Ga op pad met onze City Walks!

Afscheid van een grote liefde

Nine Boor ging tijdens een tussenjaar onder meer de taal leren van het land dat haar doet stralen: Italië. Ze verhuisde naar Napoli, haar grote liefde, waar ze vandaag echter afscheid van moet nemen…

Nine: ‘Dit is een van mijn laatste dagen in Napels. Al bijna een jaar ben ik verliefd. Verliefd op Napels, verliefd op de taal en de mensen. Maar ik ga mijn grote liefde verlaten….

Dit is mijn laatste blog vanuit Napels. Ik keer weer terug naar Nederland. Ik had geen plannen, maar morgen is de laatste dag van mijn taalcursus en heb besloten niet langer te blijven. Niet omdat mijn verliefdheid voor Italië en Napels over is, die is misschien wel verdubbeld zelfs, maar omdat het genoeg is voor mij.

Na drie maanden heb ik zoveel geleerd over Italië, Italianen en hun gewoontes. Over hun land en hun taal. Over hun manier van leven en over de manier van omgaan, over de verschillen tussen Nederland en Italië.

Ik ben me steeds Napolitaanser gaan voelen. Maar als er, zoals de afgelopen anderhalve maand, Nederlandse vrienden langskwamen, ging ik niet meer op in de Italiaanse massa, zoals eerst. Ik sprak Nederlands en had af en toe hakken aan, waardoor ik écht boven de mensen uittorende en opviel.

Toen ik vorige week namelijk eerst mijn jas en toen mijn sjaal verloor, riep een man boos: ‘Ja meisje, dat komt omdat je zo altissima (ontzettend lang) bent.’ Ik moest lachen, zijn echtgenote stootte hem aan en fluisterde dat hij dat niet kon zeggen, waardoor ik nog harder moest lachen. ‘Maar het is gewoon oneerlijk, ik wil ook zo lang zijn als zij.’

Mijn ouders kwamen ook kijken naar mijn grote liefde. Ik wilde ze meenemen naar mijn lievelingsrestaurant en omdat het stortregende (niet zoals in Nederland, maar regen zoals in het tropische regenwoud), bestelde ik een taxi.

De man was blij met ons als toeristen, maar nog blijer toen hij hoorde dat we uit Nederland kwamen. Hij begon te praten en vertelde over zijn hobby, waarvoor hij vaak naar Nederland moest. Hij hield namelijk postduiven, waar hij wedstrijden mee vloog. ‘Cara, in Nederland hebben ze de beste!’

Ik zei hem dat ik dat niet wist en hij begon filmpjes op te zoeken op zijn telefoon. Terwijl hij reed. ‘Oh, dat is normaal hoor, mam, Napolitanen zijn als ze enthousiast zijn écht enthousiast en zo trots dat ze je het gelijk willen laten zien. En dan maakt het ze niet uit dat ze een taxi besturen.’

Hij bracht ons bij het restaurant en haalde ons later ook weer op. En toen hij mij bij mijn huis afzette, drukte hij me op mijn hart dat ik hem moest bellen als ik ooit een taxi nodig had. Ik wilde hem fooi geven, maar dat weigerde hij, hij had al een speciale prijs gemaakt.


Ik heb ook geleerd over de kloof tussen arm en rijk, die hier nog aanzienlijk groot is. Aan mijn favoriete plein in Napels ligt mijn favoriete bar. Ik breng er heel wat uurtjes door in de zon, un caffé nocciola of een lemon soda drinkend.

Toen ik daar voor het eerst kwam, werd elke vriend van het terras geplukt om mijn leeftijd te raden. Allemaal raadden ze fout, maar wat hadden ze een lol. Eén ober werd een goede vriend. Omdat ik als nieuwsgierige Nederlander heel benieuwd was hoeveel hij verdiende op een dag waarop hij negen uur werkt, vroeg ik het hem. ‘Veertig euro per dag, amore, dat is alles en dat is normaal in Italië.’ Ik schrok en verdubbelde mijn fooi die ik zojuist uit mijn portemonnee haalde. Hij wilde het niet, hij was te trots.

De cirkel is rond. Vorig jaar maakte ik vrienden voor het leven in een bar en nu weer. Dag Napoli, dank voor de heerlijke tijd hier. Dag stad waar altijd iets te doen is. Dag eerste grote liefde, a presto!’

Ontdek onze droomplekken in Italië!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *