Ga op pad met onze City Walks!

Tous les soleils

Wees gerust, de Franse titel van vandaag betekent niet dat ik Italië vaarwel heb gezegd. Een Italofiel wordt nu eenmaal niet zo gemakkelijk een Francofiel… Sinds gisteren draait de film Tous les soleils in de Nederlandse bioscopen, en dit alledaagse maar toch bijzondere verhaal over een Italiaan in Straatsburg wilde ik jullie niet onthouden.

Tous les soleils klinkt dan wel Frans, maar deze nieuwe film van Philippe Claudel (bekend van onder andere Il y a longtemps que je t’aime) heeft een mix van Franse en Italiaanse acteurs. De belangrijkste is Alessandro, een Italiaan die met zijn broer en zijn vijftienjarige dochter Irina in Straatsburg woont. Hij werkt als docent barokke muziek en doet dat met de passie die de meeste Italianen eigen is.

Broer Crampone is een onschuldige anarchistische idioot die sinds Berlusconi aan de macht kwam politiek asiel probeert te verkrijgen. Soms heeft Alessandro het gevoel dat hij twee tieners moet opvoeden. Terwijl hij een modelvader probeert te zijn en geniet van het gezelschap van zijn grote groep vrienden, is hij vergeten hoe hij weer een liefdesleven opbouwt. Wanneer zijn dochter voor het eerst verliefd wordt, komt ook Alessandro’s leven op zijn kop te staan – hetgeen zorgt voor hilarische maar ook ontroerende momenten. Een impressie:

Claudel weet met dit nieuwe verhaal, dat hij speciaal schreef voor de film en dat dus nog niet eerder in boekvorm is geschreven, een film te maken die zich beweegt tussen hoop en vrees. Er valt veel te lachen, vooral dankzij Crampones idiote bijdrage, maar er wordt ook een gevoelige snaar geraakt – niet zelden dankzij de prachtige muziek.

Naast Alessandro, Crampone en Irina kent Tous les soleils namelijk nog een Italiaanse hoofdrolspeler, namelijk de muziek, en in het bijzonder de tarantella. Men beweert dat deze volksdans uit Zuid-Italië magische krachten heeft, in het bijzonder om mensen te genezen van pijntjes, liefdesverdriet en melancholieke gevoelens.

Philippe Claudel heeft zich erg door deze dans, het ritme en de achterliggende betekenis laten beïnvloeden. ‘Ik droomde steeds weg bij het idee van een professor die oorspronkelijk uit Italië komt en die de geschiedenis van de muziek van ‘zijn’ volk probeert over te brengen aan studenten in Straatsburg. Zijn hart klopt sneller bij het horen van Italiaanse muziek, en hij schroomt niet om op de tafels te dansen voor het oog van zijn studenten.’

Toch zit er achter deze lichtvoetige professor een gekwetst man. Zijn grote liefde, Louise, kwam om bij een auto-ongeluk toen hun dochter nog maar een paar maanden oud was – inmiddels vijftien jaar geleden. Alessandro kan zich niet over het verdriet heen zetten. Hoewel hij opgewekt de tarantella danst voor zijn studenten of met zijn vrienden van een goed glas wijn geniet, wordt hij van binnen verscheurd door verdriet. In al die tijd heeft hij nooit een nieuwe relatie gehad. Wel zorgt hij met ziel en zaligheid voor zijn dochter en zijn broer, een rascommunist die overal en altijd in zijn badjas rondwandelt.

Claudel: ‘Het verhaal is ontstaan uit de muziek, of beter nog, uit het effect dat muziek op me had. En dan bedoel ik niet alleen letterlijk muziek zoals we dat kennen van liedjes op radio en televisie, maar ook de muziek die ontstaat als verschillende mensen met elkaar praten, zeker als ze allemaal verschillende accenten hebben. De melodie van alle woorden binnen een familie of een groep vrienden vormen een uniek muziekstuk. Dat geldt eveneens voor onze huidige cultuur: het is een mix van verschillende mensen, talen en interpretaties.

Ik koos overigens niet alleen voor Straatsburg omdat hier zoveel verschillende talen en accenten te vinden zijn, maar ook omdat de stad me elke keer weer raakt. De stad, die eigenlijk altijd onderbelicht is gebleven in Franse films, heeft zoveel verschillende plekjes die stuk voor stuk prachtig zijn, om er te leven maar zeker ook om te filmen. De straatjes die bijna Italiaans aandoen, het water, de fietsers, en dichtbij de wijngaarden in de Elzas en de Vogezen.’

Samen met de hoofdrolspelers maakt de stad van Tous les soleils een lichtvoetige komedie die aanzet tot filosoferen over de liefde – net als het leven zelf. Kijken dus!

Ciao tutti voor de tweede keer genomineerd voor de Travvies Award
Ja, je leest het goed, ik kreeg woensdag 25 mei het heuglijke nieuws dat Ciao tutti voor de tweede keer (!) genomineerd is voor de Travvies Reiswebsite Awards!

De Travvies Awards zijn een nieuwe websiteverkiezing, waarbij 99 geweldige reiswebsites meedingen naar een award. Er zijn zes verschillende categorieën. Ciao tutti is genomineerd in de categorie Reisverslagen. De Travvies Awards worden uitgereikt door StedenTripper.com.

Tot en met 7 juni kun je je stem uitbrengen (liefst op Ciao tutti natuurlijk) via http://www.stedentripper.com/travvies/

Grazie mille enne… zeg het voort!

Saskia

Ontdek onze droomplekken in Italië!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *