Ga op pad met onze City Walks!

De eenzaamheid van de priemgetallen in première

Aanstaande donderdag, 9 december, is het dan eindelijk zover: dan gaat de langverwachte film La solitudine dei numeri primi (De eenzaamheid van de priemgetallen) ook in Nederland in première!

Priemgetallen staan eenzaam tussen de andere cijfers. Soms bevinden ze zich dicht bij elkaar, maar net dat éne getal ertussen verhindert echt contact. Daarom zijn ze gedoemd tot een geïsoleerd bestaan. Alice (in de film vertolkt door Alba Rohrwacher) en Mattia (Luca Marinelli) leiden eveneens een geïsoleerd bestaan. Ze kennen elkaar al vanaf hun puberteit, maar omdat ze elk op hun manier worstelen met hun uitzonderlijke karakter, is echte verbondenheid altijd onmogelijk geweest. Ze blijven buitenbeentjes, niet alleen ten opzichte van de anderen maar zelfs ook ten opzichte van elkaar.

Een klein stukje over de jonge Alice:

‘Alice liet haar ski’s onhandig in de sneeuw vallen: als haar vader het had gezien had hij haar waar iedereen bij was op haar donder gegeven. Voordat ze haar skischoenen in de bindingen klikte, sloeg ze met haar skistok tegen de zolen om de sneeuwklonters los te krijgen.

Ze moest eigenlijk nu al plassen. Ze voelde het op haar blaas drukken, alsof er een speld in haar buik stak. Ze zou het vandaag ook weer niet kunnen ophouden, dat wist ze zeker.

Elke ochtend hetzelfde liedje. Na het ontbijt sloot ze zich op in de wc en perste en perste om alles eruit te plassen. Ze bleef net zo lang op de wc haar buikspieren zitten aanspannen tot ze steken in haar hoofd kreeg van de inspanning en het leek alsof haar oogballen uit hun kassen zouden floepen, als het vruchtvlees van een druif uit zijn vel, wanneer je erin knijpt. Ze zette de kraan helemaal open zodat haar vader de geluiden niet zou horen. Ze perste met gebalde vuisten om ook de laatste druppel eruit te krijgen.

Zo bleef ze zitten tot haar vader op de wc-deur bonsde en schreeuwde hé, jongedame, komt er nog wat van of moeten we vandaag soms ook weer te laat komen?

Het hielp allemaal toch niks. Als ze aan het eind van de eerste stoeltjeslift was, moest ze altijd al zo nodig dat ze genoodzaakt was haar ski’s los te maken, een eindje verderop in de verse sneeuw te hurken en net te doen alsof ze haar skischoenen strakker deed, terwijl ze intussen plaste. Ze maakte een bergje sneeuw rond haar tegen elkaar geklemde benen en plaste in haar broek. In haar skipak, in haar maillot, terwijl de rest van het klasje naar haar keek en Eric, de skileraar, zei we moeten weer eens op Alice wachten.

Wat een opluchting, dacht ze elke keer als ze het lekker warme vocht langs haar verkleumde benen voelde lopen.
Het zou echt een opluchting zijn, dacht Alice, als ze niet allemaal naar me stonden te kijken.
Ze gaan het een keer merken.
Ik laat een keer een gele plek in de sneeuw achter.
Dan lachen ze me allemaal uit, dacht Alice.’

Het verhaal van Alice en Mattia sloeg zowel in Italië als in het buitenland in als een bom; zelden heeft een debuut zo’n indruk gemaakt als dat van de jonge Italiaanse auteur Paolo Giordano (1982). Bij het verschijnen van zijn roman De Eenzaamheid van de priemgetallen werd hij gezien als het grootste literaire talent dat sinds jaren in Italië was opgestaan.

Die lof werd in de zomer van 2010 nog eens bevestigd toen hem, als jongste schrijver ooit, de Premio Strega werd toegekend, de meest prestigieuze literaire prijs in Italië. Inmiddels zijn er alleen al in Italië meer dan achthonderdduizend exemplaren van zijn boek verkocht. Voor alle fans is er nu dan eindelijk de film, die Alice en Mattia tot leven wekt en je meeneemt in hun gedachtewereld. Voor iedereen die eerst het boek wil lezen: er zou deze week ook een nieuwe editie beschikbaar zijn, met beeldmateriaal uit de film.

Ontdek onze droomplekken in Italië!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *