Ga op pad met onze City Walks!

Persoonlijke ervaringen op La Fenella

Ciao tutti! Gastblogger Jeannette Kalfsterman vertelt ons regelmatig over haar Italiaanse avontuur in Le Marche. Centraal in haar blogreeks staat de antieke watermolen en landgoed La Fenella, een magische plek voor ontspanning en inspiratie.

La Fenella

Jeannette: ‘In 2013 kochten we La Fenella. We waren meteen betoverd door de watermolen, maar ze had lang leeg gestaan en was sterk verwilderd. Er moest veel aan de molen, de bijgebouwen en het landgoed gebeuren. Wij zagen echter direct de mogelijkheden en na jarenlang intensief verbouwen en investeren, openden de deuren van La Fenella in 2015 voor proef-vakantiegasten. Zij hebben ons nieuwe inzichten gegeven: van bedlampjes tot het inrichten van de vele bijzondere terrassen die haar grootsheid zouden benadrukken. Bovenal was iedereen onder de indruk van de rust en schoonheid van La Fenella.

De beek voor de molen (1)

Ondertussen hebben we afgelopen maanden ons eerste echte zomerseizoen gedraaid. Families en groepen (en soms ook honden) hebben genoten van la dolce vita en de gastvrijheid van de Marchigiani. René heeft met behulp van een goede huishoudelijke hulp het gastheerschap met verve opgepakt.

Zomerfeest2zomerfeest 2016

Ook op persoonlijk vlak is er veel gebeurd. René leefde al een tijd alleen in Italië zodat hij actief aan de verbouwingen kon deelnemen. Dit jaar zat zoon Floris in groep 8 en zijn afscheid van Nederland kwam steeds dichterbij. Op Floris’ laatste schooldag kregen we ’s ochtends het bericht dat onze Jack Russel Marie onverwacht op La Fenella was overleden. We hadden haar zes jaar geleden als ‘bijvangst’ geadopteerd uit het asiel, naast de grote onverstoorbare Leonberger/herder Signor Quincy.

Dove Marie

Marie was doof, maar dat hinderde haar niet. Integendeel, ze was de capo van de familie. Zij regelde het allemaal wel. Geen hond zo groot of ze zorgde dat ze netjes in het gelid stonden. Hadden we een fijne avond met vrienden gehad, dan zat de witte vacht van onze Marie gegarandeerd onder de rodewijnvlekken. Ballen en stokken waren haar passie. En na een bad in de beek op La Fenella was er niets leuker dan door het zand rollen. Binnen vijf minuten was ze enorm smerig. Ze zit in ons aller hart en haar vroegtijdig overlijden maakte het afscheid van Nederland voor Floris nog heftiger.

Toen gebeurde er iets bijzonders. We waren al een tijdje aan het zoeken om voor Pluis, onze geadopteerde Maremmano-pup van acht maanden, een speelgenootje te vinden. Maremmano-honden zijn in staat zelfstandig een kudde schapen te hoeden. Pluis wilde vanaf drie maanden ’s nachts al niet meer binnen zijn; hij slaapt dan ook buiten. Als je dit type hond goed opvoedt, zijn ze zeer sociaal. Terra pulita roepen ze bij ons in de streek: ze eten alles op wat ze tegenkomen (zelfs slangen) en zijn in staat om met wolven en beren te vechten.

In de week van het overlijden van Marie zag ik een bericht op Facebook over een Maremmano-moeder met vier pups die sterk verwaarloosd in de buurt van Rome was gevonden. We besloten twee puppy’s te adopteren en ze de namen Roma en Lupa te geven. Vernoemd naar de stad Rome waar ze in de buurt zijn gevonden en naar het verhaal van Romulus en Remus, de stichters van Rome die door een wolvin werden gevoed en opgevoed.

De 4 honden RomaDe drie pups Pluis, Roma en Lupa

Terug naar het afscheid van Floris. Het was voor hem (en voor ons) een heftige, emotionele periode: het afscheid van de stad Den Haag waar hij zo prettig is opgegroeid en overal op de fiets naar toe kon, afscheid van zijn beste vrienden en van familie. Toen ik hem medio juli naar Italië bracht, zag hij er niet veel heil in om op La Fenella te verblijven. Het enige positieve was dat hij zijn papa weer veel zag én de aanwezigheid van alle honden.

Gespannen vertrok ik weer naar Nederland. Ik heb een groot geloof in onze droom, maar het welzijn en geluk van je kind staat toch op nummer één. Gelukkig wilden veel lieve Italiaanse mensen uit de buurt hem helpen om snel te integreren. Zo was er Ardegno met zijn gezin, die Floris een paar keer meenam naar het strand in Senigallia. Maar ook de aardige mensen van ons favoriete restaurant Piccolo Ranch waar hij altijd welkom is om te spelen en te zwemmen. Valerio (de capo van de houthakkers) met zijn vrouw Eugenia die hij nonna mag noemen en die hem graag verwennen. En last but not least onze vakantiegasten met hun kinderen met wie hij heerlijk gespeeld heeft en die hij soms mocht gidsen naar leuke hotspots in de buurt.

Half september was de vakantie dan echt voorbij. Voor Floris betekende dat zijn allereerste schooldag in de eerste klas van de scuola media in ons buurtstadje Arcevia. We waren met de hele familie naar Italië gekomen om hem naar school te begeleiden en de eerste weken op te vangen. Het schoolsysteem in Italië is anders dan in Nederland: kinderen gaan tot en met elf jaar naar de lagere school, de scuola elementare. Van elf tot en met veertien jaar gaan ze naar de scuola media. Er kan gekozen worden tussen een normaal lesrooster met dertig uren per week, verdeeld over de ochtenden van zes dagen (ook de zaterdag!) of een verlengd rooster met zesendertig tot veertig uren per week. Gelukkig voor Floris was er op zijn school alleen de dertigurige schoolweek beschikbaar. Het onderwijsniveau is in Italië erg hoog, met heel veel huiswerk.

We moesten om zes uur opstaan, want om zeven uur zou de schoolbus voor de oprijlaan van La Fenella staan. Om acht uur start de school van Floris en de schoolbus maakt een lange rit langs alle buurtdorpjes. La Fenella wordt als eerste aan gedaan en dat betekent dat Floris drie kwartier in de bus zit en ook als laatste weer thuis wordt gebracht. Onze zoon had besloten deze eerste dag alleen naar school te gaan. Bepakt met een zware rugzak vol grote schoolboeken, brachten we hem samen met de vier honden naar de schoolbus.

Floris op de oprijlaan naar de schoolbus schoolbus van Floris

En toen waren het lange, lange uren van wachten. Rond twee uur werd hij weer thuis afgeleverd, vol met verhalen. In zijn klas heeft hij leuke vrienden. De eerste dagen werd hij op de gangen nog aangestaard en werden hem veel vragen gesteld. Op de vierde dag werd dat al minder. Het Italiaans in de lessen is (natuurlijk) snel en van een hoog niveau en dat maakt dat hij nog lang niet alles mee kan krijgen. Gelukkig gaat hij bijles Italiaans krijgen van de burgemeester die tevens leraar is. De leraar Engels maakte hem echter direct tot assistent omdat hij zo goed Engels spreekt. In de schoolbus is alles gezellig. Kortom, Floris heeft de knop omgezet en vermaakt zich goed.

Graag wil ik met deze blog onze stoere zoon Floris bedanken voor zijn liefde en veerkracht. Grazie di cuore Floris!

Roma 2

Op het moment dat ik dit schrijf, zit ik buiten in de Italiaanse septemberzon en hebben we de eerste buitenlandse gasten: veertien Oostenrijkse vrienden (gezinnen met kleine kinderen) die met elkaar een veertigste verjaardag vieren. Wij maken ons langzaam op voor de truffelarrangementen en jacht op La Fenella in oktober en november.

Truffeljacht @La Fenella

Begin 2017 gaan we nog een paar ingrijpende verbouwingen doen. Het bijhuis naast de molen, vervallen tot een ruïne, hebben we ondertussen met veel bloed, zweet en tranen gerestaureerd. Hier gaan we nog drie ruime slaapkamers met drie badkamers in maken. We hopen voor het seizoen van 2017 ook een mooi, groot en ecologisch zwembad in de rotsen naast de beek te realiseren. We putten veel inspiratie uit onze favoriete serie Poolmaster op Discovery Channel. Ideeën of ervaringen op dit gebied hoor ik graag. Grazie!

Ontdek onze droomplekken in Italië!

Een reactie

  1. Och, ik moet er bijna van huilen.
    Wat een fantastische dappere zoon hebben jullie.
    Wij willen ook zo graag naar Italië verhuizen maar onze zoon van 13 ziet het totaal niet zitten.
    Heerlijk dat Floris het toch probeert voor jullie!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *