Ga op pad met onze City Walks!

Pasen in Italië

Emie woont samen met haar man zeven maanden per jaar in Umbrië. Vandaag vertelt ze over de paastradities in Umbrië, mét de bijzondere processie die op Goede Vrijdag door Gubbio trekt.

‘We zijn weer in Italië neergestreken en tuimelen meteen de Paasweek in, met alles wat daarbij hoort. Zoals we in Nederland de paasstol kennen, hebben we in Italië de colomba. Ciao tutti schreef er in deze blog al over. Ze liggen hier in enorme stapels in de winkel.

colomba-pasquale

Het is een zoet brood in de vorm van een duif. Nou ja, met een beetje fantasie zou je er een duif in kunnen zien. Het smaakt heerlijk en we hebben twee manieren ontwikkeld om hem op te eten. Manieren die absoluut niet erg Italiaans zijn. ’s Middags bij de thee mogen we een plak. De eerste Italiaan die ‘s middags een kopje thee drinkt moet ik nog tegenkomen. En als het paasbrood wat oud wordt, maak ik er wentelteefjes van. Die tip ga ik mijn buurvrouw nog eens geven, ze zal het vast verrassend vinden.

Ook met paaseieren doen ze hier niet kinderachtig. De schappen in de supermarkt staan hoog opgetast met enorme chocolade eieren. Maar woningen daarentegen een beetje in paassfeer brengen zoals we dat in Nederland doen, dat zie je hier niet of nauwelijks.

Venerdì Santo
Wat doet de Italiaan dan wel? Laat ik beginnen bij Goede Vrijdag. In veel dorpen trekt een processie door de straten, met het beeld van de gestorven Christus aan het kruis. In ons geval trekt de processie door de straten van Gubbio.

Gubbio-processie-Goede-Vrijdag (1) Gubbio-processie-Goede-Vrijdag (2)

Wij hebben altijd onze vaste stek van waaruit we de stoet aan ons voorbij zien trekken. Het meest indrukwekkend  zijn de boetelingen die door de smalle middeleeuwse straten lopen. Een koor dat klaagliederen zingt, parochianen die de vele symbolen uit de kerk met zich mee dragen, maar ook de notabelen zoals de brandweercommandant en de hoofdcommissaris van politie lopen (in uniform) in de processie mee. Als het kruis met Christus onder een baldakijn passeert, slaat iedereen devoot een kruisteken. Zodra de stoet voorbij is, zoeken velen een restaurantje op. Want een Italiaan vindt eten ook belangrijk.

Pranzo di Pasqua
Dat is ook goed te merken op Eerste Paasdag, Bij uitstek een gelegenheid om met de hele familie aan tafel te gaan, zo rond een uur of één. Het menu is traditioneel en zeer uitvoerig. Na de antipasti worden twee pasta’s opgediend. Waaruit niet gekózen hoeft te worden maar die je allebei eet. Kijk, ik heb het menu van vorig jaar, gekreukt en wel, bewaard.

Het is dus niet een kwestie van of, of maar van én, én. Het hoofdgerecht bestaat meestal uit lamsvlees. Dan volgt een dolce, vervolgens koffie en een digestief. Het is raadzaam na afloop een wandeling te maken. Italianen zijn daar goed in, quattro passi noemt men dat. Goed voor de spijsvertering.

Pasen-Umbrië

Pasquetta
Op Tweede Paasdag, Pasquetta, gaat men over het algemeen eropuit om te picknicken. En ook dat doet een Italiaan met overgave en in grote gezelschappen. Hier geen eenvoudig broodje maar grote broden, pasta’s en taarten aan gedekte tafels. Auto binnen handbereik. Het levert fraaie beelden in natuurparken op. Kwetterende groepen mensen, spelende kinderen en een hoop plezier.

Pasen in Italië. Wij, als ongelovige zielen, zien voornamelijk de buitenkant. En dat is eten. Vaak en veel.’

Emie schrijft ook elke dag op haar eigen blog Wonen in Caldese, waar je al haar verhalen kunt teruglezen en haar belevenissen op de voet kunt volgen.

Ontdek onze droomplekken in Italië!

2 reacties

  1. Op Goede Vrijdag hadden we afgesproken in een pizzeria in Locorotondo.
    Door een reparatie aan de auto waren we al een beetje laat en aangekomen in het plaatsje (tussen Alberobello en Martina Franca aan de rand van de Itrie Vallei) rende de Bescherming Bevolking heen en weer en stond overal de locale politie met schril gefluit het verkeer te regelen. Op het eerste moment dacht ik even dat er iets gebeurd was, maar het was vanwege de processie die het verkeer in het kleine plaatsje totaal ontregelde. Ook een parkeerplaats vinden was een moeizame kwestie. Gelukkig had ik onderweg al even gebeld dat we iets later zouden aankomen, maar hoe dan ook, niemand is hier ooit op tijd. En inderdaad al dat schransen….
    Als je bij mensen thuis eet of in een Agriturismo met traditionele keuken zijn er nog veel meer gangen en gerechten dan op het menu van het restaurant. Een Italiaan bezuinigt nooit op het eten zei mijn schoonzoon me ooit en dat is wel duidelijk, Al die feestdagen zijn een mooi excuus om je weer eens lekker vol te eten. Dat doen ze normaal gesproken ook al aan de Zondagse lunch en het is dan ook geen wonder dat op Zon- en feestdagen hier bijna niets meer open is om buiten de deur te eten want dan zijn ze nog maar net klaar met de lunch en gaan de mannen eerst eens een paar uur in een gemakkelijke stoel verteren en de vrouwen die eerst alles gekookt hebben, gaan nu alles weer schoonmaken. En inderdaad, die picknicken: voor 11.00 zijn alle picknick tafels altijd al bezet door enorme groepen mensen en ze brengen enorme hoeveelheden eten mee. Ook aan het strand valt ons dat op. Waar wij een paar broodjes en wat fruit meebrengen, nemen zij gelijk weer grote hoeveelheden pasta en dergelijke mee voor de lunch.

  2. Ook wij, hier in Leidschendam, hebben het verhaal gelezen. Een goede vertelster ben je altijd al geweest, maar dit is wel heel erg goed! Het is met gepaste trots dat wij dit fraais tot ons nemen! Ga zo door, maar houd er wel rekening mee dat je, als jullie weer hier in Holland zijn, nog wat over hebben gehouden om dan te vertellen. Enfin, waar maken wij ons druk over? Stof tot praten komt vanzelf als wij weer zo onder elkaar zijn. Toch?
    D’aloude Wempetjes.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *