Ga op pad met onze City Walks!

Vechten tegen de windmolens

Voordat ik regelmatig in Italië vertoefde, keek ik niet of nauwelijks door de ogen van anderen naar mijn eigen land. Ik was gewend aan de Limburgse heuvels en dacht bij ‘Holland’ vooral aan de uitgestrekte weilanden vol met koeien en aan dijken waarover de hoofdpersonen in vele kinderboeken door weer en wind naar school moesten fietsen.

Vanaf het moment dat ik regelmatig in Italië kom, voel ik me meer dan eens Don Quichot die het moet opnemen tegen de windmolens. Want hoewel het in Nederland best een zeldzaamheid is, een windmolen, denken veel Italianen dat deze bouwwerken net zo aanwezig zijn als de koepels en klokkentorens in willekeurig welk Italiaans dorp.

Al gauw kregen de windmolens gezelschap. Niet van de voor de hand liggende klompen of tulpen, maar van wiet en de Wallen. Toen ik daar laatst met wat Italiaanse vrienden over sprak, bleken zij het probleem van deze nationale associaties te herkennen en net zo gestoord te worden van de hardnekkige clichés over la dolce vita en de erfenis van Michelangelo.

Hoe kan het toch dat we zo getekend worden door stereotypen die soms zelfs allang zijn achterhaald? Waarom zorgen we niet voor positieve, eigentijdse beelden die recht doen aan ons land en die onze identiteit met trots over de grens heen kunnen vertegenwoordigen? Begrijp me niet verkeerd, dat historisch erfgoed moet zeker overgedragen worden, maar waarom voelen we niet dezelfde trots voor hedendaagse kunst en cultuur?

Neem Florence, een stad waar ik afgelopen weken doorheen struinde, maar waar ik dit keer bijna geen enkel bezoek aan kunst uit de renaissance bracht. In plaats daarvan ging ik naar moderne cafés, exposities van hedendaagse kunstenaars, ontmoette ik jonge creatievelingen, jongeren die dromen van een ander Italië…

Hoe breng ik dit andere Florence over aan bezoekers die de stad alleen kennen van Michelangelo’s David en de koepel van de Duomo? Hoe kan ik, om bij de vergelijking van Don Quichot te blijven, de windmolens in een modern landschap plaatsen, zodat beide beelden elkaar versterken? Hoe blijven we trots op onze historie, onze eeuwenoude cultuur, maar staren we ons daar niet blind op?

Allemaal vragen die tijdens Florens 2012 aan bod zullen komen. Vragen die voor elk land een ander antwoord zullen genereren, maar de grote gemene deler is duidelijk: laten we, geïnspireerd door de grote prestaties uit het verleden, een nieuw cultureel imago van steden en landen neerzetten, met volop mogelijkheden voor huidige kunstenaars om daar, ieder op eigen wijze, vorm aan te geven. Niet in marmer of op een fresco, maar met onze moderne mogelijkheden, al dan niet digitaal.

Zo krijgen de windmolens en de wietrokende Nederlanders, de kerktorens en de op een pleintje rondhangende Italianen – en alle andere nationale clichés – een nieuwe context en kunnen we, in plaats van in gevecht gaan met de windmolens, profiteren van de energie en aantrekkingskracht die nog steeds van ze uitgaat.

Ik ben benieuwd hoe jullie die nieuwe context voor je zien, voor Nederland en/of Italië. Deel vooral je mening en ideeën, wie weet kunnen we zo voor aanvang van Florens 2012 een prachtig nieuw imago neerzetten!

Deze blog is mijn eerste bijdrage aan de blog contest van Florens 2012 (zie ook mijn introductieblog over deze wedstrijd). Volgende week zondag verschijnt deel twee, met een concreet idee hoe oude en nieuwe cultuur samen voor een unieke ervaring kunnen zorgen).

Ontdek onze droomplekken in Italië!

5 reacties

  1. Nooit geweten dat jij uit het Toscane van NL komt Saskia.

  2. Jazeker Peter, ik ben geboren en getogen in Meerssen. In het najaar kom ik voor een lezing even terug naar dit ‘Toscane van Nederland’, zoals jij het zo mooi noemt. Ik zal je op de hoogte houden!

  3. Geweldig zo’n lezing, ben ik ook wel voor in. Wij zijn op dit moment vlakbij Cortona, zij hebben regelmatig muziek feesten en exposities met moderne Italiaanse artiesten en kunstenaars.
    Een mooi voorbeeld is Andrea Roggi uit Castiglion Fiorentino sculpturen in brons vervaardigd volgens de methode van de verloren-was techniek, een techniek door de Etrusken overgeleverd. Haar kunstwerken zijn ook in marmer gemaakt en hebben een heel eigentijds karakter.
    Zo kan je toch het verleden en het heden samen samen brengen en overbrengen tot over de grenzen.
    Kijk maar op zijn site http://www.andrearoggi.it
    Succes
    Fons

  4. Barbara de Groot

    O ik ben zo beniewd naar je ervaringen in Florence, ik ben daar nog nooit geweest maar hoor er zo veel mooie dingen over. Ik houd je blog in de gaten!

  5. Heel fijn, Saskia, als je me op de hoogte houdt over de lezing.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *