Ga op pad met onze City Walks!

Nu Italië is gemaakt, moeten we de Italianen nog maken

Gisteren waren we ter gelegenheid van het pinksterritueel in het Pantheon even in Rome, de hoofdstad van Italië. Maar wist je dat Florence ook een tijdlang de rol van hoofdstad heeft vervuld? Van 1865 tot 1871 was Florence de hoofdstad van het Italiaanse rijk, dat toen overigens nog niet helemaal herenigd was.

John Dickie schrijft hierover in Delizia!het volgende: ‘In september 1864 werd het nieuws dat Florence de hoofdstad van Italië zou worden met verbazing begroet. Toen de onstuimige romanschrijver en staatsman Massimo d’Azeglio een paar jaar eerder had gezegd dat Florence een goede stad zou zijn om de regering te vestigen, werd dit met hoongelach begroet. Maar zijn voorstel kreeg steeds meer aanhang omdat de andere kandidaten de een na de ander afvielen.

Turijn, dat sinds de eenwording als regeringszetel fungeerde, lag te noordelijk. Napels, nog steeds de grootste stad van het schiereiland, lag te zuidelijk en was te chaotisch. Rome, dat door bijna iedereen als de natuurlijke hoofdstad van Italië werd beschouwd, was nog steeds van de Kerkelijke Staat van de paus en werd beschermd door een ring van Franse bajonetten.

Er woonden destijds ongeveer 100.000 mensen in Florence. Als de regering zich er zou vestigen, moesten daar nog eens 30.000 politici, ambtenaren, journalisten, advocaten en aanhangers bij worden gepropt. Er werden haastig woonstraten, overdekte markten, bredere bruggen, kazernes en een treinstation gepland. De vooruitgang vereiste hygiëne, licht, lucht en een gezonde scheiding van de sociale klassen, die in het historische centrum nog steeds ongemakkelijk dicht op elkaar woonden.

Respectabele Italiaanse burgers wilden in ruime cafés en theaters zitten, in glimmende etalages van nieuwe winkels kijken en langs met bomen afgezette lanen wandelen zonder visboeren of struikrovers tegen te komen. De Mercato Vecchio en het getto stonden op de nominatie om gesloopt te worden. De onderbuik van Florence werd twintig jaar eerder opengereten dan die van Napels.

De hygiënische transformatie van Florence ging niet geheel volgens plan. Frankrijk trok in 1870 zijn troepen terug uit Rome en het Italiaanse staatsapparaat werd al snel van de Arno naar de Tiber overgeplaatst. Dit tot vreugde van een groot deel van Italië, maar Florence werd in een financiële crisis gestort door de daling van de onroerendgoedprijzen. In 1878 gaf de gemeenteraad de strijd op, nam en masse ontslag en verklaarde de stad failliet.’

Rome werd aangewezen als nieuwe hoofdstad, maar dit leidde nog niet tot een nationaal gevoel onder de inwoners van de verschillende Italiaanse provincies. D’Azeglio had er nog niet zo’n vertrouwen in: ‘Nu Italië is gemaakt, moeten we de Italianen nog maken.’ Toch was alle moeite niet voor niets geweest. De Italiaanse eenheid liet staatkundig gezien dan lang op zich wachten (en je kunt natuurlijk uren discussiëren over de vraag of deze eenwording nu – anno 2010 – wel geslaagd is), er was gelukkig toch wel een verbindend element te vinden waar het Italiaanse volk zich als één man achter zou scharen.

Aan jullie om te raden wat dat was! Mail hét verbindende element van de Italianen voor 1 juni naar winnen@ciaotutti.nl o.v.v. één Italië. Onder de inzenders van het juiste antwoord verloot ik een toepasselijke prijs waarmee je zelf de Italiaanse eenwording kunt beleven!

Ontdek onze droomplekken in Italië!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *