Ga op pad met onze City Walks!

‘Liever op een vulkaan dan onder water!’

Vandaag is het geen gewone maandag, maar een zonnige Tweede Pinksterdag. De meeste mensen zijn een extra dagje vrij en daarom een extra blog, met een herkenbaar verhaal (ik stelde ooit dezelfde vraag en kreeg hetzelfde antwoord) van Diane Kuster, uit Napels:

‘De zon schijnt en vanuit mijn hotelkamerraam zie ik de machtige Vesuvius Napels overheersen. Ik kan mijn verlangen niet meer bedwingen en besluit naar boven te rijden om dit donkere gevaarte van dichtbij te gaan bekijken. Er staat duidelijk langs de weg dat het hier om een Nationaal Park gaat, maar het afval van de vele Italiaanse picknicks doet anders vermoeden.

Ooit zag ik een documentaire waarin men van de geijkte weg afging en vele hopen van verschillende soorten afval ontdekte. Men kon precies zien waar het vandaan kwam: verpakkingen van uiteenlopende kleine ateliers, fabriekjes en ga zo maar door. Toen het afvalprobleem op z’n hoogtepunt was, had men in Napels een eenvoudige oplossing: ‘We hebben hier vlakbij nog zo’n berg met een gat erin… Als we daar nu al het afval in gooien, zijn we het kwijt want zodra de vulkaan uitbarst zijn we er toch geweest.’ Een ludieke oplossing, maar het werkt toch niet echt. Stel je voor…

De Vesuvius is de gevaarlijkste vulkaan van Europa. Alhoewel de Etna zich regelmatig laat horen op het nieuws is het de Vesuvius waar men het meest bang voor is. Het is al een tijd geleden dat deze voor het laatst is uitgebarsten, in 1944, en toen kon men het allemaal niet goed registreren omdat de oorlog in volle gang was. Hoe langer het duurt voordat de Vesuvius uitbarst, des te erger zal de ravage zijn. Er wonen drie miljoen mensen in het gebied rondom de vulkaan en er is een groot evacuatieplan opgesteld. Soms wordt er geoefend, maar hoe moeten al deze mensen in godsnaam ontsnappen? Het blijkt dat alleen diegenen die direct in een auto springen en er met een vaart van 130 kilometer per uur vandoor gaan het kunnen overleven. Maar welke kant moet iedereen op? Het lijkt mij een hopeloze actie.

Terwijl deze gedachten door mijn hoofd gaan, rijd ik verder naar boven tot ik niet verder kan. Ik parkeer de auto, koop een kaartje, en begin met de klim naar de kraterrand. Hekjes maken duidelijk dat je niet verder over de rand mag kijken. Het gat waarin zwarte, rode en gele kleuren zich vermengen ziet er echter niet echt vervaarlijk uit. Als ik de rand driekwart heb rondgelopen, koop ik bij een kraampje een kaart met een stempel als bewijs dat ik de Vesuvius heb beklommen.

Ik vraag de verkoper waar hij zelf woont. ‘Op de Vesuvius, vijf minuten van de top,’ is zijn droge antwoord. ‘Ben je niet bang dat de Vesuvius toch een keer gaat uitbarsten?’ is mijn vraag. Schouderophalend antwoordt hij: ‘Ach, het zal wel meevallen, en hier verdien ik toch mijn brood’. Dan vraagt hij waar ik vandaan kom en als hij Nederland hoort, schiet hij in de lach: ‘Nou, ik woon liever op een vulkaan dan onder water!. Dat lijkt me veel enger en gevaarlijker!’

Lachend biedt hij me een vol glas Lacryma Christi aan en genietend van deze heerlijke donkerrode Vesuviuswijn en het prachtige uitzicht over de baai van Napels ben ook ik alle gevaar van een eventuele toekomstige uitbarsting vergeten.’

Ontdek onze droomplekken in Italië!

3 reacties

  1. Afval wordt wereldwijd een groot probleem. Katrien vertelde dat ze inkopen deed bij een kleine kruidenierswinkel in Sessa Cilento. Zij weigerde het plastieken zakje dat hij wou meegeven om de aankopen in te plaatsen. Ze had haar tas immers bij. De man was uitermate verwonderd want het was de allereerste keer dat iemand een plastieken zakje weigerde. Er is ook in Italië nog veel werk aan de winkel ivm het bewust maken van de zorg voor onze moeder aarde.

  2. grappig dat jij mailt dat 2e pinksterdag veel italianen ook vrij nemen, mijn beeld is dat pinksteren eigenlijk helemaal niet zo bekend is of gevierd gaat worden in Italie, ervaringen van voorgaande jaren: iedereen is gewoon aan het werk 2e pinksterdag en zijn verbaast dat in nederland dit 2 dg gevierd wordt.

  3. Ciao Lidy,

    met de meeste mensen bedoel ik de meeste Nederlanders, voor hen schrijf ik immers – Italianen zullen mijn verhaal niet kunnen ontcijferen denk ik, zelfs niet op een extra vrije dag… Mijn thuisbasis is nog altijd Amsterdam, hoewel ik gelukkig meer dan geregeld in la bella Italia vertoef om verslag te doen. Dus vandaar de intro van een extra blogstukje op een extra vrije dag, in Olanda!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *