Ga op pad met onze City Walks!

Viva Puglia!

door: Erik Spaans en Jolande Burg

2007©erik spaans

Pugliezen, maar eigenlijk alle Italianen, gaan vaker uit eten dan wij. Nuchtere noorderlingen doen dat alleen als er wat te vieren valt, maar in ons dorp San Vito zit een gemiddeld restaurant iedere dag gewoon vol, ‘s middags én ‘s avonds. Behalve op zondag, want die dag is voor thuis met de familie, die tussen de kerkgangen door alles waar de hele week aan is gewerkt in een paar uur er doorheen eet. Schalen antipasti met worst, bruschetta’s en burrata, een lokale mozzarellasoort. Alles kakelvers, alles lekker en alles overgoten met de beroemde lokale olijfolie. Wat dát betreft hebben we een hoop geleerd van Puglia. Maar terwijl Italië de naam van designland heeft op te houden, een land waar zelfs de vroegere plompe gietijzeren typemachine sportieve Ferrari-achtige trekjes kreeg aangemeten, hebben de restaurants meestal een inrichting met meubels en wanddecoratie die rechtstreeks uit Afgrijzië lijken te zijn ingevoerd. Met bijpassende plastic tafelkleden. Vaak zo lelijk, dat het weer leuk wordt. En dat is fijn.

Daarbij zijn ze steevast toegerust met een enorme breedbeeld flatscreen, die over het algemeen op een krijsend spel- of sportprogramma staat afgestemd. Niemand kijkt, maar daar is hij ook niet voor. Het zorgt voor het verbreken van iedere denkbare stilte. Hier moeten wij Hollanders óók even aan wennen. Wij willen rust. Wij willen een gesprek. Maar dat willen zij ook. Het klinkt alleen anders.

Aan de met schalen en glazen volgeladen tafels zitten hele gezinnen, waarbij de grootvader met jaren-zestig-bril altijd van de partij lijkt, waar de puberende dochter haar zonnebril op haar neus en het mobieltje tegen haar oor heeft, waar de kleuters wild onder de tafels doorkruipen en waar het gevoerde gesprek meestal meer op ruzie lijkt dan op koetjes en kalfjes. Tijdens deze conversaties, die in de regel óf over voetbal óf over eten gaan, vormen mond en handen als het ware één geheel. Dus waar de mond te kort schiet, nemen de handen het over, vullen aan of versterken. Dit leidt bij het eten zelf, waarbij mond en handen ook één geheel dienen te vormen, soms tot onhandige situaties. Maar al doende leert men kennelijk en terwijl al pratende de pastaslierten behendig naar binnen worden gedraaid, schalt Rai Uno de bingouitslagen. Het blijft een fascinerend fenomeen.

Laatst aten we met vrienden bij La Locanda di Nonna Mena, een piepklein restaurantje in San Vito. We zaten met z’n zevenen lekker aan twee enorme schalen met antipasti van gegrilde octopusjes, schelpjes, geroosterde aubergine, burrata, venkelplakjes en een fles heerlijke olijfolie onder handbereik. Een karaf witte en rode Salento erbij en dat alles voor net iets meer dan zestig euro! Echt, Puglia blijft ons verbazen…

Puglia 2

Over Erik & Jolande
Jolande Burg is kookboekenschrijfster en Erik Spaans wijnschrijver en culinair fotograaf. Samen wonen en werken ze op het Italiaanse platteland in een eeuwenoude gerestaureerde villa tussen de olijfbomen. Klik hier voor een van hun regionale lievelingsrecepten, door Jolande naar eigen smaak omgebouwd, dat ook in hun laatste boek Extra Vergine werd gepubliceerd. Zij geven op hun Zuid-Italiaanse Villa Rossa dit jaar weer korte weekend-kooklessen (drie vegetarische en een Italiaanse wijn-spijs workshop), die een geweldige aanvulling kunnen zijn op een zonnige vakantie in Puglia. Kijk op de website van Villa Rossa voor meer informatie.

Ontdek onze droomplekken in Italië!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *