Ga op pad met onze City Walks!

Viva l’Italia – een toost op de eenwording

Het zal jullie misschien vreemd in de oren klinken, een Italiaanse eenwording op culinair gebied – zeker als je bedenkt dat de Italiaanse keuken zo divers is en elke regio zijn eigen specialiteiten en bereidingswijzen kent. Toch werd het moment van de eenwording gekenmerkt door een culinair hoogtepunt. In Delizia! – De geschiedenis van de Italianen en hun keuken schrijft John Dickie er het volgende over:

‘Er wordt vaak gezegd dat Turijn de salon is van Italië: il salotto d’Italia. De palazzi zijn er regelmatig van vorm en staan in strakke rechthoekige blokken, de zuilengangen en piazza’s hebben een sobere grandeur. In het voetgangersgebied rond Piazza Castello krijg je het ongemakkelijke gevoel dat je eigenlijk op pantoffels hoort te lopen in plaats van op schoenen. Andere steden lijken vulgair of chaotisch vergeleken bij deze stad – Napels lijkt wel aan de andere kant van de wereld te liggen.

Turijn is niet alleen de salon van Italië, maar ook de eerste hoofdstad en de hoofdstad van de Risorgimento, de politieke en culturele nationale beweging die van Italië één natie heeft gemaakt. In deze stad werd op 17 maart 1861 door de Eerste en Tweede Kamer van het land een beroemde éénregelige wet aangenomen: ‘Koning Victor Emmanuel II krijgt de titel Koning van Italië voor zichzelf en voor zijn opvolgers.’ Dankzij deze wet werd Italië officieel voor de eerste keer in de geschiedenis één staat, waarvan Turijn de hoofdstad en Victor Emmanuel van het oude huis van Savoia de erfelijke monarch was.’

Dickie vertelt vervolgens over dat ene moment waarop de Risorgimento en de geschiedenis van de Italiaanse keuken samenvielen: ‘Dit is een van de weinige momenten in de Risorgimento waarop een menu een rol speelde – een menu dat verrassend veel zegt over de geschiedenis van de Italiaanse keuken en de cruciale plaats die Turijn daarin inneemt.

Tijdens een banket dat op 12 september 1846 werd gehouden ter afsluiting van de Associazione Agraria Subalpina was het de beurt aan de secretaris om een toost voor te stellen. De man die van de belangrijkste tafel opstond en de zaal overzag, had strenge gelaatstrekken, een korte nek en brede, ronde schouders. Lorenzo Valerio had reden om tevreden te zijn. Het congres was zonder enige twijfel een succes.

Lorenzo Valerio

Niet alleen hadden ze de gebruikelijke kwesties besproken, zoals modelboerderijen, veeverzekeringen en wisselteelt, ze hadden ook een fascinerend bezoek gebracht aan een paar zijdefabrieken in het dichtbij gelegen Vigevano. Dit alles was in overeenstemming met het door Valerio beleden patriottisme. Zijn doel was om de boodschap van de Risorgimento over het voetlicht te brengen met behulp van filantropie, onderwijs en praktische adviezen – om met andere woorden de idealen van vaderland en vooruitgang met elkaar te verbinden. Zelfs zijdecocons en coöperaties hielden misschien een belofte in van een natie in wording.

De plaats waar het congres werd gehouden was misschien nog een reden voor trots. De Associazione Agraria Subalpina was gevestigd in Turijn, maar in plaats van het congres daar in de hoofdstad van Piemonte te organiseren, had Valerio de leden naar Mortara laten komen, een stadje dicht bij de Piemontese grens met Lombardije, een regio die bij Oostenrijk-Hongarije hoorde. Onder de ongeveer vierhonderd gezichten die verwachtingsvol naar hem opkeken, herkende hij heel wat boeren en grondbezitters uit Lombardije. Hij hief zijn glas en stelde een toost voor waarvan hij wist dat die hoogst controversieel was: ‘Op onze broeders uit Lombardije. Dat deze vereniging van agrarische belangen een voorbode moge zijn van een nog belangrijker eenwording. Ik hoop dat iedereen met mij het glas wil heffen op Italië. Viva l’Italia!’

Viva l’Italia!’ echoden honderden stemmen, De hoogwaardigheidsbekleders die bij de secretaris aan tafel zaten, zwegen ontsteld. De aristocratische president van het genootschap werd bleek van schrik, beëindigde bijna meteen het banket en verliet de zaal. Valerio bleef alleen aan tafel achter, peinzend over zijn provocerende vaderlandslievende daad. […]

De toost van Valerio was een klein keerpunt in het verhaal van de Italiaanse eenwording – maar wel een belangrijke aanwijzing voor de groeiende steun voor één koninkrijk. En hoewel Italië (gelukkig) culinair gezien nog steeds geen eenheid is, kunnen we nog steeds toosten op Italië, het in alle opzichten heerlijkste land ter wereld! Viva l’Italia!

Kijk voor meer informatie over alle feestelijkheden rondom het 150-jarig bestaan op www.italiaunita150.it

Ontdek onze droomplekken in Italië!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *