Ga op pad met onze City Walks!

La Dolce Vita

Precies vijftig jaar na de première vanLa Dolce Vita neemt de tentoonstelling Fellini – Dall’Italia alla luna in het museum voor moderne kunst in Bologna (MAMbo) je mee naar de uitbundige wereld van de Italiaanse regisseur Federico Fellini. Het leven van Fellini wordt samengevat in tekeningen, filmfragmenten, krantenartikelen, oude foto’s en veel spektakel.

De expositie besteedt veel aandacht aan La Dolce Vita, waarmee Fellini in 1960 in Cannes een Gouden Palm won. De bekendste scène, waarin Anita Ekberg in de Trevifontein ronddartelt, wordt vaak opgevoerd als een illustratie van Fellini’s ongebreidelde (erotische) fantasie, maar de expositie laat zien dat Ekberg al twee jaar voordat Fellini haar vroeg voor de rol van Sylvia als fotomodel in de fontein stond om een product aan te prijzen. Het is vrijwel zeker dat Fellini de reclamefoto in een tijdschrift heeft gezien en zo op het idee kwam deze scène ook in zijn nieuwe film te verwerken. Zo’n bijzondere fantasie had Fellini dus niet – wel een fenomenaal geheugen.

Ondanks dat Fellini de erotische scène niet zelf had bedacht maar had ontleend aan een advertentie, was hij enorm geobsedeerd door borsten en billen. Deze obsessie is duidelijk terug te vinden in de honderden tekeningen die hij maakte naar aanleiding van zijn dromen. Hij begon er in 1961 mee, op aanraden van een psychoanalyticus, en hij bleef het dertig jaar lang doen. Dat leverde twee dikke schriften vol dromen op, die het pièce de résistance van de expositie vormen.

Uiteraard is een expositie over Fellini niet compleet zonder zijn films. Daarom zijn er in het museum enkele fragmenten te bekijken en worden zijn klassiekers regelmatig op grote schermen op het Piazza Maggiore vertoond. Geen romantischer avondje uit dan La Dolce Vita in de openlucht!

Fellini – Dall’Italia alla luna
25 maart – 25 juli 2010
MAMbo Bologna

Federico Fellini
Fellini begon zijn carrière als cartoonist van spotprenten. Na de oorlog had hij een tijdje een winkeltje in Rome, waar hij tegen betaling karikaturen van mensen tekende. Via zijn werk als tekenaar kwam Fellini in contact met Roberto Rossellini, die hem in dienst nam als scenarioschrijver. Samen werkten ze onder andere aan Roma, Città Aperta. Fellini kreeg de smaak te pakken en ging ook zelf films regisseren. In 1952 maakte hij zijn regiedebuut met Lo Sceicco Bianco (‘De witte sjeik’). Tijdens de opnamen van deze film ontmoette Fellini Nino Rota, de musicus die gedurende de rest van zijn succesvolle carrière met hem zou blijven samenwerken.

Met I Vitelloni, zijn tweede eigen film, zette Fellini zichzelf internationaal op de kaart. Hoewel hij aanvankelijk sterk beïnvloed werd door het neorealisme, verschoof het accent in La Strada en zijn latere films van de sociale werkelijkheid naar de psychologie, naar de fantasieën en obsessies van de hoofdpersonen.

In La Strada, die werd bekroond met een Oscar voor de Beste Buitenlandse Film, speelt zijn vrouw Giulietta Masina de hoofdrol. Die samenwerking beviel blijkbaar heel goed, want zij speelde later ook in Giulietta degli Spiriti. Deze film toonde een surrealistische kijk op het huwelijk, waarbij de gelijknamige hoofdpersoon, Giulietta, het overspel van haar man ontdekt en op eigen benen leert te staan. Daarna verschijnt Giulietta pas in 1985 weer in een film van haar man, als Ginger in Ginger e Fred. Fellini had in de tussentijd een groot aantal meesterwerken weten te creëren, zoals Roma, Amarcord en E la Nave Va. In 1993 kreeg Fellini een Oscar voor zijn hele oeuvre, maar daarvan heeft hij niet lang mogen genieten. Federico Fellini overleed op 31 oktober van dat jaar.

La Dolce Vita
Marcello Rubini (Marcello Mastroianni) is een columnist die la dolce vita (‘het zoete leven’) beschrijft van de high society in Rome. Op zoek naar sappige roddels en schandalen stort hij zich elke nacht in het feestgedruis van de Via Veneto. Als de beroemde actrice Sylvia (Anita Ekberg) in Rome vertoeft, probeert Marcello met haar in contact te komen. Tijdens hun eerste ontmoeting valt hij onmiddellijk voor haar uitdagende uitstraling. Aangetrokken door de levenswijze van de rijken in Rome vraagt Marcello zich af waarom hij niet net zo vrij en uitbundig kan leven als zijn vriend Steiner. Totdat hij ontdekt dat in al die nachten vol drank en seks een diepe tragiek en verdriet sluimert…

Toen La Dolce Vita in 1960 verscheen, veroorzaakte de film een rel, met name door de wijze waarop het decadente leven in Rome werd verbeeld. Het Vaticaan eiste een verbod op het vertonen van de film. La Dolce Vita is uiteindelijk wereldberoemd geworden, net als de in de Trevifontein dansende Anita Ekberg. Sommige jonge meisjes proberen dit nog wel eens na te doen en springen overmoedig in het water van de fontein, maar ze worden altijd streng teruggefloten door de aanwezige politieagenten. Naast Anita Ekberg heeft ook de societyfotograaf voor een langdurige invloed gezorgd. De fotograaf die het leven van de beroemdheden aan de Via Veneto moest vastleggen, werd door Fellini namelijk Paparazzo gedoopt, een naam die uiteindelijk is verworden tot de soortnaam van lastige, opdringerige fotografen.

Ontdek onze droomplekken in Italië!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *