Ga op pad met onze City Walks!

Bologna – kilo’s pasta en stapels studieboeken

Lisanne Notermans studeert sinds september 2016 in Bologna. Op Ciao tutti zal ze regelmatig verslag doen van haar belevenissen in deze bruisende stad, maar vandaag stelt ze zich eerst aan jullie voor én vertelt ze hoe ze in Bologna verzeild is geraakt.

Lisanne (rechts) met haar zus

Lisanne: ‘Als je me tien jaar geleden had gevraagd waar ik mezelf zou zien, een decennium later, dan geloof ik niet dat ‘in een studentenhuis met drie Italiaanse jongens een carrière in de culturele sector najagend, ín Bologna’ op dat moment daadwerkelijk tot een van de opties behoorde.

Maar sinds het leven je soms zomaar weet te verrassen, schrijf ik deze eerste blog vanaf mijn Bolognese balkonnetje. Toen ik op mijn twaalfde mijn eerste voetsporen achterliet in dit prachtige land, verloor ik mijn hart aan de Italiaanse taal en cultuur.

Op het moment dat ik mijn vrienden vertelde dat ik voor de derde keer voor ‘wat langere tijd’ naar Italië zou vertrekken, gingen hun wenkbrauwen allesbehalve omhoog. Waren ze niet verbaasd? Nee, mijn vrienden blijken me beter te kennen dan ik mijzelf. Voor hen was deze stap geen verrassing, sterker nog: ze hadden zich al afgevraagd wanneer ik mijn koffers weer zou pakken.

Ik behoor namelijk tot de zogenaamde ‘Generatie Y’ die in haar quarterlife crisis verkeert. Hoewel ik de overvloed aan (digitale) prikkels, artikelen en regenboog-filterplaatjes die ons beloven dat als we dit fantastische-écht-werkende stappenplan volgen, we fit, zen en gelukkig worden probeer te ontwijken, bevind ook ik mezelf herhaaldelijk in momenten van serieuze keuzestress. Op yogaretraite naar Bali, met de backpack door Azië of op de motor door het Midden-Oosten… De wereld ligt aan onze voeten en niemand kan ons wat maken.

Maar ik, ik zit met mijn net-zevenentwintig-jaar wat dichter bij huis, in Bologna. Mijn lieve mama is allang blij dat het niet een van bovenstaande opties is geworden. Ik woon in een studentenhuis in een palazzo waar de gemiddelde leeftijd buiten mijn huisgenoten en mijzelf dik zestig plus is, midden in een villawijk op een heuvel die ik elke keer als ik hem op fiets weer vervloek.

In mijn hoofd vink ik dan wel even het boxje ‘fit’ af en beloon ik mezelf vervolgens met een overheerlijk glas Pignoletto (een licht bruisende witte wijn afkomstig uit de streek). Niks geen backpacks en gefrituurde sprinkhanen, gewoon een goed bord taglietelle al ragù en ik ben intens gelukkig.

Het begon echt te kriebelen op mijn zestiende. Ik bezorgde mijn ouders de (tot dan toe) grootste schrik van hun leven door mede te delen dat ik mijn zojuist bereikte ‘niet-meer-leerplichtige-leeftijd’ zeer serieus nam en wilde stoppen met mijn VWO-opleiding.

Ik denk dat er in het hoofd van mijn vader op dat moment een kleine wervelstorm ontstond, maar zeer koeltjes antwoordde hij: ‘Goh oké, maar wat wil je dan gaan doen?’ Ik wilde naar Italië, Italiaans leren en ‘gewoon daar leven’. Hij beloofde me dat als ik mijn diploma zou halen, hij me op welke manier dan ook zou helpen die ‘droom’ te verwezenlijken. Die lieve papa.

Zo gezegd zo gedaan: na mijn diploma-uitreiking volgde ik een taalcursus van drie maanden in Florence. Vier jaar later was Rome een semester lang mijn thuis, vanwaar ik na twee maanden mijn ouders mededeelde dat als ik een stage zou vinden ik toch nog wel even langer zou willen blijven.

Een jaar later verliet ik de Eeuwige Stad en dat deed pijn. Maar het was tijd om de realiteit onder ogen te zien, mijn bachelor af te maken en een baan te vinden. Een master liet ik nog even voor wat het was, want de bekende keuzestress klopte ook bij mij aan en eerst wat werkervaring kon geen kwaad, dacht ik.

Maar een master volgen bleef prominent op mijn to do-lijst staan, en Italië bleef in mijn hoofd en in mijn hart. Bij gebrek aan een masterprogramma dat voldeed aan al mijn wensen in Amsterdam, waaraan ik toch ook een klein beetje mijn hart verloren heb, volg ik nu in Bologna een tweejarige master: Innovation and Organization of Culture and The Arts.

En wat ben ik verrast en blij met deze stad. Bologna is prachtig, Bologna is kleurrijk, Bologna laat me kilo’s aankomen en het er weer afrennen in de Giardini Margherita. Bologna is alternatief en progressief en huisvest zeker tachtigduizend studenten. Bologna is divers, zit vol geheimen en is verdeeld, in vele opzichten.

Maar Bologna is ook ‘gewoon’ maar een stad, een paar duizend kilometer van de Nederlandse grens. Waar ik in de haast van mijn toch nog steeds Nederlands-geprogrammeerde-efficiëntie hoofdje het onmogelijke mogelijk probeer te maken. Waar mijn portemonnee me duidelijk probeert te maken dat ik toch echt weer als student moet leven, maar mijn hoofd is blijven hangen in de gedachte dat ik dat stadium gepasseerd ben.

Dus als ik weer een dag vergeet omhoog te kijken (lopend door de portici), wakker word met een kloppend hart omdat ‘de dertig’ met rasse schreden nadert of ik me te midden van een groep zingende, gitaar spelende en bierdrinkende hippies bevind en me afvraag hoe ik daar ook alweer terecht ben gekomen, dan denk ik aan mijn lieve buurvrouw Giulia die eens in de zoveel tijd op de deur klopt om ons een blad vol handgemaakte tortellini te brengen.

Dan denk ik aan de vrouw in haar splinternieuwe mintgroene Fiat 500 die me een lift aanbiedt tijdens een tropische regenbui terwijl het water al drie centimeter in mijn schoenen staat. Dan denk ik aan de twee beste vrienden van mijn huisgenoot Filippo die met een glas rode wijn op een vrijdagavond drie uur lang gnocchi staan te rollen en kneden – omdat het ‘toch meer werk was dan ze hadden gedacht’. En dan maakt mijn hart weer even twee of drie sprongetjes.

De komende tijd neem ik jullie heel graag (virtueel) mee naar Bologna, schrijvend vanaf mijn lievelingsbalkon waar ik de ochtenden begin met yoghurt (niks geen zoet croissantje) en een flinke (Nederlandse) sloot koffie. Ik neem jullie mee op reis door mijn hersenspinsels en door deze prachtige stad, waarbij ik graag al mijn ervaringen en ontdekkingen deel die ik opdoe tijdens mijn ‘doodnormale’, schoolgaande leventje hier in deze waanzinnige stad. A presto!

2x per week Italiaanse inspiratie

Meld je aan voor de Ciao tutti nieuwsbrief - en ontvang de digitale editie van onze City Walk Klassiek Rome als cadeautje:

Ontdek onze droomplekken in Italië!

Een reactie

  1. Liesbeth Zijleman

    Geweldig verslag Lisanne!! Wat kan jij met humor je Italiaanse leventje verwoorden!
    Mijn dochter Anne is dus één van die backpackers door Azië voor een half jaar waar jouw moeder, mijn top vriendin, bang voor was.
    Maar mijn stelling is, als jullie genieten, genieten wij mee, waar ook ter wereld (als het maar niet voor altijd is….).
    Succes met je studie, je avonturen, je medebewoners en alles wat nog op je pad gaat komen!!!! Ciao!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *