Ga op pad met onze City Walks!

In een oud autootje door Italië

Ineke Spoorenberg studeerde Italiaans en was jarenlang redacteur bij het NOS-journaal, met specialisatie Italië. Haar hele leven al toert ze in een oud autootje door Italië. Vandaag vertelt ze aan Ciao tutti hoe de liefde voor Italië ontstond – en na talloze mooie, bijzondere en bizarre ervaringen nog steeds groeit.

met-Ineke-naar-Italie-4Ineke bij een trabucco in Termoli

Ineke: ‘Negen jaar was ik toen mijn vader op een dag opgewonden thuiskwam met de mededeling dat we naar Italië zouden gaan. Hij vertelde dat hij kamers had besproken in het pension van ene Ruggero Bergamelli in Iseo. Ruggero Bergamelli! De naam alleen al was toen zo exotisch dat hij mijn fantasie behoorlijk op hol deed slaan. We schrijven 1961. De eerste Nederlanders maakten zich op om op vakantie te gaan naar dat verre Italië en wij hoorden daarbij.

Vijf dagen deden we erover om in Iseo te komen. Met de DKW volgepakt, gaskomfoortje mee om onderweg soep uit blik te kunnen opwarmen. Het pension in Iseo heette Hotel Toledo, het lag rondom een binnenplaats in een steegje.

met-Ineke-naar-Italie-5het steegje waaraan het pension lag

met-Ineke-naar-Italie-7Hotel Toledo zoals het er nu uitziet:
de binnenplaats ligt achter het hek (en is nu parkeerterrein),
van de hotelkamers zijn appartementen gemaakt

Midden op die binnenplaats stond een vrouw achter een grote tobbe de was te doen. Ze was donker, had een tanig bruin gezicht met lachende fonkelende ogen. Vanaf de eerste dag was ik niet bij haar weg te slaan.

Ruggero was een hele lieve man. Hij wees ons onze kamer en ik voelde me er meteen helemaal thuis. De volgende dag liepen we over de boulevard naar het Lido. Langs het water zaten vrouwen op hun knieën de was te doen. Toch groetten ze ons vriendelijk. Op het strand leerde ik een meisje kennen, Cristina, met wie ik de verdere vakantie speelde. ’s Avonds, als ik in mijn bed lag, dwarrelden muziekklanken van een Italiaanse orkestje de kamer in.

met-Ineke-naar-Italie-8Piazza Garibaldi in Iseo

De jaren daarna brachten we menige vakantie in Italië door. Mijn zusje en ik werden ouder en weldra kregen we ook de eerste Italiaanse vriendjes. Ze zochten ons op in Nederland en wij gingen op bezoek bij hun Italiaanse families, soms met onze ouders erbij. Ik dacht er vaak over in Italië te gaan wonen, maar daar kwam het toch niet echt van. Ik wilde verder in de schrijvende journalistiek en vreesde dat de taal een belemmering zou zijn.

Uiteindelijk werd ik buitenlandredacteur bij het NOS-journaal, gespecialiseerd in Italië. Samen met correspondent Andrea Vreede bedacht ik onderwerpen, soms mocht ik ter plekke assisteren, het was een prachtige tijd. Toen er vorig jaar een einde kwam aan mijn NOS-tijd, was het voor mij meteen duidelijk dat ik iets groters met Italië wilde gaan doen. Ik wilde echter niet meer het nieuws volgen, maar de schoonheid van het land tonen.

Niet om de aandacht te vestigen op al die overbekende plaatsen in Toscane, maar juist op de minder bekende, mooie en interessante plaatsen. Zo’n stadje in een paar dagen leren kennen, er mooie foto’s van maken en er een impressie over schrijven op de door mij gelanceerde website Met Ineke in Italie.

Ik vertrok begin april 2013 in mijn oude autootje om materiaal voor mijn nieuwe website te verzamelen. De sneeuw lag nog in de Alpen. Op zomerbanden glibberde ik Italië binnen. Cuneo, Saluzzo, Apricale. Allemaal wilden ze wel publiciteit. Ik werd overal met open armen ontvangen. Zo vertelde de burgemeester van Apricale mij over het zomertheater dat er ieder jaar wordt gehouden. Op achttien verschillende podia, verspreid door het plaatsje, wordt dan een stuk van Shakespeare opgevoerd.

Met een auto vol folders, affiches, aantekeningen en honderden foto’s kwam ik in Nederland terug. En daar ging half mei mijn website de lucht in. Vanaf dat moment publiceer ik iedere maandag een nieuw verhaal over een stad of dorp in Italië.

met-Ineke-naar-Italie-2Ineke  in Turijn, in het restaurant waar de politicus Cavour iedere dag at (rondom 1860)

Soms gaat mijn verhaal over een stad die wél bekend is, maar dan schrijf ik over de minder bekende kanten van zo’n stad. Nu het winter is, schrijf ik een special over Milaan. Wat is Milaan interessant! Ik kan er wel tien verhalen over schrijven. Maar dan niet over design of mode, waar iedereen de stad van kent, maar over hele andere aspecten.

Campari
Weten jullie bijvoorbeeld dat de Campari in Milaan is uitgevonden? Door likeurstoker Gaspare Campari. Hij opende rond 1860 een café in het centrum van Milaan. Toen de Galleria Vittorio Emanuele II openging, lukte het hem een plaats voor zijn café in het nieuwe complex te verwerven. Hij opende café Camparino, schuin tegenover de Duomo, dat daar tot op de dag van vandaag nog steeds zit.

Camparinofoto: Camparino.it

In de kelder van zijn café experimenteerde Gaspare met allerlei nieuwe eigengemaakte drankjes. De basis van het drankje dat zijn familie beroemd zou maken, zou worden gevormd door een kruidenmengsel van 70 kruiden. Het recept wordt tot op de dag van vandaag angstvallig geheim gehouden en bewaard in een kluis, waar alleen de algemeen directeur van Campari de sleutel van heeft.

Zo’n ontdekking, zo’n verhaal maakte me helemaal gelukkig. Als jullie hier net zo van genieten als ik, houd dan mijn website in de gaten en raadpleeg hem als je binnenkort naar het zuiden afzakt. Elke maandag een nieuw verhaal!’

logo-met-Ineke-in-Italie

Ontdek onze droomplekken in Italië!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *