle bijzondere plekken in de stad te vinden en hij maakt Elizabeth daar graag deelgenoot van.

Op dat moment kon Luca nog niet bedenken wat hem allemaal te wachten stond. Hij vond het gewoon leuk ‘om met een blond Amerikaans meisje, mooi en een beetje aangeslagen, barstend van nieuwsgierigheid en levenslust’ door zijn stad te dwalen, over de achtergronden van monumenten en bezienswaardigheden en zijn jeugd in Rome te vertellen en tussendoor ook nog de lekkerste culinaire adresjes aan te wijzen.

Gelukkig valt de eer om aan Luca’s zijde door Rome te slenteren niet alleen te beurt aan Elizabeth; ook wij kunnen nu genieten van Luca’s verhalen. In Vriendschap in Rome – de leukste reisgids door het Rome van Eten, bidden, beminnenlaat hij je het Rome zien zoals alleen de Romeinen de stad kennen:

‘Er zijn in Rome heel wat plekken waarachter mysterieuze verhalen schuilgaan, en sommige daarvan vertel ik met genoegen aan de buitenlandse vrienden die me komen opzoeken, of aan ieder ander die ze niet kent, ook al heeft hij zijn leven lang in Rome gewoond.

Het Santo-Spirito ziekenhuis aan de Lungotevere, vlak bij het Castel Sant’Angelo, is een van die plekken die een hele geschiedenis achter de rug hebben. Inmiddels behoort het nu tot de oudste ziekenhuizen van Europa, waar je, als je erover nadenkt, kippenvel van krijgt.

En het interessantst is dat het een droom was die paus Innocentius II ertoe aanzette op de rivieroever een hospitaal op te richten om er oude en zieke mensen maar ook in de steek gelaten kinderen op te nemen: een engel beklaagde zich over de ontaarde moeders die de gewoonte hadden de lijkjes van hun ongewenste kinderen in de Tiber te gooien.

Vandaar de rota, het draailuik dat nog steeds zichtbaar is aan de linkerkant van de monumentale barokke poort aan de Borgo Santo Spirito. Dat is nog een overblijfsel van de oude traditie van la ruota degli esposti, ‘het draailuik voor de vondelingen’. Onwettige kinderen werden, om de anonimiteit te garanderen, op de plank aan de buitenkant gelegd en vervolgens, als ze door de priores waren opgenomen, gemerkt met een dubbel kruisje op de linkervoet, om daarna weer ‘te vondeling’ te worden gelegd op het luik, voor een eventuele adoptie.

Elk kleintje werd geregistreerd als filius m. ignotae, waarbij de m stond voor matris. Omdat niemand op die punt achter de m lette, veranderde het in de uitspraak van de bevolking gaandeweg in filius mignotae, waar de in Rome kwistig gebruikte term mignotta vandaan komt. Als je in Rome naar het stadion gaat om naar een voetbalwedstrijd te kijken, zul je die uitroep met een zekere regelmaat terughoren, met name doelend op de moeder van de scheidsrechter.’

Luca doorkruist heel Rome, van de Aventijn en de Sint-Pieter tot de Trevifontein en de levendige wijk Trastevere. Ook doorkruist hij zijn hele leven, van de lange zondagen in zijn jeugd vol heerlijke pastagerechten en tijd om te voetballen, tot de filmopnames van het verhaal dat zijn leven voorgoed veranderde en dat hem tot een beroemde Romein maakte.

Luca Spaghetti is overigens zijn echte naam, iets ‘waarmee hij echt heeft moeten leren leven’. In het eerste hoofdstuk van het boek doet hij hilarisch verslag van hoe zijn achternaam zijn leven heeft beïnvloed. Ik zal niet meer verklappen, want dit eerste hoofdstuk is gewoonweg zo heerlijk, daar moet je echt even lekker voor gaan zitten, als het even kan in Rome natuurlijk! Bestel het boek hier via bol.com!

Ontdek onze droomplekken in Italië!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *